Riyazus Salihin — Hadis #45893

Ebu Hureyre (Allah ondan razı olsun)'den rivayet edildiğine göre o şöyle dedi: Biz Resûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)'in etrafında oturuyorduk, Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, yanımızda bir grup halinde Ebu Bekir ve Ömer (Allah onlardan razı olsun) vardı. Daha sonra Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- arkamızdan ayağa kalktı ve bize doğru yavaşladı. Biz onun yolumuzu kesmesinden korktuk, çok korktuk ve ayağa kalktık. İlk dehşete düşen ben oldum ve Benî Neccar'ın Ensar duvarına gelinceye kadar Resûlullah'ı (s.a.v.) aramak için yola çıktım. Bunun için bir kapı bulabilir miyim diye araştırdım ama bulamadım ve sonra bir pınar buldum. Dışarıdaki bir kuyudan duvarın oyuğuna giriyor - ve pınar: küçük dere - ve heyecanlandım, Resûlullah'ın (s.a.v.) yanına girdim ve şöyle dedi: "Ebû Hüreyre?" Ben de dedim ki: Evet ey Allah'ın Resulü. "Senin derdin ne?" dedi. Dedim ki: Sen aramızdaydın, o yüzden kalkıp bizim için yavaşladın. Saflarımızı kesmenizden korktuk, bu yüzden korktuk. İlk korkan ben oldum, o yüzden bu duvara geldim. Ben de tilkinin kazdığı gibi kazdım ve bu insanlar arkamda. "Ey Ebu! Kedicik." dedi. Bana sandaletlerini verdi ve şöyle dedi: "Şu sandaletlerle git. Bu duvarın arkasından kimle karşılaşırsan, Allah'tan başka ilah olmadığına, kalbinde kesin olarak inanarak şahitlik eder; ona cenneti müjdele." Hadisi bütünüyle zikretmiştir ((Müslim rivayet etmiştir).