Musnad Ahmad — Hadis #44873
Hadis #44873
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى الطَّبَّاعُ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ رَجَعَ إِلَى رَحْلِهِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أُقْرِئُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَوَجَدَنِي وَأَنَا أَنْتَظِرُهُ، وَذَلِكَ، بِمِنًى فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ إِنَّ رَجُلًا أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ إِنَّ فُلَانًا يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنِّي قَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أَمْرَهُمْ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ وَإِنَّهُمْ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى مَجْلِسِكَ إِذَا قُمْتَ فِي النَّاسِ فَأَخْشَى أَنْ تَقُولَ مَقَالَةً يَطِيرُ بِهَا أُولَئِكَ فَلَا يَعُوهَا وَلَا يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا وَلَكِنْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ وَتَخْلُصَ بِعُلَمَاءِ النَّاسِ وَأَشْرَافِهِمْ فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا فَيَعُونَ مَقَالَتَكَ وَيَضَعُونَهَا مَوَاضِعَهَا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَئِنْ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ سَالِمًا صَالِحًا لَأُكَلِّمَنَّ بِهَا النَّاسَ فِي أَوَّلِ مَقَامٍ أَقُومُهُ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحِجَّةِ وَكَانَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَجَّلْتُ الرَّوَاحَ صَكَّةَ الْأَعْمَى فَقُلْتُ لِمَالِكٍ وَمَا صَكَّةُ الْأَعْمَى قَالَ إِنَّهُ لَا يُبَالِي أَيَّ سَاعَةٍ خَرَجَ لَا يَعْرِفُ الْحَرَّ وَالْبَرْدَ وَنَحْوَ هَذَا فَوَجَدْتُ سَعِيدَ بْنَ زَيْدٍ عِنْدَ رُكْنِ الْمِنْبَرِ الْأَيْمَنِ قَدْ سَبَقَنِي فَجَلَسْتُ حِذَاءَهُ تَحُكُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ طَلَعَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ قُلْتُ لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ عَلَى هَذَا الْمِنْبَرِ مَقَالَةً مَا قَالَهَا عَلَيْهِ أَحَدٌ قَبْلَهُ قَالَ فَأَنْكَرَ سَعِيدُ بْنُ زَيْدٍ ذَلِكَ فَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ أَحَدٌ فَجَلَسَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنِّي قَائِلٌ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا لَا أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَيْ أَجَلِي فَمَنْ وَعَاهَا وَعَقَلَهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَمَنْ لَمْ يَعِهَا فَلَا أُحِلُّ لَهُ أَنْ يَكْذِبَ عَلَيَّ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ وَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ عَلَيْهِ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا وَرَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ قَدْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ الْحَبَلُ أَوْ الِاعْتِرَافُ أَلَا وَإِنَّا قَدْ كُنَّا نَقْرَأُ لَا تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ فَإِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَلَا وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّمَا أَنَا عَبْدُ اللَّهِ فَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ وَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلًا مِنْكُمْ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَلَا يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّ بَيْعَةَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَتْ فَلْتَةً أَلَا وَإِنَّهَا كَانَتْ كَذَلِكَ أَلَا وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَقَى شَرَّهَا وَلَيْسَ فِيكُمْ الْيَوْمَ مَنْ تُقْطَعُ إِلَيْهِ الْأَعْنَاقُ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَلَا وَإِنَّهُ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عَلِيًّا وَالزُّبَيْرَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُمَا تَخَلَّفُوا فِي بَيْتِ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَخَلَّفَتْ عَنَّا الْأَنْصَارُ بِأَجْمَعِهَا فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْطَلَقْنَا نَؤُمُّهُمْ حَتَّى لَقِيَنَا رَجُلَانِ صَالِحَانِ فَذَكَرَا لَنَا الَّذِي صَنَعَ الْقَوْمُ فَقَالَا أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَا لَا عَلَيْكُمْ أَنْ لَا تَقْرَبُوهُمْ وَاقْضُوا أَمْرَكُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى جِئْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَإِذَا هُمْ مُجْتَمِعُونَ وَإِذَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ رَجُلٌ مُزَمَّلٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا وَجِعٌ فَلَمَّا جَلَسْنَا قَامَ خَطِيبُهُمْ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ وَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَكَتِيبَةُ الْإِسْلَامِ وَأَنْتُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ مِنَّا وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْكُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَيَحْضُنُونَا مِنْ الْأَمْرِ فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أَرَدْتُ أَنْ أَقُولَهَا بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَقَدْ كُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ وَهُوَ كَانَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى رِسْلِكَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ وَكَانَ أَعْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلَّا قَالَهَا فِي بَدِيهَتِهِ وَأَفْضَلَ حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَمَا ذَكَرْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ أَهْلُهُ وَلَمْ تَعْرِفْ الْعَرَبُ هَذَا الْأَمْرَ إِلَّا لِهَذَا الْحَيِّ مِنْ قُرَيْشٍ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ أَيَّهُمَا شِئْتُمْ وَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا وَكَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لَا يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ إِلَى إِثْمٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَّا أَنْ تَغَيَّرَ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ فَقُلْتُ لِمَالِكٍ مَا مَعْنَى أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ قَالَ كَأَنَّهُ يَقُولُ أَنَا دَاهِيَتُهَا قَالَ وَكَثُرَ اللَّغَطُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ حَتَّى خَشِيتُ الِاخْتِلَافَ فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَايَعَهُ الْأَنْصَارُ وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدًا فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدًا وَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا أَمْرًا هُوَ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُحْدِثُوا بَعْدَنَا بَيْعَةً فَإِمَّا أَنْ نُتَابِعَهُمْ عَلَى مَا لَا نَرْضَى وَإِمَّا أَنْ نُخَالِفَهُمْ فَيَكُونَ فِيهِ فَسَادٌ فَمَنْ بَايَعَ أَمِيرًا عَنْ غَيْرِ مَشُورَةِ الْمُسْلِمِينَ فَلَا بَيْعَةَ لَهُ وَلَا بَيْعَةَ لِلَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا قَالَ مَالِكٌ وَأَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ أَنَّ الرَّجُلَيْنِ اللَّذَيْنِ لَقِيَاهُمَا عُوَيْمِرُ بْنُ سَاعِدَةَ وَمَعْنُ بْنُ عَدِيٍّ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ الَّذِي قَالَ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ الْحُبَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ.
İshak bin İsa el-Tabbaa bize, Malik bin Enes'in, İbn Şihab'ın bana Ubeydullah bin Abdullah bin Utba bin Mesud'dan rivayet ettiğine göre, İbn Abbas'ın kendisine Abd al-Rahman ibn Avf'ın yolculuğuna döndüğünü söylediğini söyledi. İbn Abbas şöyle dedi, ben de Abdurrahman'a okuyordum. Ben Avf, Ömer ibn el-Hattab'ın (Allah ondan razı olsun) yaptığı son Hac sırasında beni Mina'da kendisini beklerken buldu. Abdul Rahman ibn Auf: Bir adam Ömer ibn el-Hattab'a (Allah ondan razı olsun) geldi ve şöyle dedi: Falanca şöyle dedi: Eğer Ömer ölseydi, Allah ondan razı olsun, falancaya biat ederdim. Bunun üzerine Ömer (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: "Akşam halkın arasında duracağım ve kendilerini gasp etmek isteyenlere karşı onları uyaracağım. Bunu yapmaları gerekir." Abdul dedi. Rahman, dedim, ey Müminlerin Emiri, bunu yapma, çünkü mevsim, ayaktakımını ve insan kalabalığını bir araya getirir ve onlar senin toplantılarına hakim olurlar. İnsanların arasında yükselirsen, o insanların uçup gidecekleri bir şey söylemenden korkarım ki onlar bunu anlamazlar ve yerli yerine koymazlar. Fakat Medine'ye yaklaşıncaya kadar orası hicret ve sünnet evidir ve halkın alimlerini ve onların ileri gelenlerini bulursun, böylece söylediklerinizi sahih olarak söyleyebilirsiniz. Böylece sözlerinize yardımcı olurlar ve onları yerlerine koyarlar. Ömer (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: Medine'yi sağ salim getirirsem, bunu başlangıçta insanlarla konuşacağım. Kalabileceğim bir yer. Zilhicce'den sonra Medine'ye geldiğimizde ve cuma günüydü, ruhlar körün ölümünü hızlandırdılar ve ben dedim ki: Vallahi Malik, kör adam ne dedi ki umursamadı? saat kaçta dışarı çıktı? Sıcağı, soğuğu ve benzerlerini bilmiyordu. Saeed bin Zeyd'i minberin sağ köşesinde buldum, ben de oturdum, ayakkabıları dizimi dizine sürtüyordu, ama Ömer -Allah ondan razı olsun- görününceye kadar ayağa kalkmadım ve onun, "Bu minber akşamı, ondan önce kimsenin onun hakkında söylemediği bir şeyi söylesinler" dediğini gördüm. Sa'id bin Zeyd bunu yalanladı ve şöyle dedi: Başka kimsenin söylemediğini söylemesi imkansızdır. Bunun üzerine Ömer -Allah ondan razı olsun- minbere oturdu, müezzin suskun kalınca ayağa kalkıp Allah'a hamd etti. Buna layık olduğu için. Sonra dedi ki: "O halde ey insanlar, bana mukaddes olan bir şeyi söylüyorum. Bilmiyorum. Belki benim uğrum için elimde olur. Kim isterse bunun farkındadır ve aklı başındadır, bineğinin bittiği yerde söylesin ve bilmeyenin bana yalan söylemesi caiz değildir, çünkü Allah mübarektir. Ve Cenab-ı Allah, Muhammed'i (s.a.v.) gönderdi ve ona selamet versin, hak ile indirdi ve ona Kur'an indirdi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem bizi taşladı ve biz de onun ardından taşladık. Korkarım insanlar uzun süre yaşarsa, Allah'ın kitabında recm ayetini buluyoruz, böylece Cenab-ı Hakk'ın indirdiği bir görevi terk ederek sapmış oluyorlar. Eğer erkekler ve kadınlar iffetli iseler, bir delil, bir ip veya bir itiraf varken, işte biz bunu kullandık. Okumak için: Babalarınızdan ayrılmayın, çünkü babalarınızdan ayrılmak sizin için küfürdür. Nitekim Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Benim övüldüğüm gibi siz de övünmeyin." Meryem oğlu İsa aleyhisselam. Ben ancak Allah'ın kuluyum, o halde "Abdullah ve O'nun Resulü" deyin. İçinizden birisinin şöyle dediği bana ulaştı: Eğer Ömer -Allah ondan râzı olsun- ölseydi, falancaya biat ederdim, o halde kimse Ebû Bekir -Allah ondan râzı olsun-'a biat etmenin basit bir iş olduğunu söylerken aldanmasın. Gerçekten de böyleydi, ancak Cenâb-ı Hak onu şerrinden korumuştur ve bugün aranızda Ebû Bekir (Allah ondan razı olsun) gibi boynu kesilecek kimse yoktur ve Resûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) vefat ettiğinde haberimiz vardı ki, Ali, Zübeyr ve onlarla beraber olanlar, Allah ondan razı olsun, Resûlullah'ın kızı Fatıma'nın evinde kaldılar ve o da Hz. arkamızda kaldı. Ensar'ın hepsi Sakifat Beni Sa'ide'deydi ve muhacirler Ebu Bekir'in (Allah ondan razı olsun) yanında toplandılar, ben de ona dedim ki: Ey Ebu Bekir Bizi Ensar'dan kardeşlerimize götür ve biz de onlara, insanlara yapılanları bize anlatan iki salih adamla karşılaşıncaya kadar gittik, onlar da şöyle dediler: Nerede istiyorsunuz ey muhacirler topluluğu? Ben de “Bu kardeşlerimizi Ensardan istiyoruz” dedim. “Hayır, onlara yaklaşmayın ve işlerinizi halledin” dediler. Ey muhacirler topluluğu, dedim ki: “Vallahi biz de geleceğiz. onlara." Böylece Banu Saide'nin Sakifesinde onların yanına varıncaya kadar yola çıktık ve işte onlar toplanmışlardı ve işte, sırtlarının arasında taraklı bir adam vardı ve ben, "Bu kim?" dedim. “Saad bin Ubade” dediler. "Onun nesi var?" dedim. “Acı” dediler. Biz oturunca o kalktı. Vaizleri, Cenâb-ı Hakk'ı hak ettiği şey için övdü ve şöyle dedi: "Bundan sonra biz, Cenâb-ı Hakk'ın ve İslam Taburu'nun destekçileriyiz." Ve siz, ey muhacirler topluluğu, bizden bir grupsunuz ve sizden bir grup, bizi aslımızdan rezil etmek, meseleden uzaklaştırmak için yola çıktınız. Sonra sessiz kaldığımda. Konuşmak istedim ve beğendiğim bir makalenin sahtesini yapmıştım. Ebu Bekir'in elinde söylemek istedim, Allah ondan razı olsun. Ben ona biraz sert davranıyordum ama o benden daha bağışlayıcı ve daha faziletli olduğu için Ebubekir (Allah ondan razı olsun) dedi ki, "İşte elçin" dedi, ben de onu kızdırmaktan nefret ettim. O, benden daha bilgili ve daha şerefli idi ve Allah'a yemin ederim ki, benim uydurmamda beğendiğim tek bir kelimeyi, kendi sezgisiyle ve daha iyi söylemesi dışında bırakmadı, ta ki susup şöyle dedi: Bundan sonra, ne hayırdan bahsederseniz, siz onun ehlisiniz ve Araplar, Arapların ortası olan Kureyş'in bu mahallesi dışında bu konuyu bilmiyorlardı. Döndü, ben de bu iki adamdan hangisini istersen onu sana kabul ettim ve beni Ebu Ubeyde bin Cerrah'ın elinden tuttu. Bunların hiçbirinden hoşlanmadım. Farklı bir şey söyledi, ama Tanrı aşkına, eğer ben Eğer öne çıkıp boynumu kestirsem, bu beni, aralarında Ebu A bakirenin (Allah ondan razı olsun) bulunduğu bir kavme komplo kurmaktan daha sevimli bir günaha yaklaştırmaz, ancak ölüm anında ruhum değişir ve Ensar'dan biri, "Ben onun kaşınan kökü ve köküyüm" demesi dışında. Bizden beklenen bir şehzadedir, sizden beklenen ise bir şehzadedir ey Kureyş halkı. Bunun üzerine Malik'e dedim ki: "'Ben onun dokulu köküyüm ve onun memnuniyetle karşılanan kökleriyim'in manası nedir?" O, "Ben bunun farkındaydım" der gibi dedi ve kafa karışıklığı arttı ve anlaşmazlıktan korktuğum kadar sesler yükseldi, ben de "Elini uzat ey Ebu Bekir" dedim. O da elini uzattı, ben de ona bey'at ettim, muhacirler de ona bey'at ettiler, sonra Ensar ona bey'at ettiler, biz de Sa'd bin Ubade'ye doğru yürüdük ve içlerinden biri şöyle dedi: "Sen Sa'd'ı öldürdün, ben de 'Allah Sa'd'ı öldürsün' dedim. Ömer de Allah'tan razı olsun, dedi ki: 'Vallahi, bulunduğumuz yerde bundan daha güçlü bir şey bulamadık. Babama bağlılık sözü veriyorum." Bekir, Allah ondan razı olsun. Eğer insanlardan ayrılırsak ve biatımız yoksa, bizden sonra biat ederlerse, ya bizim de onaylamadığımız bir şekilde onlara tabi olacağımızdan korktuk. Veya onlarla aynı fikirde değiliz, bu da yolsuzlukla sonuçlanacaktır. Kim Müslümanlara danışmadan bir şehzadeye biat ederse, ona biat olmaz ve kendisine biat ettiği kişiye de biat edilmez. öldürülüyor. Malik dedi ki: İbn Şihab bana Urve ibn el-Zübeyr'den rivayet etti ki, bu iki adam Uveymir ibn Sa'idah ve Ma'an bin Adiy'di. İbn Şihab dedi ve Sa'id bin El-Müseyyeb bana şöyle dedi: "Ben onun kaşınan sapı ve sapıyım." El-Murjab El-Hubab bin El-Munzhir.
Rivayet eden
Ubeydullah bin Abdullah bin Utbe bin Mes'ud (RA)
Kaynak
Musnad Ahmad # 3/391
Derece
Sahih
Kategori
Bölüm 3: Bölüm 3