Mother Hakkinda Hadisler

Mahmud ​bin ‌Geylan ​anlattı, ‌Ebu Usame bize Hişam bin Urve'den rivayet etti, babam bana Aişe'den haber verdi, o benim için As'tan bahsedilenleri, bahsedilenleri ve benim bildiklerimi anlattı, Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Allah onu bereketlesin ve ona huzur versin, bana vaiz vermek için ayağa kalktı ve şahitlik ederek Allah'a hamd etti ve onu hak ettiği şekilde övdü, sonra şöyle dedi: “Ama bana ailemi suçlayanları anlattıktan sonra, Allah'a yemin ederim ki, aileme hiçbir kötülük yapıldığını, onlar da birilerini suçladılar, Allah'a yemin ederim ki, onlara bir kötülük yapıldığını hiç görmedim.” Benim orada bulunmam dışında evime hiç girmedi ve benimle birlikte kaybolmadan hiçbir yolculuğa çıkmadı. Bunun üzerine Saad bin Muaz (Allah ondan razı olsun) ayağa kalktı ve şöyle dedi: İzin ver, ey Allah'ın Resulü onların başlarını kesmeme izin ver. Sonra Hazreçli bir adam ayağa kalktı; Hasan bin Sâbit'in annesi o adamın ailesindendi. "Yalan söyledin. Vallahi onlar Evs'ten olsalardı kafalarının kesilmesini istemezdin" dedi. Evs ile Hazrec arasında şer olması neredeyse söz konusuydu. İçinde Cami ve hakkında öğrendiklerim. O günün akşamı bir ihtiyacımı gidermek için dışarı çıktım ve Ümmü Meste ile görüştüm. Tökezledi ve “Yazık Mastah” dedi, ben de dedim ki: “Bir anne oğluna sövüyor” dedi ve sustu. Sonra ikinci kadın tökezledi ve şöyle dedi: "Ne yazık, dümdüz." Ben de ona: “Bir anne oğluna sövüyor” dedim, o da sustu. Üçüncüsü tökezledi ve şöyle dedi: "Sen perişansın, düz bir adamsın." Onu azarladım ve “Hangi anne oğluna küfrediyor?” dedim. "Vallahi, senin rızan dışında ona lanet etmeyeceğim" dedi. Ben de "Ne meselesi?" dedim. Dedi ve hadise döndü. “Ve bu da oldu” dedim. "Evet" dedi. Vallahi sanki olay olmuş gibi evime döndüm. Onu görmek için dışarı çıktım ama çıkmadım. Ondan pek bir şey bulamadım ve hastalandım, bunun üzerine Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'e, "Beni babamın evine gönder, o da çocuğu benimle birlikte gönderdi" dedim. Eve girdim ve alt katta Ümmü Ruman'ı, evin üstünde ise Ebu Bekir'i kitap okurken buldum. Annem “Seni buraya getiren ne kızım?” dedi. Dedi ki: "Ben de ona hadisi anlattım ve hadisi ona anlattım. Eğer bana anlattıklarını ona söylemediyse şöyle derdi: 'Kızım, sana işi kolaylaştır, çünkü Allah'a yemin olsun ki, bir kadın, kendisini seven bir erkeğe çok nadir güzel gelir, ancak ona imrenirler ve onun hakkında şöyle denir: 'Eğer o, reşit olma yaşına ulaşmadıysa. Bana ulaştı. "Ve babamın da bundan haberi vardı" dedi. "Evet" dedi. Ben de, "Ve Allah'ın Resulü, Allah ona salat ve selam versin" dedim. "Evet" dedi. Ben de üzüldüm ve ağladım, bu yüzden Abu okumaya hazırlanırken sesimi duyduğumu duydu, sonra aşağı geldi ve anneme şöyle dedi: "Onun nesi var?" “Onun hakkında söylenenler ona aktarılmıştır” dedi. Daha sonra gözleri yaşlarla doldu. “Sana yemin ederim kızım, evine dönmeyeceksin” dedi. Bunun üzerine geri döndüm ve Allah Resulü (s.a.v.) evime geldi ve hizmetçim olan beni sordu, o da "Hayır" dedi. Vallahi, koyunlar gelip mayasını veya hamurunu yiyinceye kadar uzanması dışında onun hiçbir kusurunu bilmiyordum. Ashabından bazıları onu azarladılar ve şöyle dediler: "Ben Allah'ın en doğru elçisiyim, Allah ona salat ve selam versin." Ta ki onlar onu suçlayana kadar, "Allah'a şükür, Allah'a yemin ederim ki, ben onu sadece biliyordum" dedi. Kuyumcu kırmızı altının inceliği hakkında ne biliyor? Sonra iş, kendisine haber verilen adama ulaştı ve o, "Allah'ı tesbih ederim, Allah'a hamdolsun" dedi. Hiçbir zaman bir kadın cesedini ortaya çıkarmadım. Aişe, "Allah yolunda şehit olarak öldürüldü" dedi. Dedi ki: "Annem-babam benimle birlikte oldular, o içeri girene kadar da benimle birlikte değillerdi." Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'in üzerine ikindi namazını kıldı, sonra içeri girdi, annem ve babam sağımdan ve solumdan beni kuşattılar, bunun üzerine Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şahitlik etti. Allah ondan razı olsun ve ona huzur versin. Allah'a hamd etti ve hak ettiği şeyden dolayı O'nu övdü. Sonra şöyle buyurdu: "Ey Aişe, eğer bir kötülük yaptıysan ya da haksızlık yaptıysan, o zaman Allah'a tövbe et, çünkü Allah, kullarının tövbesini kabul eder." Dedi ki: "Ensar'dan bir kadın geldi ve kapıda oturuyordu, ben de 'Sakın yapma' dedim. Bu kadın herhangi bir şeyden bahsetmekten utanıyor. Bunun üzerine Allah Resulü (s.a.v.) vaaz verdi, ben de babama döndüm ve "Ona cevap ver" dedim. “Ne söyleyeyim?” dedi. Ben de anneme döndüm ve "Ona cevap ver" dedim. "Ne dediyse onu söyle" dedi. Cevap vermeyince teşehhüd ettim ve Allah'a şükrettim ve O'na hamd ettim. Sonra dedim ki: "Vallahi, eğer sana bunu yapmadığımı söylersem ve Allah da benim doğru söylediğime şahitlik ederse, bunun senin yanında bana hiçbir faydası olmaz." Konuştunuz ve kalbiniz dolu, eğer ben yaptım desem ve Allah biliyor ki yapmadığımı bunun bir sonucu olduğunu söylersiniz. Vallahi ne kendime ne de size bir örnek bulamıyorum. Dedi ki: "Yakub'un ismini aradım ama Ebu Yusuf'tan başkasını bulamadım. O da şöyle dedi: (Öyleyse sabret.) Güzel, anlattığın şey için yardım dileyen Allah'tır.) Dedi ki: "Ve bu, Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'e kendi zamanında vahyedildi, biz de sustuk ve ondan kaldırıldı." Alnını silip şöyle dediğinde yüzündeki mutluluğu görebiliyorum: "Müjdeler Ayşe, çünkü Allah senin masumiyetini ortaya çıkardı." Dedi. Hayatımda en çok öfkelendiğim kişi bendim ve ailem bana ona karşı çıkmamı söyledi. Ben de: "Hayır, Allah'a yemin ederim ki, ona karşı çıkmayacağım, onu övmeyeceğim ve seni övmeyeceğim." Ancak Benim inkârımı ortaya çıkaran Allah'a hamd olsun. Duydunuz ama inkar etmediniz ya da değiştirmediniz. Aişe şöyle derdi: Zeyneb binti Cahş'a gelince, Allah onu dininden dolayı korudu, o da hayırdan başka bir şey söylemedi. Kız kardeşi Hamna ise yok olanların arasında yok oldu ve onun hakkında konuşan kişi düzdü. Ve Hasan ibn Sabit ve münafık Abdullah ibn Ebi ibn Salul, onu düzelten ve toplayan oydu ve çoğunluğunun sorumluluğunu üstlenen de oydu. O ve Hamne dediler ki, Ebu Bekir düz bir insana asla hiçbir faydalı şeyle fayda sağlayamayacağına dair yemin etti ve bunun üzerine Cenab-ı Hak şu ayeti indirdi: (Ve Oulu yapmasın) Sizden fazilet ve bereket) ayetin sonuna kadar yani Ebu Bekir manası: (yakınlarınıza, yoksullara ve Allah yolunda muhacirlere vermek için) O, şu sözüyle düz kastediyor: (Allah'ın sizi bağışlamasını sevmez misiniz, Allah bağışlayan ve esirgeyendir) Ebu Bekir şöyle dedi: Evet, Allah'a yemin ederim ki, ah Rabbimiz, bizi bağışlamanı ve yaptıklarını kendisine iade etmeni çok isteriz. Ebu İsa şöyle dedi: Bu, Hişam hadisinden güzel, sahih ve tuhaf bir hadistir. Bin Urwa. Yunus bin Yezid, Muammer ve birden fazla kişi, Zühri'den, Urve bin Zübeyr, Sa'id bin Müseyyeb ve Alkame'den rivayet etmiştir. Bin Vakkas El-Laysi ve Ubeyd Allah bin Abdullah, Aişe'den rivayetle. Bu hadis, Hişam bin Urve hadisinden daha uzun ve daha tamdır.

Mu’minlerin ‌annesi ‌Aişe ​r.anha ‌şöyle demiştir: Haris bin Hişam r.a. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem`den: "Ya Resullallah, sana vahiy nasıl gelir?" diye sordu. Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem) buyurdu ki: Bazen bana çıngırak sesi şeklinde gelir ki benim üzerimde en şiddetli olanı budur. Sonra bu halin şiddeti üzerimden kalktığında ben vahyi ezberlemiş olurum. Bazen de melek bana insan şeklinde gelir ve benimle konuşur. Ben onun söylediğini ezberlerim". Hz. Aişe şöyle demiştir: "Ben soğuğun şiddetli olduğu günde vahyin ona indirildiğini görmüşümdür. Bu halin şiddeti üzerinden kalkarken alnından terler boşalırdı. Tekrarı: 3215 İZAHI İÇİN BURAYA TIKLA

Mu’minlerin ‌annesi ‌Aişe ​r.anha.’dan ​(dedilerki:) Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem`in ilk vahiy başlangıcı uykuda rü`ya-yı saliha (yani sıdık –doğru- rüya) görmekle olmuştur. Hiçbir rü`ya görmezdi ki sabah aydınlığı gibi aynen çıkardı. Ondan sonra kalbine yalnızlık sevgisi yerleştirildi. Artık Hira (dağın)`daki mağara içinde yalnızlığa çekilir, oradan ailesinin yanına gelinceye kadar sayısı belirli gecelerde tahannüs -ki taabbüd demektir.- eder bir süre sonra) yine azık alıp mağaraya geri giderdi. Sonra yine Hatice'nin yanına dönüp, bir o kadar zaman için azık tedarik ederdi. Nihayet Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem`e birgün Hira mağarasında bulunduğu sırada (emr-i) Hak (yani vahiy) geldi. Şöyle ki Ona Melek gelip: (İkra) yani "Oku" dedi. O da: "Ben okumak bilmem." cevabını verdi. Zat-ı Akdesi Risalet-Penahî buyurur ki o zaman Melek beni alıp takatim kesilinceye kadar sıkıştırdı. Sonra beni bırakıp yine: (İkra) dedi. Ben de ona: "Okumak bilmem." dedim. Yine beni alıp ikinci def`a takatim kesilinceye kadar sıkıştırdı. Sonra beni bırakıp yine: (İkra) dedi. Ben de: "Okumak bilmem." dedim. Nihayet beni yine alıp üçüncü def`a sıkıştırdı. Sonra beni bıraktı:

Ma'rur'dan ​rivayet ​edildiğine ​göre ‌o şöyle demiştir: Ebu Zer' ile Rebeze'de karşılaştık. Kendisinin ve kölesinin üzerinde bir hülle vardı. Ona bunun sebebini sorduğumda şöyle dedi: Bir adama sövdüm, onu anasından dolayı ayıpladım. Bunun üzerine Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem) bana şöyle dedi: "Ebu Zer' ! Onu anasından dolayı ayıplıyor musun? Gerçekten sen kendisinde cahiliye (ahlakı) olan birisin. Kardeşleriniz sizin hizmetçilerinizdir. Allah onları sizin elinizin altına (idarenize) verdi. Kimin elinin altında kardeşi varsa ona yediğinden yedirsin, giydiğinden giydirsin. Onlara yapamayacakları şeyler yüklemeyin. Şayet onlara bir iş yüklerseniz kendilerine yardımcı olunuz. Tekrar:

Ümmü ‌Seleme ‌r.anha ​şöyle ‌demiştir: Ümmü Süleym, Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'e gelerek şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü! Allah gerçeği söylemekten haya etmez. Kadın ihtilam olduğunda gusletmesi gerekli midir?" Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu: "Su görünce" dedi. Ümmü Süleym elleriyle yüzünü örttü ve şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü! Hiç kadın ihtilam olur mu?" Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu: "Evet, Allah hayrını versin! Peki çocuk niçin kadına benziyor (zannedersin). Tekrar:

Mu'minlerin ​annesi ​Âişe ​r.anha'nın ‌şöyle dediği rivayet edilmiştir: Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'e bir erkek çocuk getirildi. Çocuk, onun (Sallallahu aleyhi ve Sellem) üzerine idrarını yaptı. Bunun üzerine Hz. Nebi su istedi, çocuğun idrarını yaptığı yere döktü. Tekrar:

Ümmü ​Seleme ‌validemizden ​şöyle ‌nakledilmiştir: "Ebu Talha'nın eşi Ümmü Süleym Rasulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'e gelip 'Ey Allah'ın elçisi! Allah Teâlâ haktan utanmaz. İhtilam olan kadın'a ğusül abdesti gerekir mi?1 diye sordu. Nebi s.a.v.: 'Su gördüğü zaman evet' cevabını verdi

Aişe ‌(r.anha)'den ​nakledildiğine ​göre, ​özür kanı gören müminlerin annelerinden biri itikafa girmiştir

Enes ​İbn ​Malik ​Nebi ‌(Sallallahu aleyhi ve Sellem)'in şöyle buyurduğunu nakletmiştir: "Allah Teâlâ her rahim İçin bir melek görevlendirmiştir. Melek, 'Ya Rabbi bir nutfe yarattın. Ya Rabbi alaka yarattın. Ya Rabbi rnudğa yarattın'' der. Allah Teâlâ ana rahmindeki bebeğin yaşamasını murad ettiği zaman Melek, onun erkek mi, kız mı; şaki mi saîd mi olacağını, ne kadar rızıklandırılacağını ve ne kadar yaşayacağını sorar. Bütün bunlar, ana rahminde karara bağlanır

Mu'minlerin ​annesi ​Aişe ​(r.anha)'den ‌şöyle nakledilmiştir: "Allah Teâlâ, hem ikamet halinde hem de seferîlikte, namazı ikişer rekat olarak farz kıldı. Seferilikteki hali aynen korundu, ancak ikamet halinde kılınan namaza ilave yapıldı. Tekrar:

Enes ​İbn ​Mâlik'den ‌şöyle ‌nakledilmiştir: Enes bin Malik'in ninesi Müleyke Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'i Onun için pişirdiği bir yemeğe davet etmişti. Allah Resulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem yemeği yedikten sonra: 'kalkın size namaz kıldırayım' dedi." Enes olayı anlatmaya şu şekilde devam etti: "Sıkça kullanılmaktan kararan bir hasırımız vardı, ona doğru yöneldim. Üzerine biraz su serptim. Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem) kalkıp namaza başladı. Ben ve yetim bir çocuk arkasında saf tuttuk. İhtiyar ninem ise, bizim arkamızda namaza durdu. Allah Resulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem bize iki rekat namaz kıldırdı. Sonra yanımızdan ayrıldı. Tekrar:

Mu'minlerin ‌annesi ​Aişe ​(r.anha)'dan ​şöyle nakledilmiştir: "Allah Resulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem kıble yönündeki duvarda, sümük veya tükürük ya da balgam gördü ve hemen onu temizledi

Abdurrahman ​bin ‌Ebî ​Bekir'den ‌şöyle nakledilmiştir: "Ashâb-i suffe, fakir kimselerden oluşuyordu. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem iki kişilik yemeği olan kimse, üçüncü olarak ashâb-ı suffeden birini götürsün, dört kişilik yemeği olan beşinci veya altıncı olarak ashab-ı suffeden birini götürsün' buyurdu. Ebu Bekir beraberinde üç kişiyi götürdü. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ise on kişiyi aldı. Bizim aile, ben, babam ve annemden meydana geliyordu. (Ravi Ebu Osman, 'Abdurrahman'ın eşini sayıp saymadığını hatırlamıyorum' demiştir.) Bir de Ebu Bekir'in evi ile bizim ev arasında müşterek olarak kullandığımız hizmetçimiz vardı. Ebu Bekir Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem)’in evinde akşam yemeği yedi. Yatsı namazını kılıncaya kadar evinde kaldı. Sonra Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına dönüp O (Sallallahu aleyhi ve Sellem) akşam yemeğini yeyinceye kadar orada kaldı. Gece'nin bir bölümü ilerledikten sonra evine döndü. Hanımı ona, 'Neden misafirlerinle veya misafirinle ilgilenmedin?' diye sordu. O da, 'Onlara akşam yemeği verdin mi?' diye sordu. Hanımı da şöyle cevap verdi: 'Onlar sen gelinceye kadar yemek yemeyi kabul etmediler. Onlar için sofra kuruldu ama yemek İstemediler. Abdurrahman şöyle dedi: Babamın kızmasından korktuğum için bir köşeye gidip saklandım. Ebu Bekir şöyle dedi: Ey korkak adam nerdesin! Kulağı kopasıca! Burnu düşesice! Dudağı büzülesice nerdesin! diyerek oğluna hakaretler yağdırdı. Ancak misafirlerin yemek yememelerinin oğlunun kusurundan değil de onların tercihinden ileri geldiğini anlayınca onlara şöyle dedi: 'Buyurun, yeyin! Afiyet olmasın!' Sonra Ebu Bekir şöyle dedi: 'Allah'a and olsun ki, ben asla yemeyeceğim! Allah'a yemin olsun ki, yemekten bir lokma aldığımız zaman yemek alttan alta çoğalıyordu. Abdurrahman şöyle dedi: Misafirler doydu. Yemek ise sofraya konduğundan daha fazla idi. Ebu Bekir sofraya baktı ve yemeğin konduğu gibi hatta daha fazla olduğunu fark etti. Bunun üzerine hanımına şöyle seslendi: Benû Firâs'ın bacısı bu da nedir? O da 'Gözümün nuruna yemin olsun ki, bu yemekler sofraya koyduğumdan daha fazla!' diye üç kez seslendi. Sonra Ebu Bekir yemekten yedi ve şöyle dedi: Bu benim ettiğim yemin şeytanın vesvesesinden ileri geldi. 'Sonra yemekten bir lokma aldı. Daha sonra yemeği Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e götürdü, sabaha kadar orada kaldı. O kavimle bizim aramızda barış sözleşmesi vardı. Anlaşmanın süresi dolmuştu. Bu yüzden Medine'ye gelmişlerdi. Biz de onları on iki gruba ayırmıştık. Her grupta bayağı adam vardı. Tam sayılarını ancak Allah bilir. İşte bu adamlar hep beraber bu yemekten yemişlerdir. Tekrar:

Mu'minlerin ‌annesi ​Aişe ​(r.anha ​)şöyle demiştir: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem vefatına sebep olan hastalığı çekerken 'Ebu Bekir'e söyleyin insanlara namazı kıldırsın' diye emir vermişti. Ben: 'Ebu Bekir senin yerine geçtiği zaman hıçkıra hıçkıra ağlamaktan sesini cemaate ulaştıramaz. Ömer'e söyle namazı o kıldırsın' dedim ve hatta Hafsa'dan Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gidip aynı şeyleri söylemesini istedim. O da gidip: 'Ebu Bekir senin yerine geçtiği zaman hıçkıra hıçkıra ağlamaktan sesini cemaate ulaştıramaz. Ömer'e söyle namazı o kıldırsın' dedi. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Durun bakalım, Daha fazla üstüme gelmeyin, Yusuf'un başını derde sokan siz kadınlar değil misiniz zaten!? Söyleyin Ebu Bekir'e namazı kıldırsın' diyerek emrini tekrarladı." Hafsa (r.anha) bu olay üzerine Aişe (r.anha)'ya şöyle demiştir: "Sen'den bana bir fayda geleceğini zaten hiç düşünmüyordum." Diğer tahric: Tirmizi Menakib; Müslim, Salat

Mu'minlerin ‌annesi ‌Aişe ‌(r.anha)'nın ‌şöyle dediği nakledilmiştir: "Resûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem hasta olduğu günlerden birinde evinde oturduğu yerde namaz kıldırıyordu. Arkasında bulunan cemaat ise ayakta namaz'a durmuştu. Bunun üzerine Resûl-i Ekrem Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlara eliyle işaret ederek oturmalarını istedi. Namazı bitirdikten sonra onlara şöyle buyurdu: İmam kendisine uyulması için vardır; o rükûya vardığında siz de rükû edin, o kalktığında siz de kalkın, o oturarak namaz kılıyorsa siz de oturarak namazlarınızı kılın. Tekrar: 1112, 1236 ve

Ebu ‌Katade ‌(r.a.)'den ​nakledildiğine ​göre Resûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Bazen uzun uzun namaz kılmak isteğiyle namaza duruyorum ve bu sırada çocukların ağlama sesini duyuyorum. Bu durumda çocuğun annesine sıkıntı vermemek için namazımı kısa tutuyorum. Tekrar:

Enes ‌İbn ​Malik ‌(r.a.) ‌şöyle demiştir: "(Resûluüah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in kıldırdığı namazlar kısa ve öz ama her yönüyle tam olurdu.) Ben şu an'a kadar hiçbir imamın arkasında Resûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in namazından daha kısa ve öz ama her yönüyle tam bir namaz kılmadım. O Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir çocuğun ağlamasını duyacak olsa namazı kısaltırdı. Çünkü annenin çocuğu düşünerek namazdan geri kalacağından endişe ederdi

Enes ‌İbn ​Mâlik ‌(r.a.) ​Resûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in şöyle buyurduğunu nakletmiştir: "Bazen namaza başlarken uzun uzun kılmak istiyorum. Fakat bir çocuk ağlamasını duyunca namazımı kısa tutuyorum. Çünkü annenin çocuğun ağlaması dolayısıyla içinde hissettiği acıma duygusunu çok iyi biliyorum

Enes ‌İbn ​Malik ​(r.a.) ‌Resûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in şöyle buyurduğunu nakletmiştir: "Bazen namaza başlarken uzun uzun kılmak istiyorum. Fakat bir çocuk ağlamasını duyunca kısa tutuyorum. Çünkü annenin çocuğun ağlaması dolayısıyla içinde hissettiği acıma duygusunu çok iyi biliyorum." Bu Hadislerden Çıkarılan Sonuçlar 1. Çocukların mescide getirilmesinde herhangi bir sakınca yoktur. Ancak bu hüküm hemen kabul edilebilecek gibi değildir. Çünkü çocuk ağladığında sesi duyulabilecek kadar mescide yakın bir evde bırakılmış olabilir. 2. Kadınlar erkeklerle birlikte cemaat olup namaz kılabilir. 3. Resûlullah ashabına ve ümmetine karşı çok şefkatli ve merhametli idi. 4. Namaz kıldırırken hem yaşlılar hem de çocuklar dikkate alınmalıdır. Resûlullah'ın uzun uzun kılmak istiyorum" diye niyetlen­diği halde çocukları ve annelerini düşünerek bundan vazgeçmesi, müstehap olan bir iş yapmak üzere niyet edildikten sonra bundan vazgeçilebileceğini, söz konusu niyetin yerine getirilmesinin vacib olmadığını gösterir. Resûlullah (s.a.v.)'in namazı annenin hissettiği acıma duygusu dolayısıyla kısalttığını göz önünde bulunduran bazı âlimler: "İmam birisinin ce­maate katılmak üzere mescide girdiğini hissederse rükûyu uzatabilir" demişlerdir. Fakat Ibnü'l-Müneyyir bu görüşle ilgili olarak şu değerlendirmeyi yapmıştır: "Namazı uzatmak ile kısa tutmak birbirinden tamamen farklı iki durumdur. Do­layısıyla namazın kısaltılmasını uzatmaya kıyas etmek doğru olmaz. Ayrıca bu hüküm Resulullah (s.a.v.)'in gözettiği maksada da aykırıdır. Çünkü Resûlullah hafifletme yoluna gittiği halde bu hüküm sırf bir kişi için bütün bir cemaatin bekletilmesine ve sıkıntıya sokulmasına sebep olmakta­dır." Fakat gelen kişinin namaza yetişebilmesi için rükûnun uzatılabileceği ile ilgili hüküm cemaate sıkıntı vermeyen durumlar için geçerli olabilir. Nitekim Ahmed Ibn Hanbel, İshâk İbn Râhûye ve Ebû Sevr gibi âlimler bir kimsenin cemaate yetişebilmesi için rükûnun uzatılabilmesini cemaate sıkıntı vermemesi kaydıyla kabul etmişlerdir. İbn Battal ve ondan daha önce Hattâbî bu görüşle ilgili olarak şu açıklamayı yapmışlardır: "Dünyevî bir ihtiyacın giderilmesi İçin namazın kısal­tılması caiz olduğuna göre, dînî bir ihtiyacın giderilebilmesi için namazı uzatmak haydi haydi caiz olmalıdır." Kurtubî, İbn Battal ve Hattâbî tarafından yapılan bu değerlendirme hakkında şunları söylemiştir: "Namazın uzatılması durumunda namaza matlûb olmayan bir eklemede bulunulmuş olur. Halbuki namazı kısalt­mak böyle değildir (çünkü kısaltma durumunda herhangi bir çıkarma olmaz), hatta daha güzel ve daha geçerlidir." Konuyla ilgili olarak Şafiî mezhebine mensup âlimler arasında da görüş ay­rılıkları bulunmaktadır. İmam Nevevî Şafiî mezhebinin görüşünü "Mutlak olarak bu durumda namazı uzatmak müstehaptır" şeklinde nakletmiştir. Fakat Mehâmilî'nin et-Tecrid adlı eserinde bunun mekruh olduğu zikredilmektedir. Evzâi, İmam Mâlik, Ebu Hanife ve Ebû Yûsuf'un görüşleri de mekruh olduğu yönün­dedir. Hatta İmam Muhammed: "Bu uzatmanın şirk olmasından korkarım" de­miştir

Mu'minlerin ​annesi ​Aişe ‌(radiyallahu ‌anha) şöyle demiştir: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem vefatına sebep olan hastalığı sırasında: 'Ebu Bekir'e söyleyin insanlara namazı kıldırsın’ diye emir vermişti-. Ben: 'Ebu Bekir senin yerine geçtiği zaman hıçkıra hıçkıra ağlamaktan sesini cemaate ulaştıramaz, Ömer'e söyle namazı o kıldırsın' dedim ve hatta Hafsa'dan Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gidip aynı şeyleri söylemesini istedim. O da gidip: 'Ebu Bekir senin yerine geçtiği zaman hıçkıra hıçkıra ağlamaktan sesini cemaate ulaştıramaz,, Ömer'e söyle namazı o kıldırsın' dedi. Bunun üzerine Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem): Yeter artık, "daha fazla üstüme gelmeyin, Yusuf un başını derde sokan siz kadınlar değil misiniz zaten!? Söyleyin Ebu Bekir'e namazı kıldırsın' diyerek emrini tekrarladı." Hafsa (r.anha) bu olay üzerine Aişe (r.anha)'ya şöyle demiştir: "Senden bana bir fayda geleceğini zaten hiç düşünmüyordum