Neighbor Hakkinda Hadisler
231 sahih hadis bulundu
Hadis Derlemesi : 161
Sa'd bin Abi Akkas (RA)
Sahih
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: (للرجل أربع من السعادة والحظ: المرأة الصالحة، والبيت الواسع، والجار الصالح، والمركبة اليسيرة. وأربع من الشقاء والشقاء: جار خائن، وامرأة خائنة، وبيت ضيق، ومركبة سوء). (ابن حبان 4032، بيكبير شعب الإيمان 9556، السلسلة الصحيحة رقم 282)
Allah Resulü (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Kişi için dört şey mutluluk ve bahttır: Salih eş, geniş ev, iyi komşu ve rahat yolculuk (araba). Dört şey de üzüntü ve musibettir: Şerefsiz komşu, namussuz eş, dar ev ve kötü yolculuk (araba). (İbn Hibban 4032, Beyhakbir Şuabul İman 9556, Silsilah Sahih No. 282)
Hadis Derlemesi : 162
Aişe (RA)
Sahih
عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ صِلَةُ الرَّحِمِ وَحُسْنُ الخُلُقِ وَحُسْنُ الْجِوَارِ يُعَمِّرْنَ الدِّيَارَ وَيَزِدْنَ فِي الأَعْمَارِ
Aişe'den (r.a.) rivayetle, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: "Akrabalık bağlarını korumak, güzel ahlak ve iyi komşuluk, evleri kalabalıklaştırır ve ömrünü uzatır."
Hadis Derlemesi : 163
Abdullah bin Mesud (RA)
Sahih
عن عَبْدِ اللهِ قَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللهِ أَىُّ الذَّنْبِ أَكْبَرُ عِنْدَ اللهِ قَالَ أَنْ تَدْعُوَ لِلهِ نِدًّا وَهُوَ خَلَقَكَ قَالَ ثُمَّ أَىٌّ قَالَ أَنْ تَقْتُلَ وَلَدَكَ مَخَافَةَ أَنْ يَطْعَمَ مَعَكَ قَالَ ثُمَّ أَىٌّ قَالَ أَنْ تُزَانِىَ حَلِيلَةَ جَارِكَ গ্ধ فَأَنْزَلَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ تَصْدِيقَهَا (وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللهِ إِلَهًا آخَرَ وَلاَ يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِى حَرَّمَ اللهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ يَزْنُونَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا)
Abdullah'tan bir adam şöyle dedi: "Ya Resulallah, Allah katında hangi günah en büyüktür?" "Seni yaratmış olmasına rağmen Allah'a ortak koşmandır" buyurdu. "Sonra ne?" dedi. "Çocuğunuzu öldürmeniz, sizinle yemek yemesinden korkmanızdır. Sonra da, "Komşunuzun karısıyla zina yapmanızdır" buyurdu. Sonra Cenâb-ı Hak, imanını vahyetti (ve hayır diyenler, Allah ile birlikte başka bir ilaha taparlar, hak dışında Allah'ın haram kıldığı canı öldürmezler, zina etmezler ve bunu yapan günaha girer.)
Hadis Derlemesi : 164
Miqdad Bin Aswad
Sahih
"يزْنِيَ بِامْرَأَةِ جَارِهِ"\n"الزنا مع جارية واحدة أعظم من الزنا مع عشر جارات أجنبيات."\nثم قال: "ما تقول في السرقة؟" فقالوا كلهم: حرمه الله ورسوله، فهو حرام. جامع رقم 5043)
يَزْنِيَ بِامْرَأَةِ جَارِهِ)\n“1 komşunun kadınıyla zina yapmak, 10 komşu olmayan kadınla zina etmekten daha kötüdür.”\nSonra şöyle dedi: “Hırsızlık hakkında ne diyorsun?” Hepsi, 'Allah ve Resulü bunu haram kıldı, dolayısıyla haramdır' dediler. Jame No. 5043)
Hadis Derlemesi : 165
Huzaifa (RA)
Sahih
عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ قَالَ رسول الله ُصَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم (إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمْ رَجُلٌ قَرَأَ الْقُرْآنَ حَتَّى إِذَا رُئِيَتْ بَهْجَتُهُ عَلَيْهِ وَكَانَ رِدْءاً لِلإِسْلاَمِ انْسَلَخَ مِنْهُ وَنَبَذَهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ وَسَعَى عَلَى جَارِهِ بِالسَّيْفِ وَرَمَاهُ بِالشِّرْكِ) قال : قلت : يا نبي الله أيهما أولى بالشرك المرمي أم الرامي ؟ قال : ( بل الرامي)
Huzeyfe'den rivayetle şöyle dedi: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Sizin için en çok korktuğum şey, siz onun sevincini görene kadar Kur'an okuyan bir adamdır." Bu, İslam'a karşı bir döneklikti. Ondan ayrılıp arkasına attı. Komşusuna kılıçla saldırdı ve onu şirkle suçladı.) Dedi ki: Dedim ki: Ey Allah'ın Peygamberi, hangisi? Atan müşrik için mi daha iyidir, yoksa vuran için mi? Şöyle dedi: (Daha doğrusu okçu)
Mişkâtü'l-Mesâbîh : 166
আত্বা ইবনু ইয়াসার
Sahih
وَعَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ مُرْسَلًا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللّهِ ﷺ: «لَا تَحِلُّ الصَّدَقَةُ لِغَنِيٍّ إِلَّا لِخَمْسَةٍ: لِغَازٍ فِىْ سَبِيلِ اللّهِ أَوْ لِعَامِلٍ عَلَيْهَا أَوْ لِغَارِمٍ أَوْ لِرَجُلٍ اشْتَرَاهَا بِمَالِه أَوْ لِرَجُلٍ كَانَ لَه جَارٌ مِسْكِينٌ فَتَصَدَّقَ عَلَى الْمِسْكِينِ فَأَهْدَى الْمِسْكِيْنُ لِلْغَنِيِّ». رَوَاهُ مَالِكٌ وَأَبُوْ دَاوُدَ
Ata' bin Yassar'dan (mürsel) rivayetle o şöyle demiştir: Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Zenginlere beş şey dışında sadaka vermek caiz değildir: Allah yolunda savaşan veya çalışan." üzerine veya borçluya veya onu kendi parasıyla satın alan adama veya komşusu fakir olan bir adama, fakire sadaka verir, o fakire de hediye verilir. "Zenginler için." Malik ve Ebu Davud'un rivayet ettiği
Mişkâtü'l-Mesâbîh : 167
Hz. Âişe (r.anha)
Sahih
وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَت: يَا رَسُوُل الله إِن لِي جَارَيْنِ فَإِلَى أَيِّهِمَا أُهْدِىْ؟ قَالَ: «إِلى أَقْرَبِهِمَا مِنْكِ بَابًا» . رَوَاهُ البُخَارِيُّ
Aişe'den rivayetle şöyle dedi: Ey Allah'ın Resulü, iki komşum var, bunlardan hangisine hediye vereyim? “Kapıdan en yakın olana” dedi. Buhari'nin rivayet ettiği
Mişkâtü'l-Mesâbîh : 168
রায়দাহ্
Sahih
وَعَنْ بُرَيْدَةَ قَالَ: شَكَا خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ إِلَى النَّبِىِّ ﷺ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللهِ مَا أَنَامُ مِنَ اللَّيْلَ مِنَ الْأَرَقِ فَقَالَ نَبِىُّ اللّٰهِ ﷺ: «إِذَا أَوَيْتَ إِلٰى فِرَاشِكَ فَقُلْ: اَللّٰهُمَّ رَبَّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَمَا أَظَلَّتْ وَرَبَّ الْأَرَضِينَ وَمَا أَقَلَّتْ وَرَبَّ الشَّيَاطِينِ وَمَا أَضَلَّتْ كُنْ لِّىْ جَارًا مِّنْ شَرِّ خَلْقِكَ كُلِّهِمْ جَمِيعًا أَنْ يَّفْرُطَ عَلَىَّ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَوْ أَنْ يَبْغِىَ عَزَّ جَارُكَ وَجَلَّ ثَنَاؤُكَ وَلَا إِلٰهَ غَيْرُكَ لَا إِلٰهَ إِلَّا أَنْتَ». رَوَاهُ التِّرْمِذِىُّ وَقَالَ هٰذَا حَدِيثٌ لَيْسَ إِسْنَادُه بِالْقَوِىِّ وَالْحَكَمُ بْنُ ظُهَيْرٍ الرَّاوِىْ قَدْ تَرَكَ حَدِيْثَه بَعْضُ أَهْلِ الْحَدِيْثِ
Büreyde'den rivayetle şöyle dedi: Halid bin Velid, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'e şikayette bulundu ve şöyle dedi: "Ya Resulallah, uykusuzluktan geceleri uyuyamıyorum." Allah'ın Peygamberi (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Yattığın zaman şöyle söyle: Ey Allah, yedi göğün ve onların gölgelediği şeylerin Rabbi, yerlerin ve onların daralttıklarının Rabbi, şeytanların ve onların komşusu olanların Rabbi, bütün yarattıklarının şerrinden sapmıştır ki, onlardan herhangi birine karşı ihmalkarlık yapmasın veya komşunun şerefini küçümsemesin, senin övgün yüce olsun ve hiçbir ilah yoktur. Sen, Senden başka ilah yoktur.” Tirmizî rivayet etmiştir ve o şöyle demiştir: Bu, senedi sağlam olmayan bir hadistir ve râvî Hakem ibn Züheyr bunu bırakmıştır. Bu hadisi hadis ehlinden bazıları rivayet etmiştir.
Musnad Ahmad : 169
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} حَتَّى حَجَّ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ عَنْهُ قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ قَالَ ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ قَالَ وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي قَالَ فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ لَا تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ وَلَا تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ إِنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ مِنْكِ يُرِيدُ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنْ الْأَنْصَارِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْيِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ قَالَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمًا ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ وَمَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ الرَّسُولُ نِسَاءَهُ فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ هَذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ فَأَتَيْتُ غُلَامًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ الْغُلَامُ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَتَيْتُ الْمِنْبَرَ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ الْغُلَامُ ثُمَّ خَرَجَ عَلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَخَرَجْتُ فَجَلَسْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ ح و حَدَّثَنَاه يَعْقُوبُ فِي حَدِيثِ صَالِحٍ قَالَ رُمَالِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيَّ وَقَالَ لَا فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرُّكِ إِنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْكِ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَعَمْ فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلَّا أَهَبَةً ثَلَاثَةً فَقُلْتُ ادْعُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وُسِّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لَا يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ.
Abdurrezzak bize anlattı, Muammer bize ez-Zuhri'den, Ubeydullah bin Abdullah bin Abi Sevr'den, İbn Abbas'tan (Allah ondan razı olsun) rivayetle söyledi. Bunlar hakkında şunları söyledi: Ben hâlâ Ömer bin El-Hattab -Allah ondan râzı olsun- Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) hanımlarından olan iki kadın hakkında soru sormak istiyorum, Allah onu korusun ve ona huzur versin. Ömer'in (Allah'tan razı olsun) hac yapmasına ve ben de onunla birlikte hac yapmasına kadar Cenâb-ı Hak şöyle buyurmuştur: "Eğer Allah'a tevbe ederseniz, gerçekten kalpleriniz istekli olmuştur." Bir şekilde Ömer -Allah ondan razı olsun- onunla barıştı, ben de ona iyi davrandım, o da dışkısını yaptı, sonra yanıma geldi, ben de üzerine su döktüm. Ellerini tuttu ve abdest aldı, dedim ki: Ey Müminlerin Emiri, Peygamber'in hanımlarından olan iki kadından hangisi, Allah ona salat ve selam versin, Cenab-ı Hak ona şöyle dedi: {Eğer Allah'a tevbe ederseniz, gerçekten kalpleriniz razı olmuştur. Ez-Zühri, Allah'tan nefret ettiğini, bunu kendisine sormadığını ve ondan gizlemediğini söyledi. "Hafsa ile Aişe'dir" dedi. Daha sonra hadisleri anlatmaya başladı. "Biz Kureyş'ten bir gruptuk" dedi. Biz kadınların egemen olduğu bir milletiz. Medine'ye geldiğimizde kadınların hakimiyetinde olan bir kavimle karşılaştık. Böylece kadınlarımız kadınlarından öğrenmeye başladı. Dedi ki: Benim evim El-Evali'deki Bani Ümeyye bin Zeyd'dedir. Şöyle dedi: "Bir gün eşime kızdım ve o da beni kontrol ediyordu. Benimle görüşmeyi reddetti ve 'Ne? Sen' dedi. seni geri almam gerektiğini inkar et. Vallahi, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in hanımları, Allah ona salat ve selam versin, onun hanımını geri alacaklar ve içlerinden biri onu bugüne kadar bırakacaktır. Gece, dedi, ben de yola çıktım ve Hafsa'nın yanına gittim ve şöyle dedim: "Sizden biriniz Resûlullah'ın (s.a.v.) yanına dönecek mi?" "Evet" dedi. "Sizden biriniz onu terk eder mi?" dedim. Bugünden geceye kadar "Evet" dedi. Ben: "Sizden kim bunu yaparsa hüsrana uğramış ve kaybetmiştir. Sizden biriniz Allah'ın gazabından güvende midir?" Resulünün gazabından dolayı ona karşı. Eğer öldürülürse, Resûlullah'a geri dönmeyin, ona hiçbir şey sormayın, bana dilediğinizi sorun, eğer öyleyse sizi aldatmaz. Komşunuz, Resûlullah nezdinde sizden daha güzel ve daha sevimlidir. Aişe'yi istiyor, Allah ondan razı olsun. Dedi ki: "Ensar'dan bir komşum vardı ve biz sırayla Resûlullah'ın (s.a.v.) yanına iniyorduk, o bir gün aşağıya iniyor, ben de başka bir gün aşağıya iniyorum, o bana vahiy ve başka şeylerle ilgili haberler getiriyor ve ben de yanına geliyorum. Aynı şekilde dedi ki, biz de konuşuyorduk, Gassan bize saldırmak için atları nallıyordu, bunun üzerine arkadaşım bir gün aşağı geldi, sonra akşam yanıma geldi, kapımı çaldı, sonra da O'na gitti. beni aradı, ben de yanına gittim ve "Büyük bir olay oldu" dedim. “Bana ne getirdi?” dedim. Ghassan, "Hayır, bundan daha büyük ve daha uzun" dedi. Peygamber hanımlarını boşadı. Ben de Hafsa'nın hayal kırıklığına uğradığını ve kaybolduğunu söyledim. ben Bunun olacağını düşünerek sabah namazını kıldığımda elbiselerimi giydim, sonra aşağı inip içeri girdim. Hafsa ağlarken, ben de dedim ki: "Allah'ın Resulü, Allah ona salat ve selam versin, senden boşanır mı?" "Bilmiyorum. Bu burada mı inzivaya çekilmiş?" dedi. Bunun üzerine siyahi bir çocuğun yanına geldim ve "Ömer için izin iste" dedim ve çocuk içeri girdi, sonra yanıma geldi ve "Ona senden bahsettim" dedi, o da sessiz kaldı ve ben de çıktım. Ta ki minbere gelinceye kadar, birdenbire bir grup insan orada oturuyordu, bazıları ağlıyordu. Bir süre oturdum, sonra hissettiklerime yenik düştüm ve çocuğun yanına giderek “İzin al” dedim. Ömer'e, sonra çocuk içeri girdi, sonra yanıma geldi ve "Seni ona anlattım" dedi, o da sustu, ben de dışarı çıkıp minbere oturdum ve sonra bulduğum şey beni şaşkına çevirdi. Ben de çocuğun yanına geldim ve "Ömer için izin iste" dedim. İçeri girdi, sonra yanıma geldi ve "Ona senden bahsettim" dedi. O sustu, ben de arkamı döndüm ve baktım ki çocuk beni çağırıyordu. Girin dedi, size izin verdi, ben de içeri girdim ve Resûlullah'a (s.a.v.) selam verdim. O, bir kumun üzerinde uzanmış yatıyordu. Yakub, Salih hadisinde bunu bize bildirmiştir. Dedi ki: "Hasir'in kumu böğrüne çarptı, ben de dedim ki, 'Ya Resulallah, eşlerinizi boşadınız mı?'." Başını bana doğru kaldırdı ve "Hayır" dedi. Ben de dedim ki: "Allah büyüktür, eğer bizi görseydin, ey Allah'ın Resulü ve biz, Kureyş'ten bir grup, mağlup olmuş bir kavimdik." kadınlar." Medine'ye geldiğimizde kadınları kendilerine galip gelen bir kavim bulduk ve kadınlarımız da kadınlarından öğrenmeye başladı. Sonra bir gün karıma kızdım ve bir baktım ki o bana bahaneler uyduruyor. Bana danışmayı reddetti ve şöyle dedi: “Sana danışmam gerektiğini neden inkar ediyorsun? Vallahi, Resûlullah'ın (s.a.v.) hanımları, Allah ona salat ve selam versin, bunu gözden geçirecekler." Onlardan biri bugün akşama kadar onu yalnız bırakacak, ben de dedim ki: Onlardan kim bunu yaparsa hüsrana uğramış ve hüsrana uğramıştır. Onlardan biri Allah'ın gazabından güvende midir? Peygamberinin gazabından dolayı ona karşı çıktı ve o vefat edince Resûlullah (s.a.v.) gülümsedi, ben de Ey Allah'ın Resulü dedim ve Hafsa'nın yanına girdim. Ben de dedim ki: "Komşunuz, Allah Resulü'nün sizden daha yakışıklı ve daha sevgili olmasına aldanmayın." Sonra başka bir kadın gülümsedi, ben de "Ben sakin olacağım" dedim. Ya Resûlallah, evet dedi, ben de oturup başımı kaldırdım ve Allah'a yemin ederim ki, onda donukluktan başka, görmeyi düzeltecek hiçbir şey görmedim. Üç defa dedim ki: "Ya Rasulallah, Allah'a ibadet etmeyen Perslere ve Romalılara yayıldığı gibi, senin ümmetine de yayılması için dua et, ey Allah'ın Resulü." O da doğrulup oturdu ve şöyle dedi: Şüphen var mı ey İbnü'l-Hattab? Bunlar, dünya hayatında kendilerine iyilikleri acele edilen bir kavimdir. Ben de "Benim için mağfiret dile ey Resul" dedim. Vallahi, durumun ciddiyetinden dolayı onlarla bir ay bile kalmamaya yemin etmişti. Cenab-ı Hak onu azarlayıncaya kadar onlara karşı olan hislerini sürdürdü.
Musnad Ahmad : 170
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا يَزِيدُ، أَنْبَأَنَا أَصْبَغُ، عَنْ أَبِي الْعَلَاءِ الشَّامِيِّ، قَالَ لَبِسَ أَبُو أُمَامَةَ ثَوْبًا جَدِيدًا فَلَمَّا بَلَغَ تَرْقُوَتَهُ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي كَسَانِي مَا أُوَارِي بِهِ عَوْرَتِي وَأَتَجَمَّلُ بِهِ فِي حَيَاتِي ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ اسْتَجَدَّ ثَوْبًا فَلَبِسَهُ فَقَالَ حِينَ يَبْلُغُ تَرْقُوَتَهُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي كَسَانِي مَا أُوَارِي بِهِ عَوْرَتِي وَأَتَجَمَّلُ بِهِ فِي حَيَاتِي ثُمَّ عَمَدَ إِلَى الثَّوْبِ الَّذِي أَخْلَقَ أَوْ قَالَ أَلْقَى فَتَصَدَّقَ بِهِ كَانَ فِي ذِمَّةِ اللَّهِ تَعَالَى وَفِي جِوَارِ اللَّهِ وَفِي كَنَفِ اللَّهِ حَيًّا وَمَيِّتًا حَيًّا وَمَيِّتًا حَيًّا وَمَيِّتًا .
Yezid bize anlattı, Asbagh bize Ebu Al-Ala' Al-Shami'den rivayetle şöyle dediğini söyledi: Ebu Umame yeni bir elbise giydi ve köprücük kemiğine ulaştığında "Allah'a hamdolsun" dedi. Hayatımda avret yerlerimi örtebileceğim ve kendimi güzelleştirebileceğim şeyleri bana giydiren O'dur. Sonra şöyle dedi: Ömer bin Hattab'ın Allah ondan razı olsun dediğini duydum. Şöyle buyurdu: "Kim bir elbise dilenirse ve onu giyerse, köprücük kemiğine varınca: "Ayrıca avret yerlerimi örten şeyi bana giydiren Allah'a hamdolsun" diyen Allah Resulü (s.a.v.)'dir. Ben hayatım boyunca onunla süslenirdim, sonra o, kendi yarattığı veya giydiğini söylediği elbiseye gitti ve onu sadaka olarak verdi. Yüce Allah'ın koruması altındaydı. Ve Allah'ın mahallesinde ve Allah'ın sığınağında, diri ve ölü, diri ve ölü, diri ve ölü.
Musnad Ahmad : 171
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا يَزِيدُ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، أَنْبَأَنَا الزُّبَيْرُ بْنُ الْخِرِّيتِ، عَنْ أَبِي لَبِيدٍ، قَالَ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ طَاحِيَةَ مُهَاجِرًا يُقَالُ لَهُ بَيْرَحُ بْنُ أَسَدٍ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِأَيَّامٍ فَرَآهُ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَعَلِمَ أَنَّهُ غَرِيبٌ فَقَالَ لَهُ مَنْ أَنْتَ قَالَ مِنْ أَهْلِ عُمَانَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَأَدْخَلَهُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ هَذَا مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ الَّتِي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنِّي لَأَعْلَمُ أَرْضًا يُقَالُ لَهَا عُمَانُ يَنْضَحُ بِنَاحِيَتِهَا الْبَحْرُ بِهَا حَيٌّ مِنْ الْعَرَبِ لَوْ أَتَاهُمْ رَسُولِي مَا رَمَوْهُ بِسَهْمٍ وَلَا حَجَرٍ .
Yezid anlattı, Cerir anlattı, Zübeyr bin el-Harit bize Ebu Lebid'den rivayetle şöyle dedi: Tahiye'den Beyre bin A aslan adında bir muhacir çıktı, Resûlullah'ın vefatından birkaç gün sonra Medine'ye geldi, Allah ona salat ve selam versin, Ömer de onu gördü ve onun bir yabancı olduğunu öğrendi. Ona "Sen kimsin?" dedi. “Umman halkından” dedi. “Evet” dedi. Bunun üzerine elini tutup Ebû Bekir'e (Allah ondan razı olsun) getirdi ve şöyle dedi: Bu, Resûlullah (s.a.v.)'in şöyle dediğini işittiğim toprakların halkından biridir: Umman adında kuruyan bir toprak biliyorum. Yakınında deniz var ve Arapların yaşadığı bir mahalle var. Eğer onlara elçim gelseydi onu okla, taşla vurmazlardı.
Musnad Ahmad : 172
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ، قَالَ بَلَغَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ سَعْدًا لَمَّا بَنَى الْقَصْرَ قَالَ انْقَطَعَ الصُّوَيْتُ فَبَعَثَ إِلَيْهِ مُحَمَّدَ بْنَ مَسْلَمَةَ فَلَمَّا قَدِمَ أَخْرَجَ زَنْدَهُ وَأَوْرَى نَارَهُ وَابْتَاعَ حَطَبًا بِدِرْهَمٍ وَقِيلَ لِسَعْدٍ إِنَّ رَجُلًا فَعَلَ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ ذَاكَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَخَرَجَ إِلَيْهِ فَحَلَفَ بِاللَّهِ مَا قَالَهُ فَقَالَ نُؤَدِّي عَنْكَ الَّذِي تَقُولُهُ وَنَفْعَلُ مَا أُمِرْنَا بِهِ فَأَحْرَقَ الْبَابَ ثُمَّ أَقْبَلَ يَعْرِضُ عَلَيْهِ أَنْ يُزَوِّدَهُ فَأَبَى فَخَرَجَ فَقَدِمَ عَلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَهَجَّرَ إِلَيْهِ فَسَارَ ذَهَابَهُ وَرُجُوعَهُ تِسْعَ عَشْرَةَ فَقَالَ لَوْلَا حُسْنُ الظَّنِّ بِكَ لَرَأَيْنَا أَنَّكَ لَمْ تُؤَدِّ عَنَّا قَالَ بَلَى أَرْسَلَ يَقْرَأُ السَّلَامَ وَيَعْتَذِرُ وَيَحْلِفُ بِاللَّهِ مَا قَالَهُ قَالَ فَهَلْ زَوَّدَكَ شَيْئًا قَالَ لَا قَالَ فَمَا مَنَعَكَ أَنْ تُزَوِّدَنِي أَنْتَ قَالَ إِنِّي كَرِهْتُ أَنْ آمُرَ لَكَ فَيَكُونَ لَكَ الْبَارِدُ وَيَكُونَ لِي الْحَارُّ وَحَوْلِي أَهْلُ الْمَدِينَةِ قَدْ قَتَلَهُمْ الْجُوعُ وَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَشْبَعُ الرَّجُلُ دُونَ جَارِهِ
Abdurrahman bize anlattı, Süfyan bize babasından, Abaya bin Rifa'ah'tan rivayet etti, dedi ki: Ömer, Allah ondan razı olsun, Sa'd'ın inşa ettiğini bildirdi. Saray, "Ses kesildi" dedi, bunun üzerine Muhammed ibn Maslamah ona gönderdi. Oraya varınca mızrağını çıkardı, ateşini söndürdü ve bir dirhem karşılığında odun satın aldı. Ve Saad'a şöyle denildi: bir adam şunu şunu yaptı ve o kişi, Muhammed bin Maslamah dedi ki, o da onun yanına çıktı ve söylediğine Allah adına yemin etti ve şöyle dedi: "Onun söylediklerinin karşılığını sana ödeyeceğiz." Sen bunu söylersen, biz de bize emredilen şeyi yaparız. Böylece kapıyı yaktı, sonra yaklaştı ve ona yiyecek sağlamayı teklif etti ama o reddetti, bu yüzden dışarı çıkıp Omar Radhi'nin yanına geldi. Allah ondan razı olsun, o da ona hicret etti ve gidişi ve dönüşü on dokuz gün sürdü. O da şöyle dedi: "Eğer senin iyi niyetin olmasaydı, bizi esirgemediğini görürdük." "Evet" dedi. Merhaba deyip özür dilemek ve Allah'a yemin etmek için gönderdi. Ne dediğini söylemedi. "Sana bir şey verdi mi?" dedi. "Hayır" dedi. "Onu bana vermekten seni ne alıkoydu?" dedi. "Size havanın soğuk, benim sıcak olmam için emir vermekten nefret ediyorum, etrafımda Medineliler açlıktan öldürülmüşler, ben de Resûlullah'ı işittim" dedi. Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun buyuruyor ki: İnsan komşusu olmadan doymaz.
Musnad Ahmad : 173
Ubeydullah bin Abdullah bin Utbe bin Mes'ud (RA)
Sahih
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى الطَّبَّاعُ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ رَجَعَ إِلَى رَحْلِهِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أُقْرِئُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَوَجَدَنِي وَأَنَا أَنْتَظِرُهُ، وَذَلِكَ، بِمِنًى فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ إِنَّ رَجُلًا أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ إِنَّ فُلَانًا يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنِّي قَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أَمْرَهُمْ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ وَإِنَّهُمْ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى مَجْلِسِكَ إِذَا قُمْتَ فِي النَّاسِ فَأَخْشَى أَنْ تَقُولَ مَقَالَةً يَطِيرُ بِهَا أُولَئِكَ فَلَا يَعُوهَا وَلَا يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا وَلَكِنْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ وَتَخْلُصَ بِعُلَمَاءِ النَّاسِ وَأَشْرَافِهِمْ فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا فَيَعُونَ مَقَالَتَكَ وَيَضَعُونَهَا مَوَاضِعَهَا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَئِنْ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ سَالِمًا صَالِحًا لَأُكَلِّمَنَّ بِهَا النَّاسَ فِي أَوَّلِ مَقَامٍ أَقُومُهُ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحِجَّةِ وَكَانَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَجَّلْتُ الرَّوَاحَ صَكَّةَ الْأَعْمَى فَقُلْتُ لِمَالِكٍ وَمَا صَكَّةُ الْأَعْمَى قَالَ إِنَّهُ لَا يُبَالِي أَيَّ سَاعَةٍ خَرَجَ لَا يَعْرِفُ الْحَرَّ وَالْبَرْدَ وَنَحْوَ هَذَا فَوَجَدْتُ سَعِيدَ بْنَ زَيْدٍ عِنْدَ رُكْنِ الْمِنْبَرِ الْأَيْمَنِ قَدْ سَبَقَنِي فَجَلَسْتُ حِذَاءَهُ تَحُكُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ طَلَعَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ قُلْتُ لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ عَلَى هَذَا الْمِنْبَرِ مَقَالَةً مَا قَالَهَا عَلَيْهِ أَحَدٌ قَبْلَهُ قَالَ فَأَنْكَرَ سَعِيدُ بْنُ زَيْدٍ ذَلِكَ فَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ أَحَدٌ فَجَلَسَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنِّي قَائِلٌ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا لَا أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَيْ أَجَلِي فَمَنْ وَعَاهَا وَعَقَلَهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَمَنْ لَمْ يَعِهَا فَلَا أُحِلُّ لَهُ أَنْ يَكْذِبَ عَلَيَّ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ وَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ عَلَيْهِ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا وَرَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ قَدْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ الْحَبَلُ أَوْ الِاعْتِرَافُ أَلَا وَإِنَّا قَدْ كُنَّا نَقْرَأُ لَا تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ فَإِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَلَا وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّمَا أَنَا عَبْدُ اللَّهِ فَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ وَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلًا مِنْكُمْ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَلَا يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّ بَيْعَةَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَتْ فَلْتَةً أَلَا وَإِنَّهَا كَانَتْ كَذَلِكَ أَلَا وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَقَى شَرَّهَا وَلَيْسَ فِيكُمْ الْيَوْمَ مَنْ تُقْطَعُ إِلَيْهِ الْأَعْنَاقُ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَلَا وَإِنَّهُ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عَلِيًّا وَالزُّبَيْرَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُمَا تَخَلَّفُوا فِي بَيْتِ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَخَلَّفَتْ عَنَّا الْأَنْصَارُ بِأَجْمَعِهَا فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْطَلَقْنَا نَؤُمُّهُمْ حَتَّى لَقِيَنَا رَجُلَانِ صَالِحَانِ فَذَكَرَا لَنَا الَّذِي صَنَعَ الْقَوْمُ فَقَالَا أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَا لَا عَلَيْكُمْ أَنْ لَا تَقْرَبُوهُمْ وَاقْضُوا أَمْرَكُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى جِئْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَإِذَا هُمْ مُجْتَمِعُونَ وَإِذَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ رَجُلٌ مُزَمَّلٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا وَجِعٌ فَلَمَّا جَلَسْنَا قَامَ خَطِيبُهُمْ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ وَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَكَتِيبَةُ الْإِسْلَامِ وَأَنْتُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ مِنَّا وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْكُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَيَحْضُنُونَا مِنْ الْأَمْرِ فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أَرَدْتُ أَنْ أَقُولَهَا بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَقَدْ كُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ وَهُوَ كَانَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى رِسْلِكَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ وَكَانَ أَعْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلَّا قَالَهَا فِي بَدِيهَتِهِ وَأَفْضَلَ حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَمَا ذَكَرْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ أَهْلُهُ وَلَمْ تَعْرِفْ الْعَرَبُ هَذَا الْأَمْرَ إِلَّا لِهَذَا الْحَيِّ مِنْ قُرَيْشٍ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ أَيَّهُمَا شِئْتُمْ وَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا وَكَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لَا يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ إِلَى إِثْمٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَّا أَنْ تَغَيَّرَ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ فَقُلْتُ لِمَالِكٍ مَا مَعْنَى أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ قَالَ كَأَنَّهُ يَقُولُ أَنَا دَاهِيَتُهَا قَالَ وَكَثُرَ اللَّغَطُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ حَتَّى خَشِيتُ الِاخْتِلَافَ فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَايَعَهُ الْأَنْصَارُ وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدًا فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدًا وَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا أَمْرًا هُوَ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُحْدِثُوا بَعْدَنَا بَيْعَةً فَإِمَّا أَنْ نُتَابِعَهُمْ عَلَى مَا لَا نَرْضَى وَإِمَّا أَنْ نُخَالِفَهُمْ فَيَكُونَ فِيهِ فَسَادٌ فَمَنْ بَايَعَ أَمِيرًا عَنْ غَيْرِ مَشُورَةِ الْمُسْلِمِينَ فَلَا بَيْعَةَ لَهُ وَلَا بَيْعَةَ لِلَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا قَالَ مَالِكٌ وَأَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ أَنَّ الرَّجُلَيْنِ اللَّذَيْنِ لَقِيَاهُمَا عُوَيْمِرُ بْنُ سَاعِدَةَ وَمَعْنُ بْنُ عَدِيٍّ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ الَّذِي قَالَ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ الْحُبَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ.
İshak bin İsa el-Tabbaa bize, Malik bin Enes'in, İbn Şihab'ın bana Ubeydullah bin Abdullah bin Utba bin Mesud'dan rivayet ettiğine göre, İbn Abbas'ın kendisine Abd al-Rahman ibn Avf'ın yolculuğuna döndüğünü söylediğini söyledi. İbn Abbas şöyle dedi, ben de Abdurrahman'a okuyordum. Ben Avf, Ömer ibn el-Hattab'ın (Allah ondan razı olsun) yaptığı son Hac sırasında beni Mina'da kendisini beklerken buldu. Abdul Rahman ibn Auf: Bir adam Ömer ibn el-Hattab'a (Allah ondan razı olsun) geldi ve şöyle dedi: Falanca şöyle dedi: Eğer Ömer ölseydi, Allah ondan razı olsun, falancaya biat ederdim. Bunun üzerine Ömer (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: "Akşam halkın arasında duracağım ve kendilerini gasp etmek isteyenlere karşı onları uyaracağım. Bunu yapmaları gerekir." Abdul dedi. Rahman, dedim, ey Müminlerin Emiri, bunu yapma, çünkü mevsim, ayaktakımını ve insan kalabalığını bir araya getirir ve onlar senin toplantılarına hakim olurlar. İnsanların arasında yükselirsen, o insanların uçup gidecekleri bir şey söylemenden korkarım ki onlar bunu anlamazlar ve yerli yerine koymazlar. Fakat Medine'ye yaklaşıncaya kadar orası hicret ve sünnet evidir ve halkın alimlerini ve onların ileri gelenlerini bulursun, böylece söylediklerinizi sahih olarak söyleyebilirsiniz. Böylece sözlerinize yardımcı olurlar ve onları yerlerine koyarlar. Ömer (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: Medine'yi sağ salim getirirsem, bunu başlangıçta insanlarla konuşacağım. Kalabileceğim bir yer. Zilhicce'den sonra Medine'ye geldiğimizde ve cuma günüydü, ruhlar körün ölümünü hızlandırdılar ve ben dedim ki: Vallahi Malik, kör adam ne dedi ki umursamadı? saat kaçta dışarı çıktı? Sıcağı, soğuğu ve benzerlerini bilmiyordu. Saeed bin Zeyd'i minberin sağ köşesinde buldum, ben de oturdum, ayakkabıları dizimi dizine sürtüyordu, ama Ömer -Allah ondan razı olsun- görününceye kadar ayağa kalkmadım ve onun, "Bu minber akşamı, ondan önce kimsenin onun hakkında söylemediği bir şeyi söylesinler" dediğini gördüm. Sa'id bin Zeyd bunu yalanladı ve şöyle dedi: Başka kimsenin söylemediğini söylemesi imkansızdır. Bunun üzerine Ömer -Allah ondan razı olsun- minbere oturdu, müezzin suskun kalınca ayağa kalkıp Allah'a hamd etti. Buna layık olduğu için. Sonra dedi ki: "O halde ey insanlar, bana mukaddes olan bir şeyi söylüyorum. Bilmiyorum. Belki benim uğrum için elimde olur. Kim isterse bunun farkındadır ve aklı başındadır, bineğinin bittiği yerde söylesin ve bilmeyenin bana yalan söylemesi caiz değildir, çünkü Allah mübarektir. Ve Cenab-ı Allah, Muhammed'i (s.a.v.) gönderdi ve ona selamet versin, hak ile indirdi ve ona Kur'an indirdi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem bizi taşladı ve biz de onun ardından taşladık. Korkarım insanlar uzun süre yaşarsa, Allah'ın kitabında recm ayetini buluyoruz, böylece Cenab-ı Hakk'ın indirdiği bir görevi terk ederek sapmış oluyorlar. Eğer erkekler ve kadınlar iffetli iseler, bir delil, bir ip veya bir itiraf varken, işte biz bunu kullandık. Okumak için: Babalarınızdan ayrılmayın, çünkü babalarınızdan ayrılmak sizin için küfürdür. Nitekim Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Benim övüldüğüm gibi siz de övünmeyin." Meryem oğlu İsa aleyhisselam. Ben ancak Allah'ın kuluyum, o halde "Abdullah ve O'nun Resulü" deyin. İçinizden birisinin şöyle dediği bana ulaştı: Eğer Ömer -Allah ondan râzı olsun- ölseydi, falancaya biat ederdim, o halde kimse Ebû Bekir -Allah ondan râzı olsun-'a biat etmenin basit bir iş olduğunu söylerken aldanmasın. Gerçekten de böyleydi, ancak Cenâb-ı Hak onu şerrinden korumuştur ve bugün aranızda Ebû Bekir (Allah ondan razı olsun) gibi boynu kesilecek kimse yoktur ve Resûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) vefat ettiğinde haberimiz vardı ki, Ali, Zübeyr ve onlarla beraber olanlar, Allah ondan razı olsun, Resûlullah'ın kızı Fatıma'nın evinde kaldılar ve o da Hz. arkamızda kaldı. Ensar'ın hepsi Sakifat Beni Sa'ide'deydi ve muhacirler Ebu Bekir'in (Allah ondan razı olsun) yanında toplandılar, ben de ona dedim ki: Ey Ebu Bekir Bizi Ensar'dan kardeşlerimize götür ve biz de onlara, insanlara yapılanları bize anlatan iki salih adamla karşılaşıncaya kadar gittik, onlar da şöyle dediler: Nerede istiyorsunuz ey muhacirler topluluğu? Ben de “Bu kardeşlerimizi Ensardan istiyoruz” dedim. “Hayır, onlara yaklaşmayın ve işlerinizi halledin” dediler. Ey muhacirler topluluğu, dedim ki: “Vallahi biz de geleceğiz. onlara." Böylece Banu Saide'nin Sakifesinde onların yanına varıncaya kadar yola çıktık ve işte onlar toplanmışlardı ve işte, sırtlarının arasında taraklı bir adam vardı ve ben, "Bu kim?" dedim. “Saad bin Ubade” dediler. "Onun nesi var?" dedim. “Acı” dediler. Biz oturunca o kalktı. Vaizleri, Cenâb-ı Hakk'ı hak ettiği şey için övdü ve şöyle dedi: "Bundan sonra biz, Cenâb-ı Hakk'ın ve İslam Taburu'nun destekçileriyiz." Ve siz, ey muhacirler topluluğu, bizden bir grupsunuz ve sizden bir grup, bizi aslımızdan rezil etmek, meseleden uzaklaştırmak için yola çıktınız. Sonra sessiz kaldığımda. Konuşmak istedim ve beğendiğim bir makalenin sahtesini yapmıştım. Ebu Bekir'in elinde söylemek istedim, Allah ondan razı olsun. Ben ona biraz sert davranıyordum ama o benden daha bağışlayıcı ve daha faziletli olduğu için Ebubekir (Allah ondan razı olsun) dedi ki, "İşte elçin" dedi, ben de onu kızdırmaktan nefret ettim. O, benden daha bilgili ve daha şerefli idi ve Allah'a yemin ederim ki, benim uydurmamda beğendiğim tek bir kelimeyi, kendi sezgisiyle ve daha iyi söylemesi dışında bırakmadı, ta ki susup şöyle dedi: Bundan sonra, ne hayırdan bahsederseniz, siz onun ehlisiniz ve Araplar, Arapların ortası olan Kureyş'in bu mahallesi dışında bu konuyu bilmiyorlardı. Döndü, ben de bu iki adamdan hangisini istersen onu sana kabul ettim ve beni Ebu Ubeyde bin Cerrah'ın elinden tuttu. Bunların hiçbirinden hoşlanmadım. Farklı bir şey söyledi, ama Tanrı aşkına, eğer ben Eğer öne çıkıp boynumu kestirsem, bu beni, aralarında Ebu A bakirenin (Allah ondan razı olsun) bulunduğu bir kavme komplo kurmaktan daha sevimli bir günaha yaklaştırmaz, ancak ölüm anında ruhum değişir ve Ensar'dan biri, "Ben onun kaşınan kökü ve köküyüm" demesi dışında. Bizden beklenen bir şehzadedir, sizden beklenen ise bir şehzadedir ey Kureyş halkı. Bunun üzerine Malik'e dedim ki: "'Ben onun dokulu köküyüm ve onun memnuniyetle karşılanan kökleriyim'in manası nedir?" O, "Ben bunun farkındaydım" der gibi dedi ve kafa karışıklığı arttı ve anlaşmazlıktan korktuğum kadar sesler yükseldi, ben de "Elini uzat ey Ebu Bekir" dedim. O da elini uzattı, ben de ona bey'at ettim, muhacirler de ona bey'at ettiler, sonra Ensar ona bey'at ettiler, biz de Sa'd bin Ubade'ye doğru yürüdük ve içlerinden biri şöyle dedi: "Sen Sa'd'ı öldürdün, ben de 'Allah Sa'd'ı öldürsün' dedim. Ömer de Allah'tan razı olsun, dedi ki: 'Vallahi, bulunduğumuz yerde bundan daha güçlü bir şey bulamadık. Babama bağlılık sözü veriyorum." Bekir, Allah ondan razı olsun. Eğer insanlardan ayrılırsak ve biatımız yoksa, bizden sonra biat ederlerse, ya bizim de onaylamadığımız bir şekilde onlara tabi olacağımızdan korktuk. Veya onlarla aynı fikirde değiliz, bu da yolsuzlukla sonuçlanacaktır. Kim Müslümanlara danışmadan bir şehzadeye biat ederse, ona biat olmaz ve kendisine biat ettiği kişiye de biat edilmez. öldürülüyor. Malik dedi ki: İbn Şihab bana Urve ibn el-Zübeyr'den rivayet etti ki, bu iki adam Uveymir ibn Sa'idah ve Ma'an bin Adiy'di. İbn Şihab dedi ve Sa'id bin El-Müseyyeb bana şöyle dedi: "Ben onun kaşınan sapı ve sapıyım." El-Murjab El-Hubab bin El-Munzhir.
Musnad Ahmad : 174
Lt Was
Sahih
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالَ وَأَخْبَرَنِي الْأَوْزَاعِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَهُوَ مَحْصُورٌ فَقَالَ إِنَّكَ إِمَامُ الْعَامَّةِ وَقَدْ نَزَلَ بِكَ مَا تَرَى وَإِنِّي أَعْرِضُ عَلَيْكَ خِصَالًا ثَلَاثًا اخْتَرْ إِحْدَاهُنَّ إِمَّا أَنْ تَخْرُجَ فَتُقَاتِلَهُمْ فَإِنَّ مَعَكَ عَدَدًا وَقُوَّةً وَأَنْتَ عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ وَإِمَّا أَنْ نَخْرِقَ لَكَ بَابًا سِوَى الْبَابِ الَّذِي هُمْ عَلَيْهِ فَتَقْعُدَ عَلَى رَوَاحِلِكَ فَتَلْحَقَ بِمَكَّةَ فَإِنَّهُمْ لَنْ يَسْتَحِلُّوكَ وَأَنْتَ بِهَا وَإِمَّا أَنْ تَلْحَقَ بِالشَّامِ فَإِنَّهُمْ أَهْلُ الشَّامِ وَفِيهِمْ مُعَاوِيَةُ فَقَالَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَّا أَنْ أَخْرُجَ فَأُقَاتِلَ فَلَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ خَلَفَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أُمَّتِهِ بِسَفْكِ الدِّمَاءِ وَأَمَّا أَنْ أَخْرُجَ إِلَى مَكَّةَ فَإِنَّهُمْ لَنْ يَسْتَحِلُّونِي بِهَا فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ يُلْحِدُ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ بِمَكَّةَ يَكُونُ عَلَيْهِ نِصْفُ عَذَابِ الْعَالَمِ فَلَنْ أَكُونَ أَنَا إِيَّاهُ وَأَمَّا أَنْ أَلْحَقَ بِالشَّامِ فَإِنَّهُمْ أَهْلُ الشَّامِ وَفِيهِمْ مُعَاوِيَةُ فَلَنْ أُفَارِقَ دَارَ هِجْرَتِي وَمُجَاوَرَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَاه عَلِيُّ بْنُ إِسْحَاقَ عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ يُلْحِدُ.
Ali bin Ayyaş bize anlattı, Velid bin Müslim bize anlattı, o da Evzai bana, Muhammed bin Abdülmelik bin Mervan'dan rivayetle, Muğire bin Şu'be'den rivayetle ona, kuşatma altındayken Osman'ın (Allah ondan razı olsun) yanına girdiğini ve şöyle dedi: "Sen insanların imamısın ve sen indin." Gördüğünüz gibi size üç özelliği sunuyorum. Bunlardan birini seç: Ya çıkıp onlarla savaşacaksın, çünkü senin sayı ve kuvvetin var ve sen hak üzeresin. Ya onlar yalan üzeredirler, ya da onların bulunduğu kapıdan başka bir kapıyı sizin için yok ederiz ve develerinize binip Mekke'ye varırsınız. Çünkü onlar, orada olduğunuz sürece onu size helal kılmazlar. Ya Levant'a katılırsınız, çünkü onlar Levant halkıdır ve aralarında Muaviye de vardır. Osman (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: Ya çıkıp savaşacağım, çünkü ümmetinde Resûlullah (sav)'in yerine kan dökerek gelen ilk kişi ben olmayacağım. Ben Mekke'ye gideceğim, çünkü bunu bana caiz kılmayacaklar. Çünkü Resûlullah (s.a.v.)'in şöyle dediğini işittim: Mekke'de Kureyş'ten bir adam ateisttir. O dünyanın yarısı kadar azap çekecek, ben de aynı olmayacağım. Benim Levant'a katılmama gelince, onlar Levant halkıdır ve aralarında Muaviye de vardır, ben hicret yerimi ve Rasulullah'ın (s.a.v.) yanındaki mahallemi asla terk etmeyeceğim, Allah ona salat ve selam versin. Ali bin İshak, İbnü'l-Mübarek'ten rivayetle bize hadislerden bahsetti ve kendisinin ateist olduğunu söyledi.
Musnad Ahmad : 175
Zeyd bin Ali bin el-Hüseyin (RA)
Sahih
حَدَّثَنَا أَبُو يُوسُفَ الْمُؤَدِّبُ، يَعْقُوبُ جَارُنَا حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ الْمُطَّلِبِ، عَنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قُتِلَ دُونَ مَالِهِ فَهُوَ شَهِيدٌ.
Ebu Yusuf el-Muaddeeb bize anlattı, komşumuz Yakub, İbrahim bin Saad bize Abd Al-Aziz bin Al-Muttalib'den, Abd Al-Rahman bin Al-Harith'ten, Zeyd bin Ali bin Al-Hüseyin'den, babasından, dedesinden rivayetle şöyle dedi: Allah'ın Resulü, Allah ona bereket versin ve ona huzur versin, şöyle dedi: öldürülmeden ne oldu, şehit oldu
Musnad Ahmad : 176
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الْمُبَارَكِيُّ، سُلَيْمَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ جَارُ خَلَفٍ الْبَزَّارِ حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ نَهَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ خَاتَمِ الذَّهَبِ وَعَنْ لُبْسِ الْحُمْرَةِ وَعَنْ الْقِرَاءَةِ فِي الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ.
Abdullah bize anlattı, Ebu Davud el-Mübarek bize anlattı, El-Bezzar'ın arkasındaki komşumuz Süleyman bin Muhammed bize Ebu Şihab'ı, İbn Ebi Leyla'dan, Abdülkerim'den, Abdullah bin El-Hâris bin Nevfel'den, İbn Abbas'tan, Ali'den (Allah ondan razı olsun) rivayet etti. Allah Resulü beni yasakladı, dedi. Altın yüzük, kırmızı elbise giymek, rükû ve secdede kıraat okumak hakkında Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun.
Musnad Ahmad : 177
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ جَاءَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُنَاسٌ مِنْ قُرَيْشٍ فَقَالُوا يَا مُحَمَّدُ إِنَّا جِيرَانُكَ وَحُلَفَاؤُكَ وَإِنَّ نَاسًا مِنْ عَبِيدِنَا قَدْ أَتَوْكَ لَيْسَ بِهِمْ رَغْبَةٌ فِي الدِّينِ وَلَا رَغْبَةٌ فِي الْفِقْهِ إِنَّمَا فَرُّوا مِنْ ضِيَاعِنَا وَأَمْوَالِنَا فَارْدُدْهُمْ إِلَيْنَا فَقَالَ لِأَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَا تَقُولُ قَالَ صَدَقُوا إِنَّهُمْ جِيرَانُكَ قَالَ فَتَغَيَّرَ وَجْهُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ لِعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَا تَقُولُ قَالَ صَدَقُوا إِنَّهُمْ لَجِيرَانُكَ وَحُلَفَاؤُكَ فَتَغَيَّرَ وَجْهُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
Esved bin Amir bize anlattı, Şerik bize Mansur'dan, Rabi'i'den, Ali'den (Allah ondan razı olsun) rivayetle şöyle dedi: "Peygamber (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun) geldi." Kureyş'ten bazıları birbirlerine selam vererek şöyle dediler: "Ya Muhammed, biz senin komşun ve müttefikiz. Kullarımızdan bir kısmı sana din ve fıkıh arzusu olmadan geldiler. Daha doğrusu, bizim mallarımızdan ve mallarımızdan kaçtılar, onları bize geri ver. Ebu Bekir'e Allah ondan razı olsun, "Ne diyorsun?" Haklı olduklarını söyledi. Onlar sizin komşularınızdır. Dedi ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in yüzü değişti. Sonra Ömer'e (Allah ondan razı olsun) "Ne diyorsun?" dedi. dedi. Sizin komşunuz ve müttefikiniz olduklarına inandılar ve Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in yüzü değişti.
Musnad Ahmad : 178
It Was
Sahih
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ الزُّبَيْرَ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَ يُحَدِّثُ أَنَّهُ خَاصَمَ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي شِرَاجِ الْحَرَّةِ كَانَا يَسْتَقِيَانِ بِهَا كِلَاهُمَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلزُّبَيْرِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ اسْقِ ثُمَّ أَرْسِلْ إِلَى جَارِكَ فَغَضِبَ الْأَنْصَارِيُّ وَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ لِلزُّبَيْرِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ اسْقِ ثُمَّ احْبِسْ الْمَاءَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ فَاسْتَوْعَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَئِذٍ لِلزُّبَيْرِ حَقَّهُ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ ذَلِكَ أَشَارَ عَلَى الزُّبَيْرِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِرَأْيٍ أَرَادَ فِيهِ سَعَةً لَهُ وَلِلْأَنْصَارِيِّ فَلَمَّا أَحْفَظَ الْأَنْصَارِيُّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَوْعَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلزُّبَيْرِ حَقَّهُ فِي صَرِيحِ الْحُكْمِ قَالَ عُرْوَةُ فَقَالَ الزُّبَيْرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَاللَّهِ مَا أَحْسِبُ هَذِهِ الْآيَةَ أُنْزِلَتْ إِلَّا فِي ذَلِكَ {فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}.
Ebu'l-Yaman bize anlattı, Şuayb, ez-Zühri'den rivayetle şöyle dedi: Urve ibn el-Zübeyr bana, el-Zübeyr'in, Allah ondan razı olsun, Peygamber Efendimiz (sav)'den önce Bedir'e şahit olan Ensar'dan bir adamla özgür bir kadının anüsünde tartıştığını anlattığını söyledi. Su kusuyorlardı. Her ikisiyle birlikte Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Zübeyr'e, Allah ondan razı olsun, su ver, sonra da komşuna gönder, dedi. Ensari öfkelendi ve şöyle dedi: "Eğer o senin kuzeninse, Allah'ın Resulü." Sonra Resûlullah'ın yüzü renklendi. Sonra Zübeyr'e Allah ondan razı olsun dedi. Onun adına su verin, sonra duvara dönünceye kadar suyu durdurun ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bunu yerine getirdi. O sırada Zübeyr'in hakkı vardı ve Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- de razı oldu. Bundan önce Zübeyr'e, Allah ondan razı olsun, kendisini ve Ensari'yi memnun etmek istediği görüşünü tavsiye etti. Ensari, Allah'ın Elçisi'ni (Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun) koruduğunda, Allah'ın Elçisi (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun), Zübeyr'e hüküm açıklama hakkını verdi. Urve dedi ve Zübeyr dedi ki: Vallahi ben bu ayetin şunun dışında nazil olduğunu sanmıyorum {Fakat hayır, Rabbine yemin ederim ki onlar, aralarında ihtilaf ettikleri şeylerde seni hakem yapmadıkça, sonra da senin verdiğin hükümden dolayı içlerinde hiçbir utanç duymazlar ve tamamen teslim olmadıkça iman etmezler.
El-Edebul Mufred : 179
Sahih
نَجِيحٍ أَبُو عُمَارَةَ قَالَ: سَمِعْتُ الْحَسَنَ يَقُولُ: لَقَدْ عَهِدْتُ الْمُسْلِمِينَ، وَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ لَيُصْبِحُ فَيَقُولُ: يَا أَهْلِيَهْ، يَا أَهْلِيَهْ، يَتِيمَكُمْ يَتِيمَكُمْ، يَا أَهْلِيَهْ، يَا أَهْلِيَهْ، مِسْكِينَكُمْ مِسْكِينَكُمْ، يَا أَهْلِيَهْ، يَا أَهْلِيَهْ، جَارَكُمْ جَارَكُمْ، وَأُسْرِعَ بِخِيَارِكُمْ وَأَنْتُمْ كُلَّ يَوْمٍ تَرْذُلُونَ. وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ: وَإِذَا شِئْتَ رَأَيْتَهُ فَاسِقًا يَتَعَمَّقُ بِثَلاَثِينَ أَلْفًا إِلَى النَّارِ مَا لَهُ قَاتَلَهُ اللَّهُ؟ بَاعَ خَلاَقَهُ مِنَ اللهِ بِثَمَنِ عَنْزٍ، وَإِنْ شِئْتَ رَأَيْتَهُ مُضَيِّعًا مُرْبَدًّا فِي سَبِيلِ الشَّيْطَانِ، لاَ وَاعِظَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ وَلاَ مِنَ النَّاسِ.
Necih Ebu Amara şöyle dedi: Hasan'ın şöyle dediğini işittim: Müslümanları tanıyorum ve onlardan bir adam sabahleyin şöyle derdi: Ah onun ailesi, ah ailesi, ah ailesi, senin yetimin, senin yetim, ah onun ailesi, ah onun ailesi, ah senin fakirin, senin fakirin, ah onun ailesi, ah onun ailesi, senin komşun, senin komşun. Ve sen her gün reddedilirken, ben seni seçmek için acele edeceğim. Ve şöyle dediğini işittim: Ve eğer dilersen onu otuz binin derinliklerine giden bir günahkar olarak görürsün. Onu öldüren için Cehennemde ne var? O, yarattıklarını bir keçi bedeli karşılığında Allah'a satmıştır, dilerseniz onu şeytanın yolunda kaybolmuş ve helak olmuş olarak görebilirsiniz. HAYIR. Ne kendisi ne de halk ona öğüt vermez.
El-Edebul Mufred : 180
Sahih
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ مُجَاهِدِ أَبِي حَزْرَةَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ قَالَ: خَرَجْتُ أَنَا وَأَبِي نَطْلُبُ الْعِلْمَ فِي هَذَا الْحَيِّ فِي الأَنْصَارِ، قَبْلَ أَنْ يَهْلِكُوا، فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِينَا أَبُو الْيَسَرِ صَاحِبُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ غُلاَمٌ لَهُ، وَعَلَى أَبِي الْيَسَرِ بُرْدَةٌ وَمَعَافِرِيٌّ، وَعَلَى غُلاَمِهِ بُرْدَةٌ وَمَعَافِرِيٌّ، فَقُلْتُ لَهُ: يَا عَمِّي، لَوْ أَخَذْتَ بُرْدَةَ غُلاَمِكَ وَأَعْطَيْتَهُ مَعَافِرِيَّكَ، أَوْ أَخَذْتَ مَعَافِرِيَّهُ وَأَعْطَيْتَهُ بُرْدَتَكَ، كَانَتْ عَلَيْكَ حُلَّةٌ أَوْ عَلَيْهِ حُلَّةٌ، فَمَسَحَ رَأْسِي وَقَالَ: اللَّهُمَّ بَارِكْ فِيهِ، يَا ابْنَ أَخِي، بَصَرُ عَيْنَيَّ هَاتَيْنِ، وَسَمْعُ أُذُنَيَّ هَاتَيْنِ، وَوَعَاهُ قَلْبِي وَأَشَارَ إِلَى نِيَاطِ قَلْبِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ: أَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ، وَاكْسُوهُمْ مِمَّا تَلْبَسُونَ وَكَانَ أَنْ أُعْطِيَهُ مِنْ مَتَاعِ الدُّنْيَا أَهْوَنُ عَلَيَّ مِنْ أَنْ يَأْخُذَ مِنْ حَسَنَاتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ.
Muhammed ibn Abbad bize şöyle dedi: Hatim ibn İsmail, Yakub ibn Mücahid'den, Ebu Hazra'dan, Ubadah ibn el-Velid ibn Ubadah ibn el-Samit'ten rivayet etti: Babam ve ben, onlar yok edilmeden önce Ensar'ın bu mahallesinde ilim öğrenmek için yola çıktık ve ilk karşılaştığımız kişi oydu. Ebu'l-Yüsr, Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) arkadaşıydı ve onunla birlikte onun hizmetkarı da vardı. Ebu'l-Yusr bir pelerin ve bir pelerin giyiyordu; hizmetçisi bir pelerin ve bir pelerin giyiyordu. Ben de ona dedim ki: Ey amcam, eğer hizmetçinin abasını alıp kendi abanı ona versen veya onun abasını alıp kendi abanı ona versen, bu Senin ona bir yükün veya bir yükün var, o da başımı sildi ve şöyle dedi: Allah'ım, ona rahmet eyle, yeğenim. Bu gözlerim gördü, bu kulaklarım duydu. Kalbim bunun farkındaydı ve kalbinin köşelerini işaret etti. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: Onlara yediğinizden yedirin, giydirdiğinizden giydirin. Kıyamet günü benim ona dünya malımdan bir miktar vermek, onun benim iyiliklerimden almasından daha kolaydı.