Abdullah b. Ömer (r.a)'den rivayete göre, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Vasiyet edilebilecek bir mal'a sahip olan Müslüman kişinin yanında vasiyeti yazılı olmadan iki gece geçirmesi doğru değildir." Diğer tahric: Buharı, Vesaya; Müslim, Vasiyet

Amr b. Süleym ez Züraki (r.a)'ın haber verdiğine göre, Ömer b. Hattab'a şöyle denildi: "Burada akıl baliğ olmamış Gassanlı zengin bir çocuk var. Varisleri ise Şam'dadır. Burada yalnız bir amca kızı var, ne yapılması gerekir?" Ömer b. Hattab şöyle dedi: "Amcasının kızına vasiyette bulunsun, bu çocukta amca kızına Bi'r-i Cüşem denilen yeri vasiyet etti. Amr b. Süleym dedi ki: "Bu malotuzbin dirheme satıldı, vasiyet ettiği amca kızı ise Ümmü Amr b. Süleym ez Züraki'dir." (Sadece İmam-ı Malik'in Muvatta'ında geçmektedir)

Malik bana, Yahya ibn Said'den, o da Ebu Bekir ibn Hazm'dan, Gassanlı bir çocuğun, veliahtı Suriye'deyken Medine'de ölmek üzere olduğunu anlattı. Bu Ömer ibn el-Hattab'a söylendi. Ona, "Filanca ölüyor. Vasiyet edecek mi?" denildi. "Vasiyet yapsın" dedi. Yahya ibn Said, Ebu Bekir'in "On veya on iki yaşlarında bir çocuktu" dediğini söyledi. Yahya, "Cuşam kuyusunu vasiyet etti ve kavmi onu 30.000 dirheme sattı" dedi. Yahya, Malik'in şöyle dediğini duyduğunu söyledi: "Toplumumuzda işlerin yapılmasında genel olarak uzlaşılan yol, zaman zaman iyileşen bir budalanın, budalanın veya bir delinin, ne yapacağını anlayacak kadar zekası varsa vasiyette bulunabilmesidir. Ne istediğini anlayacak kadar aklı olmayan ve aklı galip gelen bir kişi, vasiyette bulunamaz.

Amir b. Sa'd b. ebi Vakkas (r.a.)'nın babasından rivayetle şöyle demiştir: "Veda haccı senesi hastalığım ın artması üzerine Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem beni ziyarete gelmişti. Ona: "Ey Allah'ın Rasulü! Gördüğün gibi hastalığım çok şiddetlendi. Ben mal mülk sahibi biriyim. Kızımdan başka da varisim yok. Malımın üçte ikisini ona verebilir miyim?" Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Hayır" dedi. Ben de: "Peki yarısını verebilir miyim?" dedim Yine: "Hayır" buyurdu. Sonra Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Üçte birini verebilirsin; o da çoktur ama varislerini zengin bırakman, başkalarına el açacak durumda bırakmandan hayırlıdır. Allah'ın rızasını kazanmak için yapacağın her harcamadan dolayı ecir alırsın. Hatta hanımının ağzına koyduğun her lokmada bile ... " Sa'd dedi ki: "Ey Allah'ın Rasulü! Arkadaşlarım seninle Medine'ye gidecekler, ben burada kalacak mıyım?" dedim. Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Hayır sen burada kalıp ölmeyeceksin, iyi ameller işleyeceksin, derecen yükselecek, Müslümanlar senden faydalanıp kafirler zarar görünceye kadar yaşayacaksın. Allah'ım! Ashabırnın hicretini tamamla onları gerisin geriye çevirme, fakat gerçekten üzülmesi gereken Sa'd b. Havle'dir." Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem onun Mekke'de ölmesine üzüldü." Diğer tahric: Buharı, Cenaiz; Müslim, Vasiyyet

Hişam b. Urve (r.a)'ın babasından rivayete göre, kadınlaşmış ve erkekliği kalmamış bir kişi Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hanımı Ümmü Selerne'nin yanında iken Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem o kimsenin şöyle dediğini duyuyordu: "Ey Abdullah! Allah size Taif şehrini fethetmeyi nasib ederse Gaylan'ın kızına git, o kadın o kadar semiz ki önden bakınca dört kat, arkadan bakınca sekiz kat görünüyor." Bunun üzerine Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Artık bunlar sizin yanınıza girmesinier" buyurdu. Diğer tahric: Buhari, Meğazi; Müslim, Selam

Yahya b. Said (r.a)'den rivayete göre, şöyle demiştir: "Kasım b. Muhammed' den işittim şöyle diyordu: "Ömer b. Hattab ensardan bir kadınla evliydi. Ondan Asım isminde bir oğlu oldu. Sonra ondan ayrıldı. Ömer Kuba'ya geldiğinde oğlu Asım'ı mescidin avlusunda oynarken gördü. Onu kucakladı. Hayvanının önüne onu oturttu. Bunun üzerine nenesi yetişti, çocuğu Ömer'den almak istedi. Oda vermedi, münakaşa ettiler. İkisi birlikte Ebu Bekir'in yanına geldiler. Ömer: "Bu çocuk benim oğlum" dedi. Kadında: "Torunum" dedi. Ebu Bekir ise Ömer' e: "Çocukla ninesinin arasına girme" dedi. Ravi diyor ki: "Ömer bu işin üzerine düşmedi." * Yahya dedi ki: "Malik'den işittim şöyle diyordu: "Benimde uygulamam aynen böyledir." (Sadece İmam-ı Malik'in Muvatta'ında geçmektedir)

Yahya, Malik'in mal, hayvan, elbise veya eşya satın alan bir adam hakkında konuştuğunu duyduğunu, satışa izin verilmediğini ve bu nedenle iptal edildiğini ve malları alan kişiye mallarını sahibine iade etmesi emredildiğini söyledi. Malik şöyle demiştir: "Mal sahibi, ancak kendisinden alındığı gün kıymete sahiptir, kendisine iade edildiği gün değil. Çünkü kişi, malı aldığı günden itibaren sorumludur ve bundan sonra mallarda meydana gelen kayıplar kendi aleyhinedir. Bu nedenle onların çoğalması ve büyümesi de kendisinindir. Bir kimse, malı iyi sattığı ve talep gördüğü bir zamanda alabilir, sonra fiyatı düştüğü ve kimsenin onu istemediği bir zamanda geri vermek zorunda kalabilir. Mesela, Adam, diğer adamdan malları alır, on dinara satar veya fiyatı bu iken elinde tutar, sonra da fiyatı sadece bir dinar iken geri vermek zorunda kalabilir. Ya da belki de adam bunları alıp bir dinar karşılığında satar veya elinde tutar, sonra geri verdiği gün değeri on dinar olur. Sahibine malından dokuz dinar ödemesi gerekmez, ancak zilyet olduğu şeyin alındığı günkü değerini ödemekle yükümlüdür." "Buna açıklık getiren şeylerden biri de, bir hırsız bir mal çaldığında sadece çaldığı günkü fiyatına bakılır. Eğer bu yüzden elin kesilmesi gerekiyorsa bu yapılır. Eğer hırsız durumu araştırılıncaya kadar hapiste tutulduğu veya kaçıp sonra yakalandığı için kesme geciktirilirse, elin kesilmesinin gecikmesi bir anlam ifade etmez. Çaldığı gün kendisine farz olan had, o mal daha sonra ucuzlasa bile elinden düşer. Bu malları aldığı gün mecbur kalmadıkça, daha sonra pahalı hale gelseler bile, gecikme, elin kesilmesini zorunlu kılmaz." Malik, Yahya ibn Said'den bana nakletti ki, Ebu'd-Derdâ, Selman el-Farsi'ye şöyle yazmıştı: "Hemen kutsal topraklara gelin." Selman da ona cevap yazdı: "Toprak kimseyi kutsal kılmaz. İnsanın eylemleri onu kutsal kılar. İnsanları tedavi etmek ve iyileştirmek için doktor olarak görevlendirildiğinizi duydum. Eğer masumsan, o zaman keyif alabilirsin! Eğer şarlatanlar iseniz, sakının, adam öldürüp ateşe girmekten sakının!" Ebu'd-Derdâ iki adam arasında hükmettiğinde ve onlar da ondan yüz çevirdiğinde onlara bakar ve şöyle derdi: "Bana geri dönün ve bana hikâyenizi bir daha anlatın. Bir şarlatan! Vallahi!" Yahya, Malik'in şöyle dediğini işittiğini söyledi: "Bir kimse, efendisinin izni olmadan, kendisi için önemli olan ve benzeri bir ücreti olan bir köleyi kullanırsa, başına bir şey gelirse kölenin başına gelenlerden sorumludur. Eğer köle güvendeyse ve efendisi yaptığının karşılığını istiyorsa, bu efendinin hakkıdır. Bizim ümmetimizde yapılan da budur." Yahya, Malik'in kısmen hür, kısmen köle olan bir köle hakkında şöyle dediğini duyduğunu söyledi: "Onun malı elinde asılıdır ve onunla hiçbir şeye başlayamaz. Ondan yer ve uygun bir şekilde giyinir. Ölürse malı, köle olduğu kimsenindir." Yahya, Malik'in şöyle dediğini duyduğunu ifade ederek, "Bizim toplumumuzda işlerin şekli, anne ve babanın, eğer ebeveyn isterse, çocuğuna malı, parası veya malı olduğu günden itibaren yaptığı harcamaların hesabını vermesidir.

Ömer b. Abdurrahman b. Delaf el Müzeni (r.a) babasından rivayet ederek şöyle demiştir: "Cüheyne kabilesinden bir adam hacıları yarışmada geçer ve develeri onların ellerinden satın alır ve bu develerden kar sağlardı. Sonra yine yarış eder hacıları geçerdi. Daha sonraları bu kişi iflas etti. Durum Ömer b. Hattab'a aktarıldı. O da şöyle dedi: "Bundan sonra ey insanlar Üseyfia, Cüheyne kabilesinin Üseyfiası dindar ve güvenilir olmak yerine hacıları geçti diye övülmesini isteyen bir kişidir. Şimdi bu şahıs borç alarak alışveriş yapmış borcunu ödemeye yaklaşmamıştır. Borcu bütün malını götürecek hale gelmiştir. Kim onda alacağı varsa yarın bize gelsin, malını alacaklılar arasında taksim edeceğiz. Borçlanmaktan sakının borcun önü üzüntü sonu da malın elinden alınmasıdır." (Sadece İmam-ı Malik'in Muvatta'ında geçmektedir)

Yahya, Malik'ten şöyle dediğini duyduğunu söyledi: "Kölelerin suçu konusunda bizim sünnetimiz, bir kölenin insana verdiği zarardan, çaldığı bir şeyden, koruduğu bir şeyden veya kestiği, mahvettiği veya çaldığı bir hurma asmasından dolayı elin kesilmemesidir. Bu, kölenin şahsına aykırıdır ve az olsun, çok olsun, kölenin bedelini aşmaz. Efendisi, kölenin aldığı veya mahvettiği şeyin değerini vermek veya bedelini ödemek isterse, kölenin elinin kesilmemesidir. Yaralanmanın kan bedelini öder ve kölesini elinde tutar. Eğer onu teslim etmek isterse teslim eder ve bunların hiçbiri onun aleyhine değildir." Malik bana İbni Şihab'tan, o da Said ibn el-Müseyyeb'den, Osman ibn Affan'ın şöyle dediğini nakletti: "Bir kimse, kendisine bakabilecek yaşta olmayan küçük çocuğuna bir şey verirse ve bu hediyenin caiz olması için, hediyeyi halka açık hale getirir ve bunu şahit olarak gösterirse, baba o şeyin sorumluluğunu üstlense bile, hediye caiz olur." Malik şöyle dedi: "Bizim ümmetimizde yapılan şudur ki, bir adam küçük çocuğuna bir miktar altın veya gümüş verir ve sonra ölürse ve bu paralar kendisine ait olursa, baba onu bir kenara para olarak ayırmadıkça veya oğlu için saklaması için bir adama vermedikçe çocukta bundan hiç bir şey kalmaz. Eğer bunu yaparsa oğula bu caiz olur.