Yahya, bana Malik'ten, o da Abdullah ibn Ebî Bekr ibn Muhammed ibn Amr ibn Hazm'dan, babasından rivayet etti ki, Rasûlullah (s.a.v.) Amr ibn Hazm'a kan parası ile ilgili olarak gönderdiği bir mektupta, bunun, cana karşılık yüz deve, tamamı alınmışsa buruna yüz deve, beyindeki bir yara için kan parasının üçte biri, göbek yarası için olduğu gibi, bir göze elli, bir el için elli, bir el için elli deve olduğunu yazıyordu. bir ayak, her parmak için on deve, dişler için beş, kemiği açığa çıkaran kafa yarası için de beş deve

Malik'e şöyle rivayet edildi: Ömer b. Hattab (r.a.) diyeti köylülerin durumuna göre takdir etti; altın sahibine bin dinar, gümüş sahibine ise oniki bin dirhem diyet vermeye hükmetti. İmam Malik der ki: Altın sahibi Şam ve Mısır halkı, gümüş sahibi ise Irak halkıdır. Diyet üç veya dört sene içerisinde taksit taksit ödenir. Üç sene içerisinde ödenmesi bana göre daha iyidir. Köy ve kasabalarda yaşayanlardan diyet olarak deve, göçebeler­den de altın ve gümüş alınmaz. Yine böylece altın sahibinden gü­müş, gümüş sahibinden de altın alınmaz

Yahya, Malik'ten bana İbn Şihab'ın şöyle dediğini nakletti: "Kabul edildiği zaman cinayetin tam kan parası yirmi beş yaşında, yirmi beş iki yaşında, yirmi beş dört yaşında ve yirmi beş yaşında beş yaşındadır.

Yahya bana Malik'ten, Yahya ibn Said'den rivayet etti ki, Mervan ibn el-Hakam, Muaviye ibn Ebî Süfyan'a, kendisine bir adamı öldüren bir delinin getirildiğini yazmıştı. Muaviye ona şöyle yazdı: "Onu bağlayın ve ona misilleme yapmayın. Deliye misilleme yapılmaz." Malik, bir yetişkin ile bir çocuğun birlikte bir adamı öldürdüklerini belirterek, "Yetişkin öldürülür ve çocuk kan parasının yarısını öder." Malik şöyle dedi: "Hür adam ile kölenin, bir köleyi öldürmeleri de böyledir. Köle öldürülür ve hür, değerinin yarısını öder.

Malik oğlu Irak ve Süleyman b. Yesar'dan: Sa'd b. Leys oğullarından bir adam atını koşturdu. Cüheyne kabilesinden bir adam'ın parmağına bastı, yaraladı. Kan kaybından adam öldü. Mesele Hz. Ömer (r.a.)'e arzedilince, Ömer (r.a.) at sahibinin yakınlarına: «— Adamın parmağının kanamasından ölmediğine dair elli yemin eder misiniz?» deyince, onlar yemin edip günaha girmekten kaçındılar. Sonra ölenin yakınlarına: «— Siz kan kaybından öldüğüne yemin eder misiniz?» dedi. Onlar da yeminden çekindiler. Bunun üzerine Hz. Ömer (r.a.) Sa'dilerin yarım diyet vermesine hükmetti. İmam Malik der ki: Tatbikat böyle değildir

Yahya, bana Malik'ten, İbn Şihab, Süleyman ibn Yesar ve Rabia ibn Ebu Abd ar-Rahman'ın şöyle dediğini anlattı: "Kasten adam öldürmenin kan parası yirmi yaşında, yirmi iki yaşında, yirmi iki yaşında erkek, yirmi dört yaşında ve yirmi beş yaşındadır." Malik, "Bizimle genel olarak mutabakata varılan yol, çocuklara karşı misilleme yapılmamasıdır. Onların niyeti kazaradır. Henüz erginliğe ulaşmamışlarsa onlara had farzı yoktur. Bir çocuk birini öldürürse bu sadece kazara olur. Eğer bir çocuk ve bir yetişkin hür bir adamı kazara öldürürse, her biri kan parasının yarısını öder." Malik şöyle dedi: "Kazara birini öldüren kimse, malıyla kan bedelini öder ve ona karşı misilleme yapılmaz. Bu para, ölünün malından olan diğer şeyler gibidir ve onunla borcu ödenir ve ona vasiyette bulunulması caiz olur. Eğer malının tamamı kan parası üçte biri kadar olursa ve sonra kan parası bırakılırsa bu ona caizdir. Eğer sahip olduğu malın tamamı kan parası ise, caiz olur. üçte birini bırakıp bunu vasiyet etmek

Said b. Museyyeb'den şöyle rivayet edildi: Diyetin üçte biri miktarına ulaşıncaya kadar kadının azalarının diyeti erkeğinki gibidir. Kadının parmağının diyeti, erkeğin parmağı, dişi, erkeğin dişi, baş ve yüzdeki kemiğe kadar işleyen yaralarda ve kemiklerde arıza yapan yaralamalarda da kadın erkek gibidir

Yahya bana Malik'ten, İbn Şihab ve Urve ibn ez-Zübeyr'in Said ibn el-Müseyyeb'in bir kadın hakkında söylediklerinin aynısını söylediğini anlattı. Erkeğin kan parası, erkeğin kan parasının üçte biri kadardır. Eğer kendisine borçlu olunan miktar, erkeğin kan parasının üçte birinden fazla ise, erkeğin kan parasının yarısı kadar kadına verilir. Malik şöyle dedi: "Bunun açıklaması şudur ki, kemiği açığa çıkaran kafa yarası ve kemiği parçalayan yara için ve beyin yarası, karın yarası ve benzeri kan parasının üçte biri veya daha fazlasını gerektiren yaralar için kan parası vardır. Eğer kendisine borçlu olunan miktar bundan fazlaysa, bu onun kan parasının yarısı kadardır.

