Sunan Ibnu Majah — Hadis #33997
Hadis #33997
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ هِشَامٍ، صَاحِبِ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ يَقُولُ عِنْدَ الْكَرْبِ
" لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ وَرَبِّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ " . قَالَ وَكِيعٌ مَرَّةً لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ فِيهَا كُلِّهَا .
Diriwayatkan daripada Ibn ‘Abbas bahawa Nabi (ﷺ) pernah bersabda pada masa kesusahan: “La ilaha illallah-Halimul-Karim, Subhan-Allahi Rabbil-‘Arshil-‘Azim, Subhan-Allahi Rabbil-samawatis-sab’i wa Rabbil-‘Arshil-Azim; Tuhan Arasy yang agung; Maha Suci Allah, Tuhan yang menguasai tujuh langit dan Tuhan yang mempunyai Arasy yang agung). Waki’ berkata dengan setiap kalimah La ilaha illallahu (tidak ada yang berhak disembah melainkan Allah) hendaklah disertakan.
Diriwayatkan oleh
Ibnu Abbas (RA)
Sumber
Sunan Ibnu Majah # 34/3883
Gred
Sahih
Kategori
Bab 34: Doa