Ash-Shama'il Al-Muhammadiyah — Hadis #48117
Hadis #48117
حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ هِلالٍ الصَّوَّافُ الْبَصْرِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ: لَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الَّذِي دَخَلَ فِيهِ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ أَضَاءَ مِنْهَا كُلُّ شَيْءٍ، فَلَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ أَظْلَمَ مِنْهَا كُلُّ شَيْءٍ، وَمَا نَفَضْنَا أَيْدِيَنَا مِنَ التُّرَابِ، وَإِنَا لَفِي دَفْنِهِ صلى الله عليه وسلم، حَتَّى أَنْكَرْنَا قُلُوبَنَا.
Bişr ibni Hilal es-Sevvaf el-Basri bize şöyle dedi: Cafer ibn Süleyman, Sabit'ten, Enes'ten rivayet etti: O gün geldiğinde, Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- şehre girdi ve her şey aydınlandı, fakat onun vefat ettiği gün geldiğinde her şey karardı ve biz de ellerimizi kaldırmadık. Biz onu topraktan gömüyorduk, Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, ta ki kalplerimiz tasvip etmeyene kadar.
Rivayet eden
Enes b. Mâlik (r.a.)
Kaynak
Ash-Shama'il Al-Muhammadiyah # 54/393
Derece
Sahih
Kategori
Bölüm 54: Bölüm 54