Yahya, bana Malik'ten İbn Şihab'ın şöyle dediğini duyduğunu anlattı: "Bir erkek bir kadına zarar verdiğinde sünnetin emsali, o yaralanmanın kan parasını ödemesidir ve ona karşı herhangi bir misilleme yoktur." Malik dedi ki: "Bir erkeğin bir kadına vurması ve kast etmediği bir darbeyle vurması, örneğin kırbaçla vurması, gözünü açması ve buna benzer şeyler, kazara yaralanmadır." Malik, kocası ve çocukları olan ve baba tarafından veya kendi kavminden olmayan bir kadın hakkında şöyle demiştir: Kendisi başka bir kabileden olduğu için, işlediği suç nedeniyle kocasına, kendi kavminden olmayan çocuklarına, baba tarafından veya kendi kavmine ait olmayan kardeşlerine karşı da kan parası yoktur. Bunlar onun mirasına hak kazanırlar, ancak Allah Resulü (s.a.v)'in zamanından bu yana sadece baba yakınları kan parası ödemişlerdir. Günümüze kadar kadının mevlası da böyledir. Bıraktıkları miras, kadının kendi kabilesinden olmasa bile çocuklarına geçer, ancak mevlanın suç teşkil eden fiilinin kan parası sadece kendi kabilesinin aleyhine olur.

Ebu Hureyre (r.a.)'den: Huzeyl kabilesinden iki kadın (dövüştüler). Bunlardan biri diğerine bir taş atıp vurdu. O da karnındaki cenini (ölü olarak) düşürdü. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem, bu ceninin diyeti hakkında, bir köle veya cariye (gurre) verilmesine hükmetti

Yahya bana Malik'ten, o da İbn Şihab'tan, o da Said ibn el-Müseyyeb'den rivayet etti ki, Rasûlullah (s.a.v.) ana rahminde öldürülen bir fetüsün tazminatının güzel tenli ve güzel bir köle veya cariye olması hükmünü vermiştir. Hakkında hüküm verilen kişi, "İçmeyen, yemeyen, konuşmayan, ağlamayan bir şeye ne diye tazminat vereyim ki? Bunun gibisi hiçbir şey değildir" dedi. Allah Resulü, Allah onu korusun ve huzur versin, "Bu, kahinlerin kardeşlerinden sadece biridir" dedi. Adamın beyanındaki kafiyeli konuşmayı onaylamadı

Yahya, Malik'ten bana, Rabia ibn Ebi Abd ar-Rahman'ın şöyle dediğini anlattı: "Güzel tenli ve güzel yüzlü kölenin değeri elli dinar veya altı yüz dirhemdir. Özgür bir Müslüman kadının kan parası beş yüz dinar veya altı bin dirhemdir." Malik dedi ki: "Hür bir kadının ceninin kan parası, kan parasının onda biri kadardır. Onda biri elli dinar veya altı yüz dirhemdir." Malik dedi ki: "Cenin, ana rahmini terk edip ölü olarak doğmadıkça onun için tazminat olarak bir kölenin bulunmadığı konusunda tartışan bir kimse duymadım." Malik şöyle dedi: "Ben, fetüsün ana rahminden canlı çıkıp sonra ölmesi halinde, kan parasının tamamının ödenmesi gerektiğini duydum." Malik dedi ki: "Cetus, doğduğunda ağlamadıkça hayatta değildir. Eğer ana rahminden çıkıp ağlar ve sonra ölürse, kan parasının tamamı ona verilir. Biz, cariyenin fetüsünde, cariyenin fiyatının onda biri olduğunu sanırız." Malik, "Bir kadın, bir erkeği veya kadını öldürürse ve katil de hamile ise, doğum yapıncaya kadar ona misilleme yapılmaz. Hamile bir kadın kasten veya kasıtsız öldürülürse, onu öldüren, cenine herhangi bir ödeme yapmakla yükümlü değildir. Eğer öldürülürse, onu öldüren öldürülür ve cenine kan parası verilmez. Kazayla öldürülürse, katili adına kabile ödemekle yükümlüdür. kan parasını ödüyor ama fetüsün kan parası yok." Yahya bana şöyle dedi: "Malik'e Hıristiyan veya Yahudi kadının kürtajla alınan fetüsü hakkında soru soruldu. 'Sanırım bunun için ananın kan parasının onda biri vardır' dedi.

Said b. Museyyeb'in şöyle dediği rivayet edildi: îki dudak için tam diyet gerekir. Alt dudak kesilirse, diyeti, tanı diyetin üçte ikisidir

Yahya bana Malik'ten, İbn Şihab'a sağlıklı bir insanın gözünü oyan tek gözlü adam hakkında soru sorduğunu anlattı. İbn Şihab dedi ki: "Sağlıklı kimse ondan intikam almak isterse, intikamını alır. Dilerse bin dinar, on iki bin dirhem kan parası vardır." Yahya bana Malik'ten, çiftler halinde meydana gelen bir erkekte her iki şey için de tam kan parası ödendiğini, dilin ise tam kan parası olduğunu duyduğunu anlattı. İşitme duyusu bozulduğunda kulaklarda, kesilmiş olsun ya da olmasın, tam kan parası vardı; bir erkeğin penisinde tam kan parası vardı ve testislerde de tam kan parası vardı. Yahya bana Malik'ten, bir kadının göğüslerinin dolu olduğunu duyduğunu anlattı. Malik, "Bunların en azı, erkeğin kaşları ve göğüsleridir" dedi. Malik şöyle dedi: "Bizim ümmetimizde bir adamın uzuvları, tam kan parasından daha fazlasını ödemeyi gerektirecek derecede yaralanırsa, bu onun hakkıdır. Eğer elleri, ayakları ve gözleri yaralanırsa, üç tam kan parası olur." Malik, tek gözlü bir adamın sağlam gözünün kazara çıkarılmasıyla ilgili olarak şunları söyledi: "Bunun için tam kan parası ödenir.

Yahya bana Malik'ten, Yahya ibn Said'den, Süleyman ibn Yesar'dan, Zeyd ibn Sâbit'in şöyle dediğini anlattı: "Göz yerinde olup da görme kaybolduğunda, bunun için yüz dinar verilir." Yahya, "Malik'e gözün alt kapağının ve göz çevresindeki kemiğin kesilmesi hakkında soru soruldu. O şöyle dedi: 'Gözün görmesi bozulmadıkça bunda sadece içtihat vardır. Gözün görme yeteneğinin bozulduğu ölçüde onun hakkı vardır." Yahya, Malik'in şöyle dediğini aktardı: "Bizim ümmetimizde, kör olup yerinde duran tek gözlü bir adamın nazarının ve eli kesildiğinde felçli olanın giderilmesi konusunda yapılan şey, bunda sadece içtihat vardır ve kan parası yoktur.

Yesar oğlu Süleyman'dan: Kemiğe kadar işleyen yüzdeki ya­ralamanın diyeti, baş kemiğine kadar ulaşan yaralama diyeti gi­bidir. Ancak yara yüzde kusur bırakırsa, o zaman yüzün diyetine başdaki yaranın diyetinin yarısı kadar daha ilave edilir. Böylece diyetin miktarı, yetmişbeş dinar olur. İmam Malik der ki: Beyne kadar ulaşmıyan yaralama halle­rinde diyet onbeş devedir. Eti kemikten alan ve beyne kadar ulaş­mayan yara, başta ve yüzde olur. îmam Malik der ki: Beyne ve karın boşluğuna ulaşan yarala­mada kısas gerekmez. Nitekim tbn Şihab da, «beyne kadar ulaşan yaralamada kısas yoktur» demiştir. îmam Malik der ki: Kemiği kırıp beyne ulaşan yaralama an­cak kafada olur. îmam Malik der ki: Baş ve yüzdeki kemiği meydana çıkarma­yan ufak yaralamalarda diyet yoktur. Diyet kemiğe kadar işleyen ve daha büyük yaralamalarda vardır. Çünkü peygamber efendi­miz (s.a.v.) Amr b. Hazm'a diyetlerle ilgili yazdığı fermanda en son olarak kemiğe kadar işleyen yaralamayı zikretmiş ve diyetini beş deve takdir etmiştir. Ne eski ve ne de yeni hiçbir halife kemiğe kadar işlemeyen küçük yaralar için diyete hükmetmemişlerdir. Said b. Müseyyeb: «İnsanın herhangi bir uzvunda açılan yara için o uzvun diyetinin üçte biri gerekir» dedi. îmam Malik der ki; İbn Şihab böyle ufak yaralamalarda diyet gerekmeyeceği görüşünde idi. Bana göre de, bu gibi hallerde üze­rinde ittifak edilmiş belirli bir diyet yoktur. Fakat hakimin diyet takdir edebileceği görüşündeyim. İmam Malik der ki: Bize göre, beyne kadar ulaşan yaralama, yüz ve baş kemiklerinin yaralanması, yaranın eti sıyırarak kemi­ğin meydana çıkması başta ve yüzde olunca belirtilen diyet vardır. Vücudun diğer yerlerindeki yaralamalarda hüküm, hakimin tak­dirine bırakılır. imam Malik der ki: Alt çene kemiği ile burun kemiği başdan değildir. Müstakil iki ayrı kemikdirler. Bunların yaralanma­sında diyet olmadığı görüşündeyim. Baş kemiği bunların dışında müstakildir. Ebu Abdurrahman oğlu Rabia'dan «Abdulah b. Zübeyr baş ke­miğinin yaralanmasında kısas yaptı

Yahya bana Malik'ten, o da Yahya ibn Said'den, o da Said ibn el-Müseyyeb'in şöyle dediğini nakletti: "Vücudun herhangi bir organında veya uzvunda meydana gelen her delici yara için, o uzvun kan parasının üçte biri ödenir.

Malik benimle ilgili şöyle dedi: "İbn Şihab, vücudun herhangi bir organında veya uzuvunda meydana gelen delici bir yarayla ilgili genel olarak üzerinde mutabakata varılmış bir iş yapma şekli olduğunu düşünmedi ve ben de düşünmüyorum, ancak bu durumda bir içtihat olduğunu düşünüyorum. İmam bu konuda içtihad kullanır ve toplumumuzda bu konuda genel olarak üzerinde fikir birliğine varılmış bir iş yapma şekli yoktur." Malik şöyle dedi: "Beyindeki yara, kemiği parçalayan yara ve kemiği açığa çıkaran yara konusunda bizim ümmetimizde yapılan sadece kafa ve yüze uygulanır. Vücutta meydana gelen her şeyde sadece içtihat vardır." Malik, "Alt çene ve burnun yaralanmalarında kafanın bir parçası olduğunu düşünmüyorum çünkü bunlar ayrı kemikler, bunların dışında kafa tek kemik.

Yahya bana Malik'ten, o da Rabia ibn Ebî Abd ar-Rahman'dan, Abdullah ibn az-Zübeyr'in, kemiği parçalayan kafa yarası nedeniyle misilleme yapılmasına izin verdiğini anlattı.

ibn Ebi Abd ar-Rahman şöyle dedi: "Said ibn el Musayyab'a 'Bir kadının parmağı ne kadar?' diye sordum. 'On deve' dedi. 'İki parmak ne kadar?' dedim. 'Yirmi deve' dedi. 'Üç tanesi ne kadar?' dedim. 'Otuz deve' dedi. 'Dördü ne kadar?' dedim. 'Yirmi deve' dedi. Ben dedim ki, 'Yarası daha büyük ve ızdırabı daha şiddetli olduğunda kan parası daha mı az olur?' 'Iraklı mısın?' dedi. Ben de şöyle dedim: 'Ben, bazı şeyleri doğrulamaya çalışan bir alim veya öğrenmeye çalışan bir cahilim.' Said, 'Bu sünnettir yeğenim' dedi. Malik, "Bizim toplumumuzda elin tüm parmaklarının kesilmesi konusunda yapılan şey, kan parasının tamamlanmasıdır. Çünkü beş parmak kesildiğinde onların kanları elin kan parasıdır: elli deve. Her parmağın on devesi vardır." Malik dedi ki: "Parmakların hesabı, her bir parmak ucu için otuz üç dinardır; bu da develerin üç buçuk hissesidir."

Ömer b. Hattab'm azadlı kölesi Eslem'den: Ömer b. Hattab öğütücü dişe, köprücük kemiğine ve kaburga kemiklerine diyet olarak birer deve takdir etti

Yahya, Malik'ten bana, Yahya ibn Said'in, Said ibn el-Müseyyeb'in şöyle dediğini duyduğunu bildirdi: "Ömer ibn el-Hattab her azı dişi için bir deveye karar verdi ve Muaviye ibn Ebî Süfyan, her azı dişi için beş deveye karar verdi." Said ibn el-Müseyyeb şöyle dedi: "Ömer ibn el-Hattab'ın hükmünde kan parası daha az, Muaviye'nin hükmünde ise daha fazladır. Ben olsaydım her azı dişi için iki deve yapardım. Bu adil kan parasıdır ve içtihatla çabalayan herkes ödüllendirilir

Said b. Müseyyeb'den; Ömer b. Hattab öğütücü dişler (azı diş­leri) için birer deve ve Muaviye b. Ebi Süfyan beşer deve diyete hükmederdi. Diyet, Ömer b. Hattab'ın hükmüne göre az, Muavi-ye'nin hükmüne göre ise çok oluyor. Ben hüküm verecek olsaydım, öğütücü dişlerin her biri için ikişer deve takdir ederdim. Her icti-had eden sevap kazanır.Said b. Müseyyeb'in şöyle dediği rivayet edildi: «Dişe vurulup simsiyah kesilir (iş görmeyecek hale gelirse), tam diyeti gerekir. Siyahlaştıktan sonra çıkarsa, o zaman yine bir tam diyeti daha ge­rekir.»

Tarîf oğlu Ebu Gatafan el-Mürrî'den: Mervan b. Hakem beni (hataen çıkarılan) öğütücü dişlerin diyetini sormam için Abdullah b. Abbas'a gönderdi. (Ben de gidip sorunca) Abdullah b. Abbas (r.a.) «— Öğütücü dişin diyeti beş devedir» dedi. (Hükmü Mervan b. Hakem'e ilettiğimde) beni tekrar Abdullah b. Abbas'a gönderip ona Mervan'ın: «— Sen öndeki kesici dişleri öğütücü dişler gibi mi sayıyor­sun?» sözünü iletince, îbn Abbas: «— Bunu parmaklara kıyas etmen gerekir. (Yaptıkları iş fark­lı olsa da) diyetleri eşittir» dedi

Yahya bana Malik'ten, o da Hişam ibn Urve'den, babasının kan parasında bütün dişleri aynı yaptığını ve hiçbir çeşidini başkalarına tercih etmediğini anlattı. Malik şöyle dedi: "Bizim ümmetimizde yapılan, ön dişlerin, azı dişlerinin ve göz dişlerinin aynı kan parasına sahip olmasıdır. Bunun nedeni, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in, 'Dişin beş devesi vardır' buyurmasıdır.' Azı dişi dişlerden biridir ve hiçbir çeşidini diğerine tercih etmezdi.

îmam Malik'e rivayet edildiğine göre, Said b. Müseyyeb ve Sü­leyman b. Yesar: «Kölenin yüz ve başındaki kemiğe kadar işleyen yaranın diyeti, kendi değerinin yirmide biri kadardır» derlerdi

Malik bana, Mervan ibn el-Hakem'in, yaralanan bir köle hakkında, onu yaralayanın, kölenin değerinden ne kadar eksiğinin ödenmesi gerektiğine dair bir karar verdiğini duyduğunu anlattı. Malik, "Bizim ümmetimizde yapılan, kemiği açıkta olan kölenin başındaki yaranın bedelinin yirmide biri kadardır. Kemiği parçalayan kafa yarası bedelinin yirmide üçü kadardır. Hem beyindeki yara, hem de karın yarası bedelinin üçte biri kadardır. Bu dördünden başka, kölenin bedelini düşürecek diğer her türlü yaralanma, köle iyileştikten sonra dikkate alınır ve kölenin yaralandıktan sonra değerinin ne kadar olduğu görülür. Yaralanmadan önceki değeri neydi? Sonra onu yaralayan, iki değer arasındaki farkı öder.

Yahya bana Malik'ten, Ömer ibn Abdülaziz'in bir Yahudi veya Hıristiyan öldürüldüğünde kan parasının özgür bir Müslümanın kan parasının yarısı kadar olması yönünde bir karar verdiğini duyduğunu söyledi. Malik, "Bizim ümmetimizde yapılan şudur ki, bir Müslüman, bir kâfir yüzünden öldürülmedikçe, Müslüman onu hileyle öldürmez. Sonra da bu yüzden öldürülür.

Yahya bana Malik'ten, o da Yahya ibn Said'den, Süleyman ibn Yesar'ın şöyle dediğini anlattı: "Bir mecusinin kan parası sekiz yüz dirhemdir." Malik, "Bizim toplumumuzda yapılan budur" dedi. Malik dedi ki: "Yahudi, Hıristiyan ve Mecusi'nin yaralarındaki kanları, Müslümanların kan paralarındaki yaralarına göredir. Baştaki yara, kanlarının yirmide biri kadardır. Başı açan yara, kanlarının üçte biri kadardır. Göbek yarası, kanlarının üçte biri kadardır. Bütün yaraları bu hesaba göredir.

Yahya bana Malik'ten, Hişam ibn Urve'den, babasının şöyle dediğini anlattı: "Kasten öldürme durumunda kabilenin kan parası ödemesi gerekmez. Kazara öldürme durumunda kan parası öderler.

Yahya, bana Malik'ten, İbn Şihab'ın şöyle dediğini nakletti: "Sünnetin emsali şudur ki, kabile, istemedikçe, kasten öldürmede kan parasından sorumlu değildir." Yahya bana Malik'ten, o da Yahya ibn Said'den şunu nakletti:

Yahya bana, Malik'ten, Yahya bin Saeed'den, Süleyman bin Yesar'ın Mecusilerin kan parasının sekiz yüz dirhem olduğunu söylediğini anlattı. Dedi ki: Malik, bu da bizim durumumuzdur. Malik, "Yahudi, Hıristiyan ve Mecusilerin kan paralarındaki yaraları, Müslümanların yaraları pahasınadır" dedi. Bunların kan paralarında temiz kan parası kan parasının onda yarısı, kadın mürit kadın kan parasının üçte biri, ölen kadın da kan parasının üçte biri kadardır, yani buna göre tüm yaraları. .

İmâm-ı Mâlik der ki: Bir arazide müsakat, —akit esnasında— bulunduğu durum üzerine yapılır. sahibi eğer orada hizmet gören kölelerden birini çıkarmayı istiyorsa, onu müsakat anlaşmasından önce yapsın. Bundan sonra dilerse müsakat anlaşması yapsın. biri ölür, kaybolur veya hastalanırsa, mal sahibinin onun yerine başkasını getirmesi gerekir

İbn Şihab anlatıyor: Ömer b. Hattab (r.a,), Mina'da, insanlardan kim diyetle ilgili bir şey biliyorsa, kendisine haber vermesini isteyince, Süfyan oğlu Dahhak el-Kilabî kalkıp: «Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bana Eşyem ed-Dıbabî'nin karısını kocasının diyetinden mirasçı kılmamı yazdı» dedi. Bunun üzerine Hz. Ömer (r.a.): «Çadıra gir, gelip seninle görüşeceğim» dedi. Dahhak çadıra girdi. Hz. Ömer (r.a.) yanına gelince Dahhak bildiğini ona haber verdi. Hz. Ömer (r.a.)'da buna göre hükmetti (kocalarının diyetine kadınları mirasçı kıldı). İbn Şihab: «Eşyem, hata yoluyla öldürülmüştü» dedi

Amr b. Şuayb (r.a)'dan riviıyete göre, Müdlic oğullarından Katade isimli bir adam kılıcını atınca oğlunun bacağına isabet etti ve fazla kan kaybından öldü. Süraka b. Cüşum Ömer' e gelip durumu arzetti. Ömer de ona: "Git ben yanına gelinceye kadar Kudeys suyunun başındaki develerden yüz yirmi tane say dedi. Süraka gidip saydı. Ömer oraya gelince bu develerden otuz tane dört yaşına, otuz tane beş yaşına basmış dişi deve ile kırk adet gebe deveyi ayırıp şöyle dedi: "Ölünün kardeşi nerede?" Orada bulunan ölünün kardeşi: "İşte buradayım" deyince Ömer: "Bu develeri al çünkü Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Oğlunu öldüren adamın diyet vermesi gerekmez" dedi. (Sadece İmam-! Malik'in Muvatla'ında geçmektedir)

Malik, Said ibn el-Müseyyeb ve Süleyman ibn Yesar'a "Haram ayda kan parasını alırken daha sert davranılır mı?" diye sorulduğunu duyduğunu söyledi. "Hayır. Ama aya aykırı davranılmasından dolayı artırılmıştır" dediler. Said'e, "Hayat için çoğaldıkça yara için mi çoğalır?" denildi. "Evet" dedi. Malik şunu ekledi: "Sanırım bunlar, Ömer ibn el-Hattab'ın oğluna vurduğunda Müdliji'nin kan parası konusunda yaptığının aynısını kastediyordu." (Yani yerine 120 deve vermek)

Malik bana, Yahya ibn Said'den, o da Urve ibn ez-Zübeyr'den, Ensar'dan Uhayha ibn al-Culah adında bir adamın, kendisinden daha genç ve amcalarının yanında yaşayan genç bir amcası olduğunu anlattı. Uhayha onu alıp öldürdü. Amcaları şöyle dediler: "Biz onu bebeklikten gençliğine kadar ayakları üzerinde sağlam durana kadar büyüttük ve amcası tarafından bizden alınan bir erkeklik hakkına sahip olduk." Urve, "Bu nedenle katil, öldürdüğünden miras almaz" dedi. Malik şöyle konuştu: "Hiçbir ihtilaf olmayan işin şekli, kasti katilin, öldürdüğü kişinin kan parasından veya malından herhangi bir miras bırakmamasıdır. Mirasta payı olan kimseyi miras almaktan alıkoymaz. Kazara öldüren kan parasından bir şey miras almaz ve ölenin malından miras alıp almadığı konusunda ihtilaf vardır. Çünkü onu mirası için öldürdüğü şüphesi yoktur ve Onun malını almak için, ölenin malından miras almasını, kan parasından miras almamasını tercih ederim.

Bana Yahya, Malik'ten, İbn Şihab'tan, Said ibn el-Müseyyeb'den ve Ebu Seleme ibn Abdurrahman'dan da Ebu Hureyre'den rivayet etti ki, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Hayvan yarasının hiçbir hesabı yoktur ve ona tazminat gerekmez. Kuyunun hesabı yoktur ve ona tazminat gerekmez. Madenin hesabı yoktur ve ona tazminat gerekmez ve gömülü hazinelerin beşte biri gerekir." (El-kanz: bkz. Kitap 17). Malik şöyle dedi: "Hayvanı yularından tutan, onu süren ve ona binen herkes, hayvanın tekmelemesi için hiçbir şey yapılmadan tekmelemediği sürece, hayvanın çarptığı şeyden sorumludur. Ömer ibn el-Hattab, atını çalıştıran kişiye kan parasını farz kıldı." Malik şöyle dedi: "Hayvanı yularından tutarak çeken, süren veya ona binen kimsenin zarara uğraması, atını çalıştıran kimseden daha uygundur." (Bu kitabın 4. hadisine bakınız). Malik şöyle dedi: "Müslümanların kullandığı bir yolda kuyu kazaran veya bir hayvanı bağlayan veya buna benzer bir şey yapan kimse hakkında bizim ümmetimizde yapılan, yaptığı şey, böyle bir yerde yapmasına izin verilmeyen işler kapsamına girdiği için, bu fiilden doğacak her türlü zarar veya başka şeyden sorumlu olmasıdır. Kan bedelinin üçte birinden az olanın kan borcu, kendi şahsi malındandır. Üçte birine veya daha fazlasına ulaşanlar, Müslümanların yolunda yapmasına izin verilen bu tür şeylerin bir kısmı, kişinin yağmur toplamak için kazdığı bir çukur ve adamın bir ihtiyaç için indiği ve yolda ayakta bıraktığı hayvandır. Malik, kuyuya inen bir adamdan söz etti, arkasından başka bir adam geldi, alttaki üsttekini çekti, ikisi de kuyuya düştüler ve ikisi de öldü. Buyurdu ki: "Onu içeri çekenin kabilesi kan parasından sorumludur." Malik, bir adamın kuyuya inmesini veya hurma ağacına çıkmasını emrettiği ve bunun sonucunda ölen bir çocuktan söz etti. Şöyle dedi: "Ona emir veren, başına ne gelirse gelsin, ölümden veya başka bir şeyden sorumludur." Malik, şöyle konuştu: "Ümmetimizde üzerinde ihtilaf olmayan işlerin yapılma şekli, kabilenin ödemek zorunda olduğu kan parasında, kadın ve çocukların kabileyle birlikte kan bedeli ödeme zorunluluğunun olmamasıdır. Malik, kabilenin isterlerse kendilerini mevali kan parasına bağlayabileceklerini söyledi. Reddettikleri takdirde divan ehli oldular veya kavimlerinden kesildiler. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem zamanında da, divan çıkmadan önce de Ebû Bekir es-Sıddık zamanında insanlar kan parasını birbirlerine öderlerdi. Divan, Ömer ibn el-Hattab zamanında idi. Vela'nın devredilemez olması ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in "Vela' serbest bırakana aittir" buyurması nedeniyle, kavmi ve vela' sahibi olanlar dışında hiç kimse kan parası ödemezdi. Malik, "Vela', yerleşik bir ilişkidir" dedi. kıymetleri azalmıştır." Malik, idama mahkûm bir adam ile diğer bir adam hakkında şunları söyledi: Hadid ona geldi: "Ona ceza verilmez. Çünkü öldürme, iftira hariç tüm bunlara üstün gelir. İftira söylenen kişinin üzerinde asılı kalır çünkü ona, 'Sana iftira atanı neden kırbaçlamıyorsun?' denilecektir. Sanıyorum ki, mahkum olan adam öldürülmeden önce haddle dövülüyor, sonra da öldürülüyor. Öldürme dışında herhangi bir yaralanma nedeniyle kendisine herhangi bir misilleme yapıldığını düşünmüyorum çünkü öldürmek bunların hepsini geçersiz kılıyor." Malik, "Bizim toplumumuzda yapılan, bir köyde veya başka bir yerde, halkın çoğunluğu arasında öldürülen bir kimse bulunduğunda, ona en yakın olanların evi veya bulunduğu yer sorumlu değildir. Çünkü öldürülen kişi öldürülebilir ve daha sonra onu utandırmak için bazı kişilerin kapısına atılabilir. Böyle bir şeyden kimse sorumlu değildir." Malik, bir grup insanın birbiriyle kavga ettiğini, kavga sona erdiğinde bir kişinin ölü veya yaralı olarak bulunduğunu ve bunu kimin yaptığının bilinmediğini belirterek, "Bu konuda duyulan en iyi şey, onun için kan parası olması ve kan parasının da kendisiyle tartışanlara karşı olmasıdır. Yaralanan veya öldürülen kişi her iki taraftan da değilse, onun kan parası her iki tarafın da aleyhinedir.

Said b. Museyyeb'den: Ömer b. Hattab (r.a.) bir adamı pusu kurup tuzağa düşürerek öldüren beş veya yedi kişiyi öldürdü ve: «Bütün San'a halkı bu suça iştirak etmiş olsaydı hepsini öldürürdüm» dedi

Yahya bana Malik'ten, Muhammed ibn Abdurrahman ibn Sa'd ibn Zürara'dan, Peygamber'in hanımı Hafsa'nın, Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, kendisine büyü yapan cariyelerinden birini öldürdüğünü duyduğunu söyledi. O bir mudabbaraydı. Hafsa emri verdi ve öldürüldü. Malik şöyle dedi: "Sihir, sihri kendisi için kullanan kimsedir ve bunu kendisi için kullanan kimse yoktur. Bu, Allah Tebarek ve Tebarek'in kitabında hakkında şöyle buyurduğu kimse gibidir: 'Onlar, kendini bu işe adamanın ahirette hiçbir nasibi olmayacağını bilirler.' (2. ayet 102. ayet) Ben o kişinin bunu kendisi yapması halinde öldürüleceğini düşünüyorum.

Yahya bana Malik'ten, Aişe bint Kudame'nin mevlası Ömer ibn Hüseyin'den, Abdülmelik ibn Mervan'ın bir mevlayı sopayla öldüren bir adama misilleme yaptığını ve bu nedenle mevlanın hamisi adamı sopayla öldürdüğünü anlattı. Malik şöyle dedi: "Ümmetimizde üzerinde fikir birliğine varılan ve hakkında ihtilaf bulunmayan işlerin yapılma şekli şudur ki, bir adam başka bir adama sopayla vurursa, ona taşla vurursa veya kasten vurarak ölümüne sebep olursa, bu kasten yaralamadır ve buna misilleme yapılır." Malik, "Bizim kasten öldürme, bir adamın kasten bir adama gitmesi ve canı gidinceye kadar ona vurmasıdır. Aralarında çıkan bir kavgada bir adamın bir adama vurması da kasten yaralamanın bir kısmıdır. Onu hayattayken bırakır, kan kaybından ölür ve böylece ölür. Buna misilleme vardır." Malik şöyle konuştu: "Bizim toplumumuzda yapılan, bir hür erkeği kasten öldürmekten dolayı bir grup hür erkeğin, bir kadın için bir grup kadının, bir köle karşılığında da bir grup kölenin öldürülmesidir.

Yahya bana Malik'ten, Mervan ibn el-Hakem'in Muaviye ibn Ebî Süfyan'a bir mektup yazarak kendisine bir adamı öldüren bir sarhoşun getirildiğini söylediğini duyduğunu söyledi. Muaviye, ölen adama misilleme olarak onu öldürmesi için ona mektup yazdı. Yahya, Malik'in şöyle dediğini söyledi: "Allah Teâlâ'nın, 'Hür erkek hür adama, köle de köleye karşılık; bunlar erkekler ve kadın da kadın içindir' sözünün tefsirinde duyduğum en iyi şey, kısasın erkekler arasında olduğu gibi kadınlar arasında da olmasıdır. Hür kadın da hür erkek için öldürüldüğü gibi, hür kadın da hür kadın için öldürülür. Cariye de hür erkek için öldürülür." Köle, köle için öldürüldüğü gibi, kadınlar arasında da, erkekler arasında da misilleme vardır. Çünkü Allah Teâlâ, kitabında şöyle buyurmuştur: "Onlar için, cana can, göze göz, buruna burun, kulağa kulak, dişe diş ve yaralara kısas vardır." (Sure 5, ayet 48) Allah Teâlâ, bunun bir ömre karşılık bir hayat olduğunu bildirmiştir. Özgür bir adamın hayatı, özgür bir kadının hayatıdır ve onun yaralanması onun yaralanmasıdır." Malik, bir adamın başka bir adama vurması için bir adamı sımsıkı tutan ve olay yerinde hayatını kaybettiğini belirterek, "Eğer onu tutarsa ​​ve öldürmek niyetinde olduğunu düşünürse ikisi de öldürülür. Eğer onu tutarsa ​​ve insanların bazen yaptığı gibi onu dövmek niyetinde olduğunu düşünürse ve onu öldürmek niyetinde olduğunu düşünmemişse, katil öldürülür ve onu tutan kişi çok ağır bir cezayla cezalandırılır ve bir yıl hapis cezasına çarptırılır. Ona karşı öldürme yoktur." Malik bir adamı öldüren bir adam hakkında şöyle dedi: Adamın kasten veya kasten gözünü çıkardığını, sonra da kendisine misilleme yapılmadan önce öldürüldüğünü veya gözünü kendisi çıkardığını söyleyerek, "Ona karşı kan parası veya misilleme yoktur. Öldürülen veya gözü oyulan kişinin, misilleme olduğunu iddia ettiği şey geçerli olduğunda hakkı gider. Bir başkasını kasten öldüren ve sonra katil de ölen adam da aynıdır. Katil ne zaman? Öldüğünde, kan intikamı isteyen kimsede ne kan parası ne de başka bir şey vardır. Yani Allah Teâlâ'nın şöyle buyuruyor: 'Öldürmede hür, köleye kısas yazılır.' Malik, "Onun ancak kendisini öldürene karşı misillemesi vardır" dedi. Eğer onu öldüren adam ölürse, ona ne misilleme yapılır ne de kan parası verilir." Malik şöyle dedi: "Hür bir adama, herhangi bir zarardan dolayı bir köle tarafından misilleme yapılmaz. Köle, hür adamı kasten öldürdüğünde onun için öldürülür. Hür adam, onu kasten öldürse bile, köle uğruna öldürülmez. Bu duyduklarımın en iyisi.

Malik der ki: Bize göre ittifakla kabul edilen hüküm şu­dur: Kasden birinin el ve ayağını kıran kimsenin cezası diyet değil kısastır. Malik der ki: Yaraladığı kimsenin yarası iyileşinceye kadar hiç bir kimseye kısas yapılmaz. Yara iyileşince kısas yapı­lır. Kısas yapılan kimsenin yarası iyileşince, yaraladığı kimsenin yarası gibi olursa bu kısasdır. Fakat kısas yapılanın yarası daha fazla olur veya ölürse, önce yaralanıp kısas talep edene bir şey ge­rekmez. Kısas yapılan kimsenin yarası iyileşir de yaraladığı kim­se çolak kalır veya yarasının yerinde iz ve kusur kalırsa, ikinci de­fa kısas yapılmaz. Malik der ki: Fakat ona, elinin ilk halinden yaranın meydana getirdiği noksanlık kadar diyet verilir (tazminat öde­nir). Vücuttaki yaraların durumu da böyledir. Malik der ki; Bir kimse kasden vurup karısının gözünü çakarsa, yahut kolunu kusa, ya da parmağını kesse veya buna benzer şeyler yapsa kısas yapılır. Fakat koca karısına kasden iple veya çubukla vursa da arzu etmediği bir yaralama meydana gelse diyetini verir, kısas yapılmaz. Malik'e rivayet edildiğine göre Hazm oğlu Amr oğlu Muhammed oğlu Ebu Bekir uyluğun kırılmasında kısas yaptı

Süleyman b. Yesar'dan: Hacılardan birinin azad ettiği köle aiz oğullarından bir adam'ın oğlunu Öldürdü. Maktul'ün babası, oğlunun diyetini istemek için Ömer b. Hattab'a şikayete gidince, Ömer b. Hattab: «— Ona diyet gerekmez» dedi. Adam: «— Oğlum onu öldürseydi neye hükmederdin?» deyince, Hz. Ömer: «— O zaman diyetini verirdiniz» dedi. Bunun üzerine adam: «— O halde bu yılan gibidir, onu bırakırsan sokar, öldürürsen intikam alır» dedi