Riyazus Salihin — Hadis #38689

Biz Rasûlullah (s.a.v.)'in yanında oturuyorduk; Ebu Bekir ve Ömer (Allah onlardan razı olsun) da oradaydı. Bir anda Resûlullah (s.a.v.) ayağa kalktı ve yanımızdan ayrıldı. Bize dönmekte geç kalınca, bizim yokluğumuzda başına bir bela gelir diye endişelenmeye başladık. İlk panikleyen ben oldum ve Beni Neccar'a (Ensar'ın bir kolu) ait bir bahçeye gelinceye kadar onu aramaya çıktım. Bir giriş bulmak için etrafı dolaştım ama bulamadım. Ancak dışarıda bir kuyudan bahçeye akan bir su gördüm. Tilki gibi kendimi topladım ve gizlice oraya daldım ve Resûlullah (s.a.v.)'in yanına vardım. "Ebu Hureyre mi?" dedi. Olumlu yanıt verdim. "Senin derdin ne?" diye sordu. Ben de şöyle cevap verdim: "Bizimle oturuyordunuz, sonra bizi bırakıp bir süre oyalandınız. Bir takım olumsuzluklarla karşılaştığınızdan korkarak paniğe kapıldık. İlk paniğe kapılan ben oldum. Bu bahçeye geldiğimde kendimi tilki gibi sıkıştırdım ve bu insanlar arkamdan geliyor." Peygamber (s.a.v.) bana sandaletlerini verdi ve şöyle buyurdu: "Ey Ebu Hureyre! Benim bu sandaletlerimi al ve bu bahçenin dışında her kimle karşılaşırsan, La ilahe illallah (Allah'tan başka ilah yoktur) diye şahitlik ederek, buna kalbinden emin olarak, ona cennete gireceğini müjdele." (Ebu Hureyre daha sonra hadisi tam olarak rivayet etti).