Ebu Hureyre (r.a.)'den: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: «Hiçbiriniz, (müslüman) kardeşinin evlilik teklif ettiği kadına evlilik teklif etmez» buyurdu. Diğer tahric: Buhari, Nikah; Şafiî, Risale, no:

İmâm-ı Mâlik der ki: Hamile bir kadın, bir erkek veya kadını kasden öldürse, buna doğum yapıncaya kadar kısas cezası uygulanmaz. Kasden veya hataen öldürülen kadın hamile olsa, öldüren kadının ceninine bir şey gerekmez. Şayet kadın kasden öldürülmüş ise, onu öldüren kadın kısasen öldürülür. Cenine diyet gerekmez. Şayet hataen öldürülmüşse, diyetini onu öldüren kadının akılesi öder. Cenine diyet gerekmez

Abdurrahman b. Kasım, babasından rivayeten Allah Teala'nm (kocası öien ve bekleme müddetinde olan kadınlar hakkında) «(Bu müddeti bekleyen) kadınlara kinaye ile hissettirmenizde veya onları almak için içinizde bir arzu beslemenizde günah yoktur. Allah sizin onları anacağınızı biliyor. Lakin onlara gizli vaadlerde bulunmayın. Ancak on­lara meşru ve örfe uygun şeyler söyleyin» [Bakara, 235] kavli şerifinin tef­sirinde der ki: Böyle bir kadınla evlenmek isteyen kimse ona ölen kocasının vefatından sonra bekleme müddetinde iken «Benim yanımda sen çok kıymetlisin. Gerçekten sana yakınlık duyuyorum. Allah sana mal ve bol rızık verecek» gibi sözler söyleyebilir

Abdullah b. Abbas (r.a.) dan: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem (Evlenme hususunda): «Dul kadının rıza ve müsaadesi, velisinden daha önemlidir. Bakire kızların da müsaadesi alınır, onların sükutu müsaade sayılır» buyurdu. Diğer tahric: Müslim, Nikah

Ömer b. Hattab (r.a.) der ki: Kadınlar, velisinin veya ailesinden söz sahibinin veyahut Sultan'ın (mülki amirin) müsaadesi olmadan evlenemez

Yahya bana Malik'ten, Kasım ibn Muhammed ile Salim ibn Abdullah'ın kızlarını evlendirdiklerini duyduğunu ve onlara danışmadıklarını anlattı. Malik, "Bakirelerin nikahı konusunda aramızda yapılan budur" dedi. Malik, "Bakirenin, evine girip durumu (yetenek, olgunluk vb.) kesin olarak bilinmedikçe, malında hiçbir hakkı yoktur" dedi.

İmam Malik'e rivayet edildiğine göre, Kasım b. Muhammed, Salim b. Abdullah ve Süleyman b. Yesar bakire hakkında şöyle derlerdi. Onu müsaadesini almadan babası evlendirir, bu da onun için bağlayıcı olur

Sehl b. Sa'd es Saidi (r.a.)'den rivayete göre, Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e bir kadın gelerek: "Ey Allah'ın Rasulü! Ben kendimi sana hibe ettim" dedi ve bir süre ayakta bekledi. Bunun üzerine bir kimse kalkarak: "Ey Allah'ın Rasulü! Eğer sana ihtiyaç değilse onu bana nikahlayıver" dedi. Bunun üzerine Rasulullah (s.a.v.) o kimseye: "Ona mihir olarak vereceğin bir şeyin var mı?" buyurdu. O kimse de: "Elbisemden başka bir şeyim yok" dedi. Rasulullah (s.a.v.) ona: "Eğer elbiseni ona verirsen elbisesiz kalırsın, başka bir şey varsa onları araştır" buyurdu. O da: "Hiçbir şey bulamıyorum" dedi. Bunun üzerine Rasulullah (s.a.v.): "Araştır bakalım demirden bir yüzük de mi bulamazsın?" buyurunca o kimse araştırdı fakat hiçbir şey bulamadı. Bunun üzerine Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona: "Kur'an'dan bir şeyler biliyor musun?" dedi. O da: "Ezberimde falan falan sureler vardır diyerek isimlerini saydı. Bunun üzerine Rasulullah (s.a.v.): "Bildiğin o sureleri hanımın olacak bu kimseye öğretmen şartıyla onu sana nikahladım" buyurdu. Diğer tahric: Buharı, Nikah; Müslim, Nikah

Ömer b. Hattab (r.a.) der ki: Bir adam, kendisinde delilik, cüzzam veya alaca hastalığı olan bir kadınla evlense ve onunla temasta bulunsa, onun mehrini tamamen vermesi gerekir, kadının velisi ise (aldatan durumda olduğu için) mehrin tamamını kocaya öder, İmam Malik der ki: Eğer adı geçen kadını nikahlayan velisi, babası, yahut kardeşi veyahut kusurunu bilen biri olursa mehrin tamamını kocaya öder. Ama nikahlayan veli, amcasıoğlu, yahut mevlası (kendisini azat eden efendisi), yahut da kusurunu bilmeyen yakın kimselerden ise mehri ödemez, kadının kendisi mehirden aldığını iade eder, koca da bir kısmını tazminat olarak kadı­na bırakır

Nafi’ anlatıyor: Ubeydullah b. Ömer'in kızının annesi, Zeyd b. Hattab'ın kızıdır. Abdullah b. Ömer'in oğlu ile evlenmişti. Henüz onunla gerdeğe girmeden oğlan Öldü. Mehri de tayin etmemişti. Anası kızının mehrini istedi. Abdullah b. Ömer (r.a.): «Ona mehr gerekmez. Eğer mehr gerekse idi elbette verirdik. Ona haksızlık etmezdik» dediyse de anası kabul etmedi. Bunun üzerine aralarında Zeyd b. Sabit (r.a.)'i hakem tayin ettiler. Zeyd b. Sabit (r.a.): Mehirin düşmediğine, kocasının mirasını almasına fetva verdi

Yahya, bana Malik'ten, Ömer ibn Abdülaziz'in halifeliği sırasında valilerinden birine şöyle yazdığını duyduğunu anlattı: "Bir kimseyi evlendiren baba veya vasi, geri dönülmez bir hediye veya iyilik yolunda şart koşan her şey, isterse kadına aittir." Malik, babasının kendisini evlendirdiği ve başlık parasının şartı olarak geri dönülmez bir hediye koyan bir kadından bahsetti. "Evliliğin gerçekleşmesi için ne şart koşulmuşsa, kadın isterse ona aittir. Koca, evlilik tamamlanmadan ondan ayrılırsa, koca, evliliğin gerçekleşmesini sağlayan geri dönülmez hediyenin yarısına sahip olur" dedi. Malik, küçük oğlunu evlendiren ve oğlunun hiçbir serveti bulunmayan bir adam hakkında, eğer genç adamın evlendiği gün hiçbir malı yoksa başlık parasının babaya ait olduğunu söyledi. Eğer gencin malı varsa, baba başlık parasını ödeyeceğini belirtmedikçe başlık parası malından alınırdı. Oğlun reşit olmaması ve babasının vesayeti altında olması halinde evlilik tasdik ediliyordu. Malik, eğer bir adam karısını evlenmeden önce boşarsa ve karısı bakireyse, babasının başlık parasının yarısını ona iade edeceğini söyledi. Bu yarının, masraflarının karşılanması için babadan kocaya verilmesine izin verildi. Malik şöyle demiştir: Bunun nedeni, Allah Tebarek ve Celil'in kitabında şöyle buyurmasıdır: "Onlar (kendileriyle evlenmediği kadınlar) bağışlamadıkça veya o, nikah akdi elinde olana bağışlama yapmadıkça." (Sure 2, ayet 237). (Bakire bir kız çocuğu babası veya bir cariyenin efendisi olması.) Malik şöyle dedi: "Ben de böyleyim. Malik, bir Yahudi veya Hıristiyan ile evlenip, evlilik tamamlanmadan Müslüman olan Yahudi veya Hıristiyan bir kadının başlık parasından hiçbir şey esirgemediğini söyledi. Malik şöyle dedi: "Kadınların çeyrek dinarın altında bir ücret karşılığında evlenmesi gerektiğini düşünmüyorum. Bu, elin kesilmesinin zorunlu olduğu en düşük miktardır

Ömer (r.a.), zifaf odasına girip başbaşa kalan eşler hakkında mehir vaciptir diye hüküm verdi

Zeyd b. Sabit der ki: Bir kişi zevcesiyle zifaf odasına girip perde indirilince mehir farz olur

İmâm-ı Mâlik der ki: Bize göre kesici, öğütücü ve sivri dişlerin diyeti eşittir. Çünkü Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): «Dişin diyeti beş devedir» buyurdu, öğütücü diş de bu dişlerden biridir. Bunlardan bir kısmı diğerine üstün olmaz. Şeybanî

Ebu Bekir b. Abdurrahman el-Mahzumî (r.a.) den şöyle rivayet olundu: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Ümmü Seleme ile evlendiğinde ona: «—Yanımda her zaman kıymetli olacaksın. İstersen senin yanında yedi gece kalayım, yedi gece de diğer zevcelerimin yanında kalayım, istersen üç gece senin yanında kaldıktan sonra öbürlerinin yanına gideyim, üç gün sonra tekrar geleyim.» deyince Ümmü Seleme: «— Üç gece kal» dedi. Diğer tahric: Müslim, Rada

Enes b. Malik (r.a.) der ki: (Yeni evlenen kadınlara tanınan özel hak) bakire kız için yedi gece, dul kadın için üç gecedir. Diğer tahric: Buhari, Nikah; Müslim, Rada

Yahya bana Malik'ten, Said ibn el-Müseyyeb'e, kocasına kendisini kasabasından uzaklaştırmaması konusunda şart koşan bir kadın hakkında soru sorulduğunu duyduğunu anlattı. Said ibn el-Müseyyeb, "Dilerse onu götürür" dedi. Malik şöyle dedi: "Bizim âdetimiz şudur ki, bir erkek bir kadınla evlendiğinde ve nikah akdinde ondan sonra evlenmeyeceğini veya cariye almayacağını şart koşarsa, buna boşanma veya beraat yemini eklenmedikçe bu hiçbir anlam ifade etmez. O zaman bu onun için farz ve farzdır.

Abdurrahman b. Zebiyr'in oğlu Zebiyr anlatıyor: Simval oğlu Rifaa —Resulullah zamanında— zevcesi Vehb kızı Temime'yi üç talak ile boşadıktan sonra Temime Zebiyr oğlu Abdurrah­man'la evlendi. Abdurrahman, cinsî kudretinin zayıflığından do­layı Temime ile cinsî münasebette bulunamadı. Temime'yi boşa­dı. Onu daha önce boşamış olan ilk kocası Rifaa Temime'yi tekrar nikahlamak istedi. Bunu Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'a sorduğunda Resuî-i Ekrem Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu evliliğe razı olmadı ve: «Temime ikinci koca­sıyla fiilen münasebette bulunmadıkça sana helal olmaz. (Yani onunla evlenemezsin)» buyurdu. Diğer tahric: Buhari, Libas; Müslim, Nikah

Muhammed oğlu Kasım, Hz. Aişe'den rivayet ediyor: Aişe (r.anha)'ya sordular: «Bir adam karısını bir daha alamıyacak şekilde (üç defa) boşadıktan sonra bu kadını başka bir adam nikahladı, kadına dokunmadan boşadı. îlk kocası bu kadını tekrar alabilir mi?» Aişe (r.a.): «Hayır. îkinci kocası onunla fiilen cinsî münase­bette bulunmadan alamaz,» diye cevap verdi

Yahya bana Malik'ten nakletti ki, bir adamın karısını geri dönülmez bir şekilde boşaması ve sonra başka bir adamın kendisinden sonra onunla evlenmesi ve evliliğini tamamlamadan ölmesi durumunda ona dönmesinin caiz olup olmadığı sorulduğunda el-Kasım ibn Muhammed şöyle dediğini işitmiştir: "İlk kocanın ona dönmesi helal değildir." Malik, muhallil ile ilgili olarak yeni bir evlilik yapana kadar bu evliliğe devam edemeyeceğini söyledi. Bu evlilikte onunla cinsel ilişkiye girmişse çeyizi vardı.

