Câmiu't-Tirmizî — Hadis #29761

Ebu Kurayb bize, İbn Numeyr ve Ebu Muaviye'nin Amaş'tan, Ebu Salih'ten, Ebu Hureyre'den rivayetle şöyle dediğini anlattı: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Cenâb-ı Hak buyuruyor ki: Kulum beni düşündüğünde ben varım, o beni andığında ben de onunla beraberim. O halde, eğer beni kendi kendine anırsa, onu kendi kendime anarım." Eğer o beni bir mecliste anarsa, ben de onu onlarınkinden daha hayırlı bir mecliste anarım; o bana bir karış yaklaşırsa ben ona bir kol mesafesi yaklaşırım; eğer o bana bir kol mesafesi yaklaşırsa ben ona hızla yaklