Patience Hakkinda Hadisler

Mucîbe ‌el-Bâhiliyye'nin ‌babası-veya ​amcası-[ravi ‌tereddüd etti] ndan rivayet ettiğine göre: O (Bahiliyye'nin babası veya amcası) Rasûlullah (s.a.v.)'e geldi sonra (memleketine) döndü, Adam bir sene sonra hal ve şekli değişmiş bir vaziyette Peygamber (s.a.v.)'e yine gelip: Beni tamyormusun? Ya Rasûlallah? dedi.Nebi (s.a.v.): "Sen kimsin?" Ben sana geçen sene gelen Bâhiliy'yim. "Seni ne değiştirdi? (Seni bu hale getiren ne?) Halbuki sen güzel görünüşlü idin!" buyurdu. Senden ayrılalı sadece geceleri yedim (senden ayrıldıktan sonra devamlı oruç tuttum). Rasûlullah (s.a.v.); "Kendine niçin azabettin?" buyurdu ve şöyle devam etti: "Sabır (ramazan) ayı ve her aydan bir gün oruç tut!"Adam: Bana artır çünkü bende (buna) kuvvet var. "(Ramazandan sonra her ay) iki gün tut. "Bana artır. "(Ramazandan sonra her ay) üç gün tut! "Bana artır. Nebi (s.a.v.) üç parmağını yumup açarak işaret edip: "Haram aylardan (bu kadar) tut ve terket, haram aylardan (bu kadar) tut ve terket, haram aylardan (bu kadar) tut ve terk et," buyurdu

Semûre ‌b. ​Cündüb ​(r.a.)'den, ‌şöyle dediği rivayet edilmiştir; "Gelelim sadede; Biz (düşman tehlikesinden) korktuğumuzda Rasûlullah (s.a.v.) süvarilerimizi, "Ey Allah'ın süvarileri," diyerek çağır(ır)dı. Ve korkuya kapıldığımız zaman bizden toplu halde sabırlı ve sakin olmamızı isterdi. Harbe çıktığımız zaman da (aynı şeyleri emrederdi)

Ömer ​b. ​Ubeydillah'ın ‌azatlı ​kölesi ve katibi olan Salim Ebu'n-Nadr'dan; demiştir ki: Ömer b. Ubeydillah Harûrîler üzerine yürüdüğü vakit, Abdullah b. Ebi Evfa o'na bir mektup yazıp Rasûlullah (s.a.v.)'in düşmanla karşılaştığı bazı günlerinde (askerlere); "Ey insanlar, düşmanla karşılaşmayı temenni etmeyiniz, Allah'dan sağlık isteyiniz. Eğer onlarla karşılaşırsanız sabrediniz ve cennetin, kılıçların gölgesi altında olduğunu biliniz." diye konuşma yaptığını, sonra da; "Ey (Nebilerine) kitap indiren bulutları hareket ettiren (kâfir) cemâatleri bozguna uğratan Allah'ım. Onları perişan et ve onlara karşı bize yardım et." diye dua ettiğini bildirdi

Malik ​b. ‌Evs. ‌b. ​el-Hadesan'dan demiştir ki: Ömer (b. el-Hattab birgün) güneşin yükseldiği bir sırada bana (bir haber) gönderdi. Bunun Üzerine yanına vardım ve kendisini (mindersiz olarak) doğrudan doğruya bir karyolanın ağaç kısmı üzerine oturmuş halde buldum. Yanma girince bana; "Ey Malik (senin) kavminden bir kaç aile koşarak geldi. Ben de onlara (ganimet mallarından) bir şeyler verilmesini emrettim, (bu atiyyeleri) onlara sen bölüştürüver" dedi. Ben de: “Bunu sen başka birisine emretsen" (daha iyi olurdu) dedim. O sırada (Hz. Ömer'in hizmetçisi) Yerfa' (çıkıp) geldi ve Ey mu'minler'in emiri Osman b. Afvân'la Abdurrahman b. Avf. Zübeyr b. el-Awam ve Sa'd b. Ebî Vakkas'ın yanınıza girmelerine izin verir misiniz? dedi. (Hz. Ömer de); "Evet" cevabını verdi, (ve yanına girmeleri için) onlara izin verdi (onlarda) girdiler. Sonra Yerfa' (tekrar) geldi ve; Ey Mu'minlerin emiri yanına Abbas ile Ali'nin girmelerine de izin verirmisin? dedi. (o da); . "Evet" dedi (ve yanına girmeleri için) onlara da izin verdi, (onlar da) girdiler. Biraz sonra Hz. Abbâs (söz aldı ve); "Ey mu'minlerin emiri benimle şu Ali arasında bir hüküm ver" dedi. Orada bulunanlardan biri de; "Evet ey mu'minlerin emiri onlar arasında bir hüküm ver ve ikisine de merhametli ol" dedi. Malik b. Evs (sözlerine devamla şöyle) dedi: Bana öyle geldi ki (Hz. Abbas'la Ali, Hz. Osman'la Hz. Abdurrahman, ez-Zübeyr ve Sa'd'den oluşan) bu Cemaati bir iş için (şefaatçi olmaları gayesiyle) önden göndermişlerdi. Hz. Ömer de acele etmeyin dedi. Sonra o topluluğa dönüp; "Göğün ve yerin izniyle durduğu Allah aşkına size soruyorum Rasûlullah (S.A.V.)'in - Biz miras bırakmayız, bizim bıraktığımız sadakadır- buyurduğunu biliyor musunuz?" dedi. (onlar da); "Evet" dediler. Sonra Hz. Ali ile Abbas'a dönüp "Göğün ve yerin izniyle durduğu Allah aşkına (söyleyiniz) siz, Rasûlullah (S.A.V.)'in - Biz miras bırakmayız. Bizim (arkamızda) bıraktığımız (mal) sadakadır- buyurduğunu biliyor musunuz?" dedi (onlar da); "Evet" cevabını verdiler. (Bunun üzerine Hz. Ömer şöyle) dedi. "Şüphesiz ki Allah Rasûlünü hiç bir kimseye vermediği bir özellikle tahsis etti de (Kur'ân-ı Kerîm'inde şöyle) buyurdu: "Allah'ın onlardan Nebiine verdiği ganimetlere gelince söz (onu elde etmek için) onun üzerine ne at ne de deve sürdünüz fakat Allah Nebilerini dilediği kimselerin üzerine salar (onlara üstün getirir) Allah her şey'e kadirdir."[Haşr 6] Allah Nadiroğullarını (mallarını) Rasûlüne fey olarak verdi. Allah'a yemin olsun ki: (Hz. Nebi) bu mallar(ın paylaştırılmasın)da (kendini) size (asla) tercih etmedi. Kendisi onları alıp ta size vermezlik te etmedi. Rasûlullah (S.A.V.) (Nadir-oğullarından fey olarak ele geçen) bu mallardan bir senelik nafaka -yahut nafakasını, yada ailesinin bir senelik nafakasını- alırdı. (Bu ifadedeki tereddüt raviye aittir.) Kalanı da (hazinedeki) mallar arasına koyardı. Sonra (Hz. Ömer) bu cemate yönelip: "Göğün ve yerin izniyle durduğu Allah aşkına size soruyorum. Bunu biliyor musunuz?" dedi. (Onlar da): "Evet" dediler. Sonra Hz. Abbas ile Ali (r.a.)'e yönelip: "Göğün ve yerin kendi izniyle durduğu Allah aşkına size soruyorum bunu biliyor musunuz?" dedi. (Onlar da): "Evet" cevabını verdiler, (sonra Hz. Ömer konuşmasına şöyle devam etti.) "Rasûlullah (S.A.V.) vefat edince Ebû Bekir (r.a.): "Ben Rasûlullah'm halifesiyim dedi. (Hz. Ömer konuşmasına şöyle devam etti.) Bunun üzerine sen (ey Abbas) şu (karşımda duran) Ali ile birlikte Ebû Bekir'e varıp kardeşinin oğlundan (yani Hz. Nebi'den hissene düşecek olan) mirasını istedin. Bu da karısı (Fatıma)'nın mirasını babası (Hz. Muhammed'in malı)ndan istiyordu. Hz. Ebû Bekir (r.a) de size (şöyle) cevap verdi: "Rasûlullah (S.A.V.); "Biz miras bırakmayız. Bizim bıraktığımız sadakadır." buyurdu. Allah bilir ya Ebû Bekir doğru sözlüdür. Allah'ın emirlerine hakkıyla uyucudur. Doğru yoldadır ve hakka tabidir. (Bu yüzden de) Hz. Nebi'den kalan bu mallar(ın idaresi) Ebû Bekr'e verildi. Ebû Bekir vefat edince de ben; "Rasûlullah (S.A.V.)'in ve Ebû Bekir'in halifesi benim" dedim ve Allah'ın mütevelli olmamı dilediği an'a kadar bu mallara mütevelli oldu. Derken sen ve şu (Ali) ikinizin de işi bir olduğu halde beraberce (karşıma) gelip benden bu malları istediniz. Ben de (size) eğer bu malları size vermemi istiyorsanız O malları Rasûlullah (S.A.V.)'in sarf ettiği yerlere sarf edeceğinize dair Allah'a söz vermeniz şartıyla (onları size verebilirim) dedim. Bu şartlar altında bu malı benden aldınız. Sonra aranızda bunun dışında bir hüküm vermem için (kalkıp tekrar) bana geldiniz. Allah'a yemin olsun ki: Kıyamet kopuncaya kadar aranızda bundan başka bir hüküm vermem, eğer bu şartlar(ı yerine getirmekken aciz kalırsanız. Onları bana geri veriniz. Ebû Dâvud der ki: (Hz. Abbas'la Hz. Ali, Hz. Ömer'den) O malları ikisi arasında yarıya bölmesini (ve idare ve tasarruf hakkının kendilerine verilmesini) istediler. Yoksa onlar Nebi (s.a.v.j'in "biz miras bırakmayız* Bizim bıraktığımız sadakadır," dediğini bilmiyor değillerdi. Onlar doğru olandan başka bir şey istemiyorlardı. Nitekim Hz. Ömerde "Ben bu mal'a taksim ismini koydurmam onu olduğu gibi bırakırım** (demek suretiyle bu duruma işaret etmiştir)

(Abdurrahman ​b. ​Abdullah ​b. ‌Ka'b b. Malik'in) babasından (rivayet olunmuştur. Ve Ka'b b. Mâlik) tevbeleri kabul edilen üç kişiden biri idi. (Ka'b b. Malik dedi ki:) Ka'b b. Eşref, Nebi (s.a.v.)'i hicveder, Kureyş kafirlerini de onun aleyhine kışkırtırdı. Peygamber (s.a.v.) Medine'ye yeni gelmişti. O sırada Medine halkı müslümanlardan, put'a tapan müşriklerden ve yahudilerden oluşan karma bir topluluktu. (Yahudiler ise) Nebi (s.a.v.)'le onun sahabilerini incitiyorlardı. Aziz ve celil olan Allah da Nebisine sabır ve hoş görü tavsiye ediyordu. Derken (yüce) Allah onların hakkında "... kendilerine kitap verilenlerden -çok incitici sözler- işiteceksiniz..."[Ali İmrân 186] (mealindeki) âyeti indirdi. Ka'b b. Eşref (yine de) Nebi (s.a.v.)'e eziyyet'ten el çekmeyince Nebi (s.a.v.) Sa'd b. Muaz'a Ka'b'ı öldürmek üzere küçük bir kuvvet göndermesini emretti. Bunun üzerine (Hz. Sad ashab'dan bazı kimselerle birlikte) Muhammed b. Mesleme'yi (Eşref'in üzerine) gönderdi. (Râvi) Ka'b b. Malik sözlerine devamla Eşrefin öldürülmesini (şöyle) anlattı. (Hz. Sa'd'in gönderdiği müslüman askerler) Eşrefi öldürünce Yahudilerle müşrikler korkuya düştüler ve öğleden önce Nebi (s.a.v.)'e geldiler ve "Geceleyin bir arkadaşımızın kapısına yüklenilerek zorla evine girilip öldürüldü" dediler. Bunun üzerine Nebi (s.a.v.) (Kab'ın kendisi hakkında) söylemiş olduğu (hicvedici) sözleri onlara hatırlattı.,Ve kendilerini (aralarında bir anlaşmazlık çıkması halinde) başvurmaları için yazacağı bir antlaşmaya davet etti. (Onların bu daveti kabul etmesi üzerine) Nebi (s.a.v.) kendisiyle onların ve tüm müslümanların arasında (geçerli olmak üzere) bir sahifelik anlaşma yazdı

Enes'den ​demiştir ‌ki: ​Nebi ‌(s.a.v.) çocuğu(nun ölümü) üzerine ağlamakta olan bir kadın'a rastladı (ve ona): "Allah'tan kork, sabret" buyurdu. Bunun Üzerine kadın: (Elbette): "Sen benim felaketime önem vermezsin" karşılığını verince kendisine "Bu Nebi (s.a.v.) denildi (kadın) hemen (yol'a düşüp) Nebi (s.a.v.)’e vardı. Kapısında (birtakım) kapıcılar (aradı fakat) bulamadı (Çünkü Rasûl-ü ekrem kapısında kapıcı bulundurmuyordu. Rasûl-ü Ekrem dışarı çıkınca (kadın) “Ey Allah'ın Rasûlü ben seni tanı(ya)mamıştım" dedi. (Rasûl-ü Zişan Efendimiz de) "Kâmil sabır (felaket'in) ilk darbe(sin) de -Yahut da darbenin başında- olur" buyurdu

Ubeyy ‌b. ​Ka'b ​şöyle ‌demiştir: Resulullah (s.a.v) dua ettiği zaman (duaya) önce kendinden başlardı. (Birgün şöyle) buyurdu: Allah'ın rahmeti bizim ve (kardeşim) Musa'nın üzerine olsun. Eğer (o) arkadaşından gördüğü şeylere sabretse (de bu gördükleri hakkında ona soru sormasa idi (daha pek çok acaiblik(ler) görecekti. Fakat o (gördüklerine sabredememesi neticesinde şöyle) dedi: "Eğer bundan sonra (bir daha) sana bir şey sorarsam artık bana arkadaş olma. (O zaman) benim tarafımdan (yapılacak) son özüre ulaştın."[Kehf 76] Hamza (bu cümlede geçen Ledünnî kelimesini) dal harfinin ötresi ve nun harfinin şeddesi ile "ledünni şeklinde okudu

Ebû ‌Hureyre ​r.a.'den ​demiştir ​ki: Bir adam, Nebi (s.a.v.)'e gelerek komşusundan acındı. (Hz. Nebi de): Git ve ondan gelen sıkıntılara sabret! buyurdu. Sonra (adam) iki veya üç defa daha geldi. Bunun üzerine (Hz. Nebi): Git, eşyanı yola at! buyurdu. Bunun üzerine (adam gidip) eşyasını yola attı. (Eşyayı yolda gören) halk ona (bunun sebebini) sormaya başladı. (Adam da) olayı onlara anlatıyordu. (Olayı Öğrenen kimseler de o kötülük yapan) komşuyu "Allah bunu onun da başına getirsin!" diyerek lanet ediyorlardı. Derken o kötü komşu geldi ve eşyalarını sokağa atan kimse: ("Artık evine) dön benden bir daha hoşlanmayacağın bir davranış görmeyeceksin" dedi

Sabit'in ​şöyle ​dediği ‌rivayet ​edilmiştir: "Enes'in şöyle dediğini işittim: 'Resûlullah şöyle buyurdu: Gerçek sabır, ilk darbede gelen sabırdır.

Amr ​bin ​Sa'eed ​bin ​Ebi Hüseyin bize şunları söyledi: 'Amr bin Şu'ayb, ölen oğlu için taziyelerini sunmak için Abdullah bin 'Abdur-Rahman bin Ebi Hüseyin'e yazdı. Mektubunda, babasından, dedesi Abdullah bin Amr bin El-As'ın şöyle dediğini işittiğini nakletmiştir: "Resûlullah buyurdu ki: 'Allah, mü'min kulunu, yeryüzündeki insanlardan sevdiği birini alırsa razı olmaz; o, buna sabırla katlanır, mükâfat arar ve kendisine cennetten daha az bir mükâfat emredildiğini söylerse.

Ebu ​Hureyre'nin ‌şöyle ‌dediği ‌rivayet edilmiştir: "Resûlullah'ın şöyle buyurduğunu işittim: 'Sabır ayı (Ramazan) ve her ayın üç günü ömür boyu oruçtur." (Sahih)

Abdurrahman ‌bin ​Ghanm'dan ‌rivayet ​edildiğine göre, Ebu Malik el-Eş'ari ona, Rasûlullah'ın şöyle buyurduğunu nakletmiştir: "İsbağ-ı abdest imanın yarısıdır; Elhamdülillah teraziyi doldurur; tesbih ve tekbir gökleri ve yeri doldurur; salat nurdur; zekat bir işarettir; sabır aydınlatıcı bir meşaledir; ve Kur'an. bu senin lehine ya da aleyhine bir kanıttır

Ebu ​Said ​el-Hudri'den ‌rivayet ‌edildiğine göre: Ensar'dan bir kısmı Resûlullah'tan (yardım istedi) o da onlara (bir şey) verdi. Sonra ona sordular, o da verdi, sonra o da bitince şöyle dedi: "Bende ne varsa onu senden esirgemem. Kim istemekten kaçınmak isterse, Aziz ve Celil olan Allah ona yardım eder ve kim sabretmek isterse, Allah da ona sabretmesine yardım eder. Hiç kimseye sabırdan daha hayırlı ve daha kapsamlı bir şey verilmemiştir.

Ebu ‌Hureyre'nin ‌şöyle ​dediği ​rivayet edilmiştir: "Resûlullah (s.a.v.) minberde hutbe okurken bir adam geldi ve şöyle dedi: 'Eğer ben Allah yolunda sabırla ve sevabını dileyerek savaşırsam, düşmanla yüzleşir ve kaçmazsam, Allah'ın günahlarımı bağışlayacağını mı sanıyorsun?' "Evet" dedi. Sonra bir süre sustu. Sonra şöyle dedi: 'Az önce soran kişi nerede?' Adam şöyle dedi: 'İşte buradayım'. Şöyle dedi: 'Ne dedin?' Şöyle dedi: 'Ne dedin?' Dedi ki: "Dedim ki: "Eğer Allah yolunda sabırla ve sevabını bekleyerek savaşırsam, düşmana göğüs gerer ve kaçmazsam, Allah'ın benim günahlarımı bağışlayacağını mı sanıyorsun?" Şöyle dedi: 'Evet, borç hariç. Cibril az önce bana bunu söyledi

Abdullah ‌bin ​Ebî ‌Katâde'den ‌rivayet edildiğine göre babası şöyle demiştir: "Bir adam Resûlullah'a (s.a.v.) geldi ve şöyle dedi: 'Ya Resulallah, eğer ben Allah yolunda sabırla ve sevap dileyerek, düşmana karşı gelerek ve kaçmadan öldürülürsem, Allah'ın benim günahlarımı bağışlayacağını mı sanıyorsun?' Allah Resulü (ﷺ): 'Evet' dedi. Adam arkasını dönünce Resûlullah (s.a.v.) onu geri çağırdı ve şöyle dedi: "Ne dedin?" Sorusunu tekrarladı ve Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: 'Evet, borç hariç. Cibril bana söyledi

Abdullah ‌bin ​Ebu ​Katade'den ‌rivayet edildiğine göre babası şöyle demiştir: "Resûlullah (s.a.v.) minberde iken bir adam gelip şöyle dedi: 'Ya Resulallah, sence ben bu kılıcımı Allah yolunda sabırla, sevabını dileyerek, düşmana karşı gelerek ve kaçmayarak kullanırsam, Allah benim günahlarımı bağışlar mı?' "Evet" dedi. Arkasını dönünce onu geri çağırdı ve şöyle dedi: 'Cebrail diyor ki: Borçlu olmadığın sürece.

Abdullah ​bin ‌Ez-Zübeyr ​anlatıyor: ‌Benî Temim'den bir grup Peygamber Efendimiz'e geldi. Ebu Bekir şöyle dedi: "El-Ka'ka' bin Ma'bed'i (komutan veya vali olarak) atayın" ve Ömer de: "Hayır, El-Akra' bin Habis'i (atayın)" dedi. Seslerini yükseltinceye kadar tartıştılar, sonra şu ayet nazil oldu: "Ey iman edenler! Allah ve Resulünün huzurunda önceden karar vermeyin..." Ayetin sonuna kadar: "Eğer onlar, sen yanlarına çıkıncaya kadar sabretselerdi, elbette onlar için daha hayırlı olurdu."

Muhammed ‌ibn ​Abd ‌al-Malik ​ibn Ebi el-Shawareb bize anlattı, Yezid ibn Zurayi bize anlattı, Muammer bize ez-Zuhri'den, Ebu Seleme'den, Ebu Kitten'den rivayet etti, Allah'ın Elçisi - Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, şöyle dedi: "Namaz kılındığı zaman, koşarken oraya gitmeyin, yürürken ona gidin. Huzurla yürüyeceksin, yetiştiğin her şeyi namazla, kaçırdığın her şeyi tamamla.” Ebu Katade, Ubeyy ibn Ka'b, Ubeyy Saeed, Zeyd ibn Sabit, Cabir ve Enes'ten rivayet edilmiştir. Ebu İsa şöyle dedi: İlim ehli mescide yürümek konusunda ihtilafa düştüler. Bazıları acele edilmesi gerektiği görüşündeydi. Korkarsa ilk tekbiri kaçırırdı, ta ki namaza koştuğu bazı kimseler tarafından rivayet olununcaya kadar. Ve içlerinden acele etmekten hoşlanmayanlar ve O'nun sabır ve vakarla yürümesini seçenler de vardı. Ahmed ve İshak böyle dediler ve "Ebu Hureyre'nin hadisine göre amel edin" dediler. İshak da, "Eğer korkarsa kaçırır" dedi. İlk tekbirde hızlı yürümesinde bir sakınca yoktur.

İbn ‌Ebi ​Ömer ​bize, ‌Süfyan bin Uyeyne, Eyyub bin Musa'dan, Nebih bin Vehb'den rivayetle, Ömer bin Ubeydullah bin Muammer'in, ihramdayken gözleri şikayet etti, bu yüzden Eban bin Osman'a sordu ve o, "Onları sabırla sarın, çünkü Osman bin Affan'ın bundan bahsettiğini duydum" dedi. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyor: "Onlara sabırla hitap edin." Ebu İsa, "Bu, güzel ve sahih bir hadistir. İlim ehlinin, ihramlı bir hacının, içinde hayır olmadığı sürece ilaç içmesinde bir sakınca görmediği durumlarda bu hadisle amel edilmesi gerekir." dedi.

Kuteybe ​bize ‌anlattı, ‌El-Leys ​bize Yezid bin Ebu Habib'den, Saad bin Sinan'dan, Enes'ten rivayetle şöyle dedi: Allah'ın Elçisi, Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, şöyle dedi: “İlk şokta sabır.” Ebu İsa dedi ki: Bu, bu açıdan garip bir hadistir.