Ebu Hureyre'den: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem buyurdu ki: «Bir kadın bir adam'ın nikahında halasıyla ve teyzesiyle bir arada bulunamaz.» Diğer tahric: Buhari, Nikah; Müslim, Nikah

Said b. Müseyyeb'den: Bir kadın, halasının yahut teyzesinin üzerine nikahlanamaz. Bir erkek de bir başkasından hamile olan cariyesiyle münasebette bulunamaz

Yahya b. Said rivayet eder: Zeyd b. Sabit'e sordular: «— Bir adam bir kadınla evlendikten sonra, yaklaşmadan onu boşadı. Bu adama boşadığı kadının anası helal olur mu?» Zeyd (r.a.): «— Hayır, asla caiz olmaz. Bu hususta hiç bir şart yoktur. Şart yalnız «Rebaib» (Üvey kızlar) hakkındadır. dedi

Yahya bana birden fazla kaynaktan Malik'ten nakletti ki, Abdullah ibn Mes'ud Kûfe'deyken, kızla nikah tamamlanmadan kızla evlendikten sonra annesiyle evlenme konusunda kendisine fikir soruluyordu. Buna izin verdi. İbni Mesud Medine'ye geldiğinde bu durumu sordu ve kendisine durumun kendisinin söylediği gibi olmadığı ve bu durumun sütannelere işaret ettiği söylendi. İbn Mesud, Kufe'ye döndü ve evine henüz varmıştı ki, kendisinden fikrini soran adam ziyarete geldi ve ona karısından ayrılmasını emretti. Malik, bir erkeğin, hanımı olan bir kadının annesiyle evlenmesi ve annesiyle cinsel ilişkide bulunması durumunda, hanımının kendisine haram olduğunu ve ikisinden de ayrılması gerektiğini söyledi. Eğer annesiyle cinsel ilişkide bulunmuş olsaydı, her ikisi de ona ebediyen haramdı. Eğer annesiyle ilişkisi olmasaydı karısı ona haram olmazdı ve annesinden ayrılmıştı. Malik, bir kadınla evlenen, sonra annesiyle evlenen ve onunla birlikte yaşayan adam hakkında şöyle açıklama yaptı: "Annesi ona asla helal olmaz, kendisi babasına ve oğluna helal değildir, onun kızlarından hiçbiri ona helal değildir ve dolayısıyla karısı da ona haramdır." Malik şöyle konuştu: "Fakat zina bunların hiçbirini haram kılmaz. Çünkü Allah Tebarek ve Tebarek, 'kadınlarınızın anneleri'ni evliliği haram kılanlardan saymış, zina yaparak haram kılmaktan bahsetmemiştir. Bir erkeğin hanımıyla birlikte yaşadığı her helal evlilik, helal bir evliliktir. Ben böyle duydum, bizde de işler böyle yapılıyor.

Abdullah b. Ömer'den: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem «şiğar» usulü nikahı yasakladı. Şiğar: Karşılıklı mehir vermeden, iki kişinin birbirlerinin kızları ile evlenmeleridir. Diğer tahric: Buharı, Nikah; Müslim, Nikah

Ensardan Hıdam kızı Hansa anlatıyor: Duldum. Babam —istemediğim halde— beni birine nikahladı. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gidip bunu anlatınca Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem nikahı bozdu. Diğer tahric: Buhari, Nikah

Ebu'z-Zübeyr el-Mekkî anlatıyor: Ömer b. Hattab (r.a.)'ın huzuruna bir erkek ve bir kadının şahitliği ile kıyılan bir nikah davası getirildiğinde: «Bu gizli nikahtır. Caiz kılmam. Eğer benden öncekilerden gorseydim, böyle nikahla evlenenleri «Recm» ederdim» dedi

Said b. el-Müseyyeb ve Süleyman b. Yesar'dan: Esed Kabilesinden Tuleyha, Sakif kabilesinden Rüşeyd'in nikahlı karısı idi, onu boşadı. O da iddeti (bekleme süresi) bitmeden (başka biriyle) evlendi. Bunu duyan Hz. Ömer (r.a.) (iddeti bitmeden evlendiği için) Tuleyha'yı ve evlendiği kocasını kırbaçladı. Birbirinden ayırdı. Daha sonra şöyle dedi: Hangi kadın iddeti bitmeden evlenirse evlendiği kocası henüz ona yaklaşmamışsa birbirlerinden ayrılırlar. Sonra ilk kocasından bekleme süresini bitirdikten sonra bekleme süresinde evlenip ayrıldığı adam başkaları gibi kendisine evlenme teklifi yapabilir. Eğer evlendiği adamla münasebette bulunmuşsa nikah fesh edilip (bozulup) ayrılınca, önce ilk kocasının bekleme süresini bitirir, sonra da diğer kocasından dolayı iddeti bitinceye kadar bekler, bir daha da biraraya gelmezler, (yani birbirlerine yabancı olurlar)

Abdullah b. Abbas ve Abdullah b. Ömer'e bir adamın hür karısının üzerine cariye almak istediği sorulunca, o ikisini bir araya getirmeyi hoş görmediler

Yahya bana Malik'ten, Yahya ibn Said'den, o da Said ibn el-Müseyyeb'in şöyle dediğini rivayet etti: "Hür kadın istemedikçe, eş olan hür bir kadın varken, cariye evlenmez. Hür kadın razı olursa, kendisine taksimin üçte ikisi verilir." Malik şöyle dedi: "Hür bir adam, hür bir kadınla evlenmeye gücü yetiyorsa cariye ile evlenmemelidir; zinadan korkmadıkça hür bir kadına gücü yetmiyorsa cariye ile evlenmemelidir. Çünkü Allah Tebarek ve Teâlâ, Kitabında şöyle buyurmaktadır: 'Eğer muhsanat olan mü'min kadınlarla evlenecek kadar zengin değilseniz, sağ ellerinizin sahibi olduğu mü'min kadınlardan cariyeler alın.' (4. Sure, 24. Ayet) 'Bu, içinizden enât'tan korkanlar içindir' diyor. " Malik şöyle dedi: "Enat zinadır

Yahya bana Malik'ten o da İbn Şihab'tan o da Ebu Abdurrahman'dan o da Zeyd ibn Sabit'in şöyle dediğini anlattı: Bir adam cariyesini üç kez boşayıp sonra onu satın alırsa, başka bir kocayla evlenmedikçe bu ona helal olmaz.

Yahya, bana Malik'ten, Said ibn el-Müseyyeb ve Süleyman ibn Yesar'a, bir adamın kölesini bir cariyeyle evlendirmesi ve kölenin de onu geri dönülmez bir şekilde boşaması ve ardından efendisinin onu köleye vermesi durumunda, bu kölenin sağ elin mülkiyeti ile helal olup olmadığı sorulduğunu işittiğini bana aktardı. "Hayır, başka bir kocayla evlenmedikçe helal olmaz" dediler.

Ebu Hasme oğlu Sehl'den: Kabilemin büyüklerinden bir kısım adamlar bana şöyle haber verdi: Sehl oğlu Abdullah ile Muhayyisa, maruz kaldıkları fakirlikten dolayı (hurma satın almak için) Hayber'e gittiler. Orada Muhayyısa'ya gelinerek Sehl oğlu Abdullah'ın öldürülüp bir kuyuya atıldığı haber verildi. O da Yahudiler'e gidip: Vallahi onu siz öldürdünüz» dedi. Onlar da: Vallahi onu biz öldürmedik» dediler. Bunun üzerine Muhayyısa geri döndü. (Medine'ye) kavminin yanına gelerek durumu onlara haber verdi. Sonra Muhayyısa, büyük kardeşi Huveyyısa Muhayyısa ve Huveyyısa ensardan Abdullah b. Mesud'un oğullarıdır. Maktul Abdullah ile kardeşi Abdurrahman da bunların kardeşi Sehl'in oğullarıdır. ve (maktulün kardeşi) Abdurrahman, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)'a geldiler. Hayber'den gelen Muhayyısa konuşmak isteyince, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) yaşlı ağabeysini kasdederek, Söz hakkını büyüğe ver, büyüğün konuşsun» dedi. Bunun üzerine önce Huveyyısa, sonra da Muhayyısa konuştu. Daha sonra Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): (Yahudiler) ya maktulün diyetini öderler ya da bize harp ilân etmiş olurlar» dedi. zaman müslumanlarla Hayber Yahudileri arasında sulh anlaşması vardı ve Hayber Yahudilerine bu hususu yazıyla bildirdi. Onlar da: Vallahi onu biz öldürmedik» diye cevap yazınca, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) Huveyyısa, Muhayyısa ve Abdurrahman'a: Adamınızın kan bedeline hak kazanmak için (onu Yahudilerden birinin öldürdüğüne) yemin eder misiniz?» dedi. Onlar; Hayır» deyince, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): Yahudiler sizin iddianızı red için yemin etsinler mi?» dedi. Onlar da: Yahudiler müslüman değil ki (yeminlerine inanalım)» deyince, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) maktulün diyetini kendi yanından vermeyi kabullendi ve yüz dişi deve gönderdi. Hatta develer onların evine kadar götürüldü. Davacılar yemin etmekten kaçındıkları için, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) bu defa davacılara yemin teklif edip etmeyeceklerini sormuştur ki Şafii ve Malikiler'e göre de tatbikat böyledir. Davacılar onların yeminlerini de kabul etmek istemeyince, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) olayın daha fazla sürüncemede kalmasını önlemek ve bu sebeple Yahudilerle ölü sahipleri arasında çıkacak ihtilafı önlemek için maktulün diyetini kendi malından veya devlet hazinesinden ödemiştir. . Ayrıca burada gayri müslimlerin yeminlerinin geçerli olduğunu öğreniyoruz. Şayet onların yeminleri muteber olmasaydı, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) onlara yemin teklifinde bulunmazdı. Ölü sahipleri onlara düşmanlık ve kızgınlıklarından dolayı yeminlerini kabul etmemiştir. der ki: «Bunlardan kırmızı bir dişi deve beni tepti». ", Ahkâm, 93/38; Müslim, 28/1, no: 6; Şeybanî, 681 Malik der ki: Hadisteki fakir kelimesi, kuyu demektir

Hz. Ömer'e: «Anası ile kızını cariye olarak mülkiyetine geçiren kimse bunlardan biri ile birleştikten sonra öbürüne yaklaşabilir mi?» diye sordular. O da: «İkisiyle birden birleşmeyi doğru bulmam» diye cevap verdi ve hem ana hem de kızı ile karı koca hayatı yaşamayı yasakladı

Kabısa b. Züeyb rivayet eder: Bir adam Osman b. Affan'a (r.a.) sordu: «— Cariye olan iki kız kardeşle, efendisi karı koca hayatı yaşı-yabilir mi?» Osman b. Affan (r.a.) şöyle cevap verdi; «— iki kız kardeş cariye ile karı-koca hayatı yaşamayı bir ayet helal kıldı, başka bir ayet haram kıldı. Ben bunu caiz görmem» dedi. Kabîsa devam ederek der ki: Adam, Hz. Osman'ın yanından çıkınca Resulullah'ın Sallallahu Aleyhi ve Sellem ashabından birine rastladı, aynı me­seleyi ona da sorunca: «— Eğer benim selahiyetim olsa da bunu yapanı (iki kız kar­deşle evleneni) bulsam ağır ceza veririm» diye cevap verdi. İbn Şihab: Bu sahabinin Ali b. Ebî Talib olduğunu sanıyorum, dedi

Yahya bana Malik'ten ez-Zübeyr ibn el-Awwam'ın böyle söylediğini duyduğunu söyledi. Malik şöyle dedi: Bir adam, sahibi olduğu bir cariyeyle cinsel ilişkide bulunursa ve sonra onun kız kardeşiyle de ilişki kurmak isterse, cariye ile ilişki kendisi için evlilik, azat etme, kitaba veya benzeri yollarla haram kılınmadıkça - örneğin onu kölesi veya kölesinden başka biriyle evlendirmemişse - kız kardeşi bir adam için helal değildir.

imam Malik'e şöyle rivayet olundu: Ömer b. Hattab (r.a.) oğluna bir cariye hibe etti ve kendisine: «Ona dokunma. Avret ma­halline baktım, (sana helal olmaz)» dedi

Malik (r.a.), Abdurrahman b. el-Mücebber'den rivayet eder: Salim b. Abdullah oğluna bir cariye hibe eder ve ona der ki: «Ona yaklaşma. Çünkü onunla temas etmek istedim. Fakat vücudunu gördükten sonra vaz geçtim

Esved oğlu Ebu Nehşel, Sa'id oğlu Yahya'ya şöyle anlattı: «Muhammed oğlu Kasım'a: Ay ışığında cariyemi çıplak gördüm. Hemen ona, bir erkeğin karısına yaklaştığı gibi yaklaştım. Bunun üzerine cariyem: «Bana yaklaşma, adet halindeyim» dedi. Ben de hemen kalkıp ondan uzaklaştım. Şimdi onu oğluma hibe etsem onunla cinsî münasebette bulunabilir mi?» dedim. O da onu oğluma vermeme müsaade etmedi

Mervan oğlu Abdulmelik arkadaşına bir cariye hibe eder. Bir süre sonra arkadaşına: «— Cariyeden ne haber?» der. O da: «— Onu oğluma hibe etmek istiyorum. Onunla karı koca hayatı yaşıyacak» deyince, Abdulmelik: «— Mervan (babam) senden daha muttaki imiş. Oğluna (bana) bir cariye hibe etti, sonra da, ona cariyenin bacaklarını açık olarak gördüğünü ve ona yaklaşmamasını tenbih etti» dedi

Saîd b. el-Müseyyeb der ki: Kadınlardan muhsana olanlar, kocası olan evli kadınlardır. Bunlarla da evlenmek caiz değildir. Evlenince nikah batıldır, zina sayılır. Zinayı ise Allah haram kılmıştır

Yahya bana Malik'ten, İbn Şihab'tan rivayet etti ve o da Kasım ibn Muhammed'den şöyle dediklerini duymuştu: "Hür bir adam bir cariyeyle evlendiğinde ve nikahını tamamladığında, o onu muhsan yapar." Malik dedi ki: "Gördüğüm ilim adamlarının hepsi, bir cariyenin, onunla evlendiğinde ve nikahını tamamladığında hür bir adamı muhsan ettiğini söylemiştir." Malik şöyle demiştir: "Köle hür bir kadınla evlendiğinde muhsene olur ve hür bir kadın da ancak azat edildiğinde ve onun kocası olduğunda ve azat edildikten sonra onunla cinsel ilişkide bulunduğunda köle muhsan olur. Eğer hür olmadan önce ondan ayrılırsa, hür bir kadınla hür bir kadınla nikahlandıktan sonra evlenmedikçe ve nikahını tamamlamadıkça muhsan olmaz." Malik şöyle demiştir: "Bir cariye hür bir adamla nikahlanır ve azat edilmeden önce ondan ayrılırsa, onunla evlenmesi onu muhsene yapmaz. Azat edildikten sonra evlenip kocasıyla ilişki kurmadıkça muhsene olmaz. Bu ona ihsan verir. Eğer hür bir adamın karısıysa ve ondan ayrılmadan önce karısı iken azat edilirse, erkek onunla ilişkiye girdikten sonra muhsene yapar. serbest bırak." Malik şöyle demiştir: "Hıristiyan ve Yahudi hür kadınlar ve Müslüman cariyelerin hepsi, Müslüman hür erkek onlardan biriyle evlendiğinde ve onunla cinsel ilişkiye girdiğinde muhsan olur.

Ali (r.a.)'den rivayet olundu: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Hayber savaşı günü Muta' nikahını ve ehlî merkep etinin yenilmesini yasakladı

Urve b. Zübeyr anlatıyor: Hakîm kızı Havle, Hz. Ömer'in huzuruna girerek: «— Ümeyye oğlu Rebîa bir kadınla Muta' usulü birleşti, kadın hamile kaldı» deyince, Hz. Ömer kızdı, hırkasını sürükleyerek çıkarken şöyle söyledi: «— Bu müt'adir. Önceden hükmü bana bırakılsa idi, bunu yapanları recm ederdim.»

Yahya bana Malik'ten, Rabia ibn Abdurrahman'ın bir kölenin dört kadınla evlenebileceğini söylediğini duyduğunu anlattı. Malik, "Bu, konu hakkında duyduğum en iyi şey" dedi. Malik şöyle dedi: "Köle, efendisi tarafından eski karısı için izin verilmişse muhallil ile ayrışır. Efendisi izin vermezse onları ayırır. Kadını nikah yoluyla helal kılmak niyetindeyse muhallil her halükarda ayrılır." Malik şöyle dedi: "Bir köle, karısının veya bir koca da karısının sahibi olduğunda, boşanmadan her birinin mülkiyeti batıl olur. Mesela bir adam, bir cariyeyle evlenir ve sonra onu satın alırsa, tabii ki onu boşaması gerekir. Sonra yeniden evlenebilirler. Daha sonra yeniden evlenirlerse, bu ayrılık boşanma değildir." Malik şöyle demiştir: "Bir köle, sahibi olan hanımı tarafından azat edilmişse ve o da iddet dönemindeyse, ancak kadın başka bir evlilik yaptıktan sonra birbirlerine dönebilirler.

İbn Şihab'dan şöyle rivayet olundu: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in zamanında kocaları henüz kafir olan bazı kadınlar hicret etmeksi­zin müslüman olmuşlardır. Onlardan biri de Mugıyra oğlu Velid'in kızıdır ki Ümeyye oğlu Safvan'm karısı idi. Mekke'nin fet­hi günü müslüman oldu. Kocası Safvan İslama girmedi ve kaçtı. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Safvan'a, amcası Ümeyy oğlu Vehb'i —güven altında olduğuna işaret olmak üzere hırkasını vererek— peşinden gönderdi ve islam'a davet etti. Vehb'e şöyle talimat verdi. Safvan razı olursa İslam'ı kabul edecek, gelmek istemezse ona iki ay müd­det tanınmıştır. Safvan, elinde hırka ile Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına gelince cemaat arasında: «— Ya Muhammed! İşte şu Umeyr oğlu Vehb, hırkanı bana ge­tirerek beni çağırdığım, razı olursam îslama gireceğimi, olmazsam bana iki ay süre tanıyacağını söyledi» deyince Resul-i Ekrem Sallallahu Aleyhi ve Sellem: «— Ey Ebu Vehb! Bineğinden inebilirsin.» buyurdu. Safvan: «— Hayır. Bana kararını açıklamadan vallahi inmem» deyin­ce Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: «— Sana dört ay süre tanıdım» buyurdu. Bunun üzerine Resuluîlah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Hevazin kabilesini Islama davet etmek üzere Huneyn'e hareket etti. Orada Safvan'a haber göndererek emanet olmak üzere silah ve bazı malzeme getirmesi­ni söyledi. Safvan gelince: «— Bunları kendi rızamla mı vereceğim, yoksa zorla mı ala­caksın?» dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'da: «—Kendi rızanla» buyurunca, yanındaki silah ve malzeme­yi verdi. Daha sonra Safvan —kendisi kafir, karısı müslüman olarak— Resulullah ile birlikte Huneyn ve Taif savaşlarına katıl­dı. Müslüman oluncaya kadar da Resuî-i Ekrem Sallallahu Aleyhi ve Sellem karısını ondan ayırmadı. İslam'a girdikten sonra eski nikahlarıyla hayat­larını sürdürdüler. İbn Abdilber der ki: Sahih bir yoldan muttasıl olduğunu bilmiyorum. Bu, siyer bilginlerince bilinen bir hadistir. Îbn Şihab, bu bilginlerin imamıdır. Bu hadisin şöhreti, isnadından daha güçlüdür

Yahya bana Malik'ten İbn Şihab'ın şöyle dediğini anlattı: "Safvan'ın İslam'ı ile karısının İslam'ı arasında yaklaşık bir ay vardı." İbn Şihab dedi ki: "Kocası küfür diyarında kafir iken, Allah ve Resulü için hicret eden bir kadın duymadık, ancak kocası iddet süresi dolmadan hicret etmedikçe, onun hicreti kendisini ve kocasını ayırdı."

Yahya bana Malik'ten, o da İbn Şihab'tan, İkrime ibn Ebî Cehil'in hanımı Ümmü Hakim bint el-Hâris ibn Hişam'ın Mekke'nin fethedildiği gün Müslüman olduğunu, kocası İkrime'nin ise Yemen'e kadar İslam'dan kaçtığını anlattı. Ümmü Hakim, Yemen'de yanına gelinceye kadar onun peşinden gitti ve onu İslam'a davet etti ve o da Müslüman oldu. Fetih yılında Resûlullah'ın (s.a.v.) yanına gitti. Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- onu görünce sevinçle ona koştu ve onunla biat etmeden abasını giyme zahmetine girmedi. Evlilikleri onaylandı. Malik dedi ki: "Bir adam karısından önce Müslüman olursa, karısına İslam'ı sunduğunda aralarında ayrılık olur ve kadın Müslüman olmaz. Çünkü Allah Tebarek ve Teâlâ, kitabında şöyle buyurmuştur: 'Kafir kadınların bağlarına sımsıkı sarılmayın.

Enes b. Malik (r.a.) anlatıyor: Abdurrahman b. Avf (r.a.) Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna geldi, üzerinde evlilik belirtisi vardı. Resul-i Ekrem sorunca evlendiğini söyledi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ne kadar mehir verdiğini sordu, o da: «— Bir hurma çekirdeği ağırlığında altın verdim» dedi. Bunun üzerine Nebi s.a.v.: «— Bir koyun da olsa kes, düğün yap» buyurdu. Diğer tahric: Buhari, Nikah; Müslim, Nikah

Yahya bin Said'den şöyle rivayet edildi: «— Bana nakledildiğine göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem düğüne gelenlere et ve ekmek yedirirdi. îbn Mace (Nikah), mevsul olarak rivayet eder