Sahih-i Muslim — Hadis #9713

Abdullah b. Ebu Mulaika şöyle dedi: Osman b. Affan'ın kızı Mekke'de vefat etti. Cenazesine katılmaya geldik. İbn Ömer ve İbn Abbas da oradaydı ve ben onların arasında oturuyordum. Şöyle devam etti: Önce birinin yanına oturdum, sonra diğeri geldi ve benim yanıma oturdu. Abdullah b. Ömer, karşısında oturan Amr b. Osman'a şöyle dedi: İnsanların yas tutmasını engellemeyecek misin? Çünkü Allah Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Ölen, ailesinin onun için yas tutması yüzünden azap görür." İbn Abbas da Ömer'in buna benzer şeyler söylediğini ve ardından şöyle rivayet ettiğini söyledi: Ömer ile birlikte Mekke'den Baida'ya kadar gittik ve bir ağacın gölgesinde bir grup atlı vardı. Bana şöyle dedi: Git ve bu grubun kim olduğunu öğren. Bir göz attım ve Suhaib'i (o toplulukta) gördüm. Bunun üzerine Ömer'e haber verdim. Ömer, "Onu bana çağır" dedi. Ben de Suhaib'in yanına döndüm ve "Git, müminlerin önderiyle görüş" dedim. Ömer yaralandığında Suhaib ağlayarak geldi: "Vay halimize, kardeşime! Vay halimize, yoldaşa!" Ömer, "Ey Suhaib, benim için mi ağlıyorsun? Oysa Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur: 'Ölü, ailesinin feryatları yüzünden azap görür'" dedi. İbn Abbas dedi ki: Ömer öldüğünde bunu Aişe'ye anlattım. Aişe, "Allah Ömer'e rahmet etsin!" dedi. Allah'a yemin ederim ki, Allah'ın Resulü (ﷺ) hiçbir zaman Allah'ın mümini (ailesinin herhangi bir üyesinin) ağlaması yüzünden cezalandıracağını söylememiştir; aksine, Allah'ın kâfirin azabını ailesinin onun için ağlaması yüzünden artıracağını söylemiştir. Aişe dedi ki: Kur'an size yeter (orada şöyle buyurulmaktadır): "Hiçbir yük taşıyıcı başkasının yükünü taşımaz" (vi. 164). Bunun üzerine İbn Abbas dedi ki: Allah, gülmeyi de ağlamayı da yaratandır. İbn Ebu Muleyka dedi ki: Allah'a yemin ederim ki, İbn Ömer hiçbir şey söylememiştir.