Jihad Hakkinda Hadisler

Enes ​b. ‌Malik ​(r.a.)'den; ‌demiştir ki: Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Üç şey imanın esasındandır. (Birincisi) Lâ ilahe illallah diyen bir kimseye (el ve dil uzatmaktan) çekinmemiz, (işlemiş olduğu) bir günah yüzünden onu kâfir saymamamızdır. (Yani İslâm'a uymayan) bir fiilinden dolayı onu İslam dışı ilan etmememizdir. (ikincisi) Cihad, Allah'ın beni (Nebi olarak) gönderdiği andan, ümmetimin en çok neslinin Deccal'le savaşacağı ana kadar devam edecektir. Adaletli (bir idareci)nin adaleti onu ortadan kaldıramayacağı gibi zâlim (bir idarecinin zulmü de kaldıramaz. (Üçüncüsü ise) Kadere inanmaktır.”

Ebu ​Hureyre ‌(r.a.)'den; ​demiştir ​ki: Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "İyi olsun kötü olsun her (müslüman) devlet reisi ile birlikte cihad üzerinize (düşen) kaçınılmaz bir görevdir. İyi olsun kötü olsun her müslüman (imam)ın arkasında namaz kılmanız üzerinize (düşen) kaçınılmaz bir görevdir. (Hatta o imam) büyük günahlar işlemiş bile olsa. İyi olsun kötü olsun (ölen) her müslümanın üzerine (cenaze) namaz(ı) kılmak farz(-ı kifaye)dir. Büyük günahlar işlemiş olsa bile

Muaz ​b. ‌Enes ​el-Cühenî'den; ​demiştir ki: Ben Rasûlullah (s.a.v.) ile birlikte bir savaş'a çıkmıştım. Askerler evleri daralttılar ve yolu kestiler. Bunun üzerine, Nebî (s.a.v.) askerler arasında, "Kim bir evi daraltırsa ya da bir yolu keserse onun için cihad(dan nasib) yoktur." diye bağıracak bir dellal gönderdi

Vehb ‌(ibn ​Münebbih)'den ​demiştir ​ki: Câbir'e Sakif (kabilesin)in durumunu sordum. Çünkü (onlar müslüman olduklarına dair Hz. Nebi'ye) biat etmişlerdi. Câbir de- (Onlar) Nebi (s.a.v.)'e kendilerine zekat ve cihâd (mükellefiyetlerinin) olmamasını şart koştular- cevabını verdi. (Câbir) daha sonra -Nebi (s.a.v.)i (onlar ileride tam manâsıyla) "müslüman oldukları vakit (kendiliklerinden) zekat da verecekler cihâd da edecekler." derken işitmiş

Osman ​b. ‌Ebi'l-As'dan ‌demiştir ‌ki: Sakif (kabilesin)in heyeti (müslümanlığı kabul etmek gayesiyle) Rasûlullah (s.a.v.)'e geldikleri vakit, (Nebi Efendimiz) onları kalplerinin daha da incelmesi (ve hassaslaşması) için mescide indirmiş. (Onlar müslümanlığı kabul edebilmeleri için) cihâdla öşürle ve namazla mükellef tutulmamalarını hz. Nebi'ye şart koşmuşlar. Rasûlullah (s.a.v.) de: "Size (muvakkaten) cihâd'a çağrılmama ve öşür'den muaf tutulma (hakkı tanıyorum. Fakat) namaz bulunmayan dinde hayır yoktur." Bu bakımdan geçici olarak dahi olsa sizi namaz'dan muaf tutamam buyurmuştur

Cabir ​b. ​Atik ‌(in ​Atik b. el-Haris'e) bildirdiğine göre, Rasülullah (s.a.v.) (bir gün) Abdullah b. Sabit'i hasta iken ziyaret'e gelmiş te o'nu baygın bir halde bulmuş, bunun üzerine Rasûlullah o'na seslenmiş (fakat o baygın olduğu için) karşılık ver(e)memiş. Bunun üzerine Rasûlullah (s.a.v.) "İnnalillahi ve inna ileyhi raciun. Ey Ebu'r-Rabi biz(im) senin yanında (yapabilecek bir şeyimiz yok. Çünkü Allah'ın kaza ve kaderine) mağlub olduk" dedi. Bunun üzerine kadınlar feryad edip ağlaştılar. ibn Atik de onları susturmaya çalıştı. Derken Rasûlullah (s.a.v.) "Onları (kendi hallerine) bırak. (Çünkü sesleri fazla çıkmıyor. Fakat vacib olunca) hiçbir kadın ağlamasın" buyurdu. (Orada bulunanlar) "Ey Allah'ın Rasûlü vacib olmak nedir?" dediler. "Ölmektir" buyurdu. (O sırada Abdullah b. Sabit'in) kız kardeşi (onun hakkında ey kardeşim): "Ben senin şehit olacağını ümid ediyordum. Çünkü sen (ahiret için) gereken ihtiyaçlarını hazırlamıştın." diye söylenmeye başladı. Rasûlullah (s.a.v.) de "Aziz ve celil olan Allah o'na niyyeti ölçüsünde şehid sevabı verecektir. (buyurdu ve) siz neyi şehitlik sayıyorsunuz?" diye sordu. (Onlar da). "Allah yolunda öldürülmeyi" dediler. Rasûlullah (s.a.v.)'da "Allah yolunda öldürülmekten başka yedi (tane daha) şehidlik vardır. Taundan ölen şehiddir. Boğularak ölen şehiddir. Karın ağrısıyla ölen şehiddir. Yanarak ölen şehiddir. Göçük altında kalarak ölen şehiddir. Doğum üzerine ölen şehiddir." buyurdu

Abdullah ​b. ​Ömer ‌(r.a.), ‌Rasûlullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'i şöyle buyururken dinlediğini haber vermiştir: “Iyne yoluyla alışveriş yaptığınız, öküzlerin kuyruğuna yapıştığınız, tarımı seçtiğiniz ve cihadı terkettiğiniz zaman Allah size öyle bir zillet musallat eder ki dininize dönünceye kadar onu üzerinizden atamazsınız.” Ebû Dâvûd dedi ki: Hadisin lafzı Ca'fer'e aittir. Bu, onun ifadesidir

Kays ​b. ​Bışr ​et-Tağlibî'den ​rivayet olunmuuştur; dedi ki: Ebu'd- Derda'nın arkadaşı olan babam bana (şunları) anlattı: Dımişk'da Nebi (s.a.v)'in sahabilerden İbn Hanzaliyye diye anılan bir adam vardı. Yalnız (lığı seven ve yalnız yaşayan) bir kimseydi. Halk ile az oturur kalkardı. Onun (meşguliyeti nafile) namaz{dan ibaretti bu meşguleyetini bitirince) ailesinin yanına varırdı. (Bir gün) biz. Ebu'd-Derda'nın yanında iken bize uğradı. Ebu'd-Derda (r.a) ona: "Bize yararlı olacak ve sana zararlı olmayacak bir söz (söyle)" dedi. (Bunun üzerine İbn Hanzaliyye şunları) söyledi: Resulullah (s.a.v) (düşman üzerine) bir akıncı birliği göndermişti. Bir süre sonra (bu birlik savaştan) döndü. Derken bu birliğe katılanlardan biri (Hz. Nebi'in mescidine geldi ve Resulullah (s.a.v)'in de bulundu­ğu meclise oturdu. Yanında bulunan birisine Düşmanla karşılaştığımızda bizi bir görseydin! Falan kimse düşmana saldırıp "Al, bu da benden! Ben Gifarlı yiğidim!" diyerek mızrağını (düşman'a) sapladı. Onun bu sözü hakkında görüşün nedir? dedi. (O adam da): O zat'ın (bu sözüyle yapmış olduğu cihad'ın) sevabını iptal ettiği görüşündeyim, cevabını verdi. Bu sözü bir başkası işitti ve: Ben bu sözde bir sakınca görmüyorum, Bunun üzerine münakaşaya başladılar. Nihayet (onların bu münâkaşasını) Resulullah (s.a.v) duydu ve şöyle buyurdu: "Hayret doğrusu! (Allah yolunda savaşırken) bu gibi sözler söyleyen bir müslümanın (bu savaşından gereği gibi) sevap almasına ve (dünyada) iyilikle anılmasına hiçbir engel yoktur." Kays b. Bişr sözlerine devam ederek dedi ki: Babam daha sonra bana şunları anlattı: Gördüm ki, Ebu'd-Derda, Hz. Nebi'in bu sözüne (çok) sevindi, ve "Sen bunu bizzat Rcsuîullah (s.a.v)'den mi işittin?" diyerek başını İbn Hanzaîiyye'ye (doğru) kaldırmaya başladı. (İbn Hanzaliyye'de): "Evet, (duydum)" cevabını verdi. Ebu'd-Derda, ibn Hanzaliyye'ye (bunu bizzat Resulullah'tan mı duydun diyerek sormaya devam etti. Nihayet ben (Ebu'd-Derda'nın bu soruyu tekrarlarken içinde bulunduğu tevazuyu ve edebi görünce, kendi kendime) "Kesinlikle Ebu'd-Derda (İbn Hanzeliyye'nin) dizlerine kapanacak" diyordum. (Babam sözlerine devam ederek şöyle) dedi: (İbn Hanzaliyye) bir başka gün (yine) yanımıza uğradı. (Yine) Ebu'd-Derda ona: Bize yararlı olan ve sana zararlı olmayan bir söz (söyle) dedi. O da: Resulullah (s.a.v.) bize: "Cihad için elinde tuttuğu at'a masraf eden kimse sadaka vererek elini açıp da kapamayan kimse gibidir" buyurdu, dedi. Başka bir gün (yine) bize uğradı. (Yine) Ebu'd-Derda: Bize yararlı ve sana zararlı olmayan bir söz dedi. (O da): Resuluilah (s.a.v) bize: "Saçları (kulak memelerinden aşağı inecek kadar) uzun, eteğide topuklarından daha aşağıya kadar sarkık olmasa Hureym el-Esedî ne iyi adamdır" buyurdu, dedi. Bu (söz) Hureym'e ulaştı da koşup (eline) bir bıçak (aldı) ve onunla saçını kulaklarına kadar, eteğini de dizlerinin yarısına kadar kısalttı. Sonra diğer bir günde bize (yine) uğradı. Ebu'd-Derda ona: Bize fayda verecek ve sana zarar vermeyecek bir söz! dedi. (O da): Resulullah (s.a.v)'i (şöyle) derken işittim: "Siz (müslüman) kardeşlerinizin yanına varıyorsunuz. (Onların yanına vardığınız zaman) binek hayvanlarına güzel eğerler vurunuz ve güzel elbiseler giyininiz. Öyle ki halk içinde (vücuttaki) "ben" gibi olunuz. Çünkü Allah çirkinliği ve isteyerek çirkinleşmeyi sevmez" Ebû Dâvûd dedi ki: (Bu cümleyi) Ebû Nuaym da Hişâm dan, "Ta ki halk arasında (vücuddaki) "ben" gibi olunuz diye rivayet etti

Ebû ​Said ​el-Hudri ​şöyle ‌demiştir: Rasûlullah (s.a.v.) "En efdal cihad, zalim sultanın -veya zalim emirin-[Şek ravilerden birinindir] yanında adaleti söylemektir." buyurdu

Abdullah ‌b. ‌Mesud ​(radıyallahü ‌anh)’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e: amel, Allah’a daha sevimlidir) diye sordum. Şöyle buyurdu: kılınan namaz, anaya babaya iyilik yapmak ve Allah yolunda cihad etmektir.) (Buhârî, Mevakît: 6; Tirmizî, Salat:)

Yine ‌Abdullah ‌b. ​Mesud ​(radıyallahü anh)’dan rivâyete göre, kendisi Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e şöyle sormuştur: en çok sevdiği amel hangisidir?) Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’de şöyle buyurdu: vaktinde kılmak, anaya babaya iyilik etmek ve Allah yolunda cihad etmektir.) (Buhârî, Mevakît: 6; Tirmizî, Salat:)

Ebu ‌Hureyre ​dedi ​ki: ​"Resûlullah'ı şöyle buyururken işittim: "Kim Allah yolunda iki şeye infak ederse, ona cennetin kapılarından şöyle çağrılır: Ey Allah'ın kulu, bu senin için hayırdır." Cennetin (birkaç) kapısı vardı. Kim salât ehlinden olursa, o, namaz kapısından çağrılır. Kim cihad ehlinden olursa, cihad kapısından çağrılır. Kim hayırseverlerden olursa, hayır kapısından çağrılır. Kim oruçlu olursa olsun, Reyyan kapısından çağrılacaktır." Ebu Bekir şöyle dedi: "Bu kapıların hepsinden çağrılmaya gerek var mı? Hepsinden biri çağrılacak mı ey Allah'ın Resulü?" Şöyle dedi: "Evet, umarım sen de onlardan olursun.

'Abudullah ​bin ​Hubshi ​el-Has'ami'den ‌rivayet edildiğine göre, Peygamber'e: "Hangi amel daha iyidir?" Şöyle buyurdu: "Kendisinde şüphe olmayan iman, ganimetlerin çalınmadığı cihad ve Hicâtün Mebrure."[1] Denildi ki: "Hangi namaz daha hayırlıdır? Şöyle buyurdu: "İçinde ling Kunut'un bulunduğu namaz." Denildi ki: "Hangi sadaka daha hayırlıdır?" Şöyle buyurdu: "Fakirlerin gecesi." Denildi ki: "Hangi hicret daha hayırlıdır?" Şöyle buyurdu: "Sakınan kimsedir." (Hahara) Allah'ın haram kıldığı şeylerdir." Denildi ki: "Malıyla, canıyla müşriklere karşı cihat edendir. "Hangi ölüm daha hayırlıdır?" denildi ve şöyle dedi: "Atının ayakları kılıçlarla kesilirken kanını döken kimse.

Ebu ‌Hureyre ‌(r.a.)'den ‌rivayet ​edildiğine göre Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Dul bir kadına veya bir fakire sponsorluk yapmaya çalışan kişi, Aziz ve Celil olan Allah yolunda cihad eden gibidir.

Ebu ‌Hureyre'nin ‌şöyle ‌dediği ‌rivayet edilmiştir: "Bir adam Peygamber Efendimize 'Ey Allah'ın Resulü, hangi amel daha hayırlıdır?' diye sordu. 'Allah yolunda cihad' dedi. Şöyle dedi: 'Sonra ne olacak?' Şöyle dedi: 'Sonra Hac-ı Mebrir

Ebu ‌Hureyre'den, ‌Rasûlullah'ın ​şöyle ‌buyurduğu rivayet edilmiştir: "Yaşlıların, gençlerin, zayıfların ve kadınların cihadı, hac ve umredir."(Sahah)

Müminlerin ‌annesi ​Aişe ‌şöyle ‌dedi: "Ben dedim ki: 'Ey Allah'ın Resulü, çıkıp seninle cihad etmeyelim mi, çünkü Kur'an'da cihaddan daha güzel bir amel olduğunu düşünmüyorum.' Dedi ki: 'Hayır. Cihadın en hayırlısı ve en güzeli Beyti Hacc etmektir; Hac el Mebrur. ''(sahih)

Ebu ​Vail ​şöyle ​demiştir: ​"Es-Sübeyy bin Mabed şöyle dedi: 'Ben Hıristiyan bir bedeviydim, sonra Müslüman oldum. Cihada gitmeyi çok istiyordum ama hac ve umrenin bana farz kılındığını öğrendim. Kabilemden Hureym bin Abdullah adında bir adama gittim ve ona sordu. Udhaib'e geldiğimde, her ikisi için de telbiye okurken Selman bin Rabia ve Zeyd bin Sühan beni karşıladı. Biri diğerine şöyle dedi: "O, devesinden daha fazlasını anlamıyor! Ömer'in yanına geldim ve şöyle dedim: "Ey Müminlerin Emiri! Ben Müslüman oldum ve cihada gitmek istiyorum, fakat Hac ve Umre'nin bana farz olduğunu öğrendim. Hureym bin Abdullah'ın yanına giderek şöyle dedi: "Ey sen! Hac ve umrenin bana farz olduğunu öğrendim. O, 'Onları bir araya topla, sonra da elinden geleni yap yeşimden kes' dedi. Ben de her ikisi için de ihrama girdim. Udhayb'e geldiğimde Salman bin Rabiah ve Zeyd bin Sühan tarafından karşılandım ve biri diğerine şöyle dedi: 'O, kendisinden daha fazlasını anlamıyor' dedi. Ömer şöyle dedi: "Sen Peygamberinin sünnetine hidayet edildin.

Sehl ​bin ‌Sa'd ​şöyle ​demiştir: "Mervan bin Hakem'i otururken gördüm, gelip yanına oturdum. O bize Zeyd bin Sabit'in anlattığını, Allah Resulü'ne (ﷺ) şu sözün vahyedildiğini anlattı: (Mü'minlerden (evde) oturanlar ile Allah yolunda cihad edenler eşit değildir) sonra İbn Ümmü Mektum bana bunu dikte ederken geldi ve şöyle dedi: 'Ey Allah'ın Resulü Allah'ım, eğer cihada gidebilseydim, cihada giderdim.' Sonra Aziz ve Celil olan Allah ona -onun uyluğu benim karşımdaydı ve o kadar ağırlaşmıştı ki, (vahiy) durana kadar uyluğumun kırılacağını sandım- şu vahyi indirdi: 'Sakat olanlar (yaralı veya kör veya topal olanlar hariç). Ali bin Müşir, Ebu Muaviye ve Nu'man bin Sa'd'dan Abdulvahid bin Ziyad güvenilir değildir. [1] Nisa 4:

İbni ​Şihab ​şöyle ‌demiştir: ‌"Sehl bin Sa'd şöyle dedi: 'Mervan'ı mescidde otururken gördüm, gittim ve yanına oturdum ve bize Zeyd bin Sabit'in kendisine söylediğini, Resûlullah'ın (ﷺ) kendisine şu sözleri yazdırdığını anlattı: (Mü'minlerden (evde) oturanlar ile Allah yolunda cihat edenler ve cihat edenler eşit değildir). Sonra bana bunu yazdırırken İbn Ümmü Mektum ona geldi. (Zeid) dedi ki: 'Ey Allah'ın Resulü! Eğer cihada gidebilseydim, cihada giderdim.' Ama o kör bir adamdı. Sonra Allah, Resulüne (ﷺ) vahyetti: Uyluğu uyluğumun üzerindeydi ve (o kadar ağırlaştı ki) uyluğum kırılacak sandım, sonra ondan kaldırıldı ve Aziz ve Celil olan Allah, "(Yaralı veya kör veya topal olanlar hariç)" diye vahyetti."[1] [1] Nisa 4: