Sahih Muslim — Hadis #12021
Hadis #12021
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مِنْهَالٍ الضَّرِيرُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ مَا كُنْتُ أُقِيمُ عَلَى أَحَدٍ حَدًّا فَيَمُوتَ فِيهِ فَأَجِدَ مِنْهُ فِي نَفْسِي إِلاَّ صَاحِبَ الْخَمْرِ لأَنَّهُ إِنْ مَاتَ وَدَيْتُهُ لأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَسُنَّهُ .
Ali melaporkan: Jika aku mengenakan Had ke atas sesiapa, dan dia (dalam proses hukuman) mati, aku tidak kisah kecuali jika dia seorang pemabuk. Jika dia mati, aku akan membayar ganti rugi untuknya kerana Rasulullah (ﷺ) tidak menetapkan sebarang peraturan untuknya.
Sumber
Sahih Muslim # 29/4458
Gred
Sahih
Kategori
Bab 29: Qasamah, Muharibin, Qisas dan Diyat