Musnad Ahmad — Hadis #45303
Hadis #45303
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كُنْتُ شَاكِيًا فَمَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَجَلِي قَدْ حَضَرَ فَأَرِحْنِي وَإِنْ كَانَ مُتَأَخِّرًا فَارْفَعْنِي وَإِنْ كَانَ بَلَاءً فَصَبِّرْنِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ قُلْتَ فَأَعَادَ عَلَيْهِ مَا قَالَ قَالَ فَضَرَبَهُ بِرِجْلِهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ عَافِهِ أَوْ اللَّهُمَّ اشْفِهِ شَكَّ شُعْبَةُ قَالَ فَمَا اشْتَكَيْتُ وَجَعِي ذَاكَ بَعْدُ.
Muhammed ibn Cafer bize şunu anlattı: Şu'be bize Amr ibn Murrah'tan, Abdullah ibn Seleme'den, Ali ibn Ebi Talib'den (Allah ondan razı olsun) rivayetle rivayet etti. Yetkisi üzerine şöyle dedi: Ben şikayet ediyordum ve Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- yanımdan geçiyordu ve ben de "Allah'ım, eğer vaktim geldiyse bana ferahlık ver" diyordum. Geç kaldı, beni bağışla, eğer bu bir musibetse bana karşı sabret. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.), "Nasıl dedin?" diye sordu. Bu yüzden ona söylediklerini tekrarladı. Dedi ve ona vurdu. Ayağına dokundu ve "Allahım, ona sağlık ver" veya "Allahım ona şifa ver" dedi. Şu'be acı çekiyordu. “Bundan sonra ağrılarımdan şikayetçi olmadım” dedi.
Rivayet eden
It Was
Kaynak
Musnad Ahmad # 5/841
Derece
Sahih
Kategori
Bölüm 5: Bölüm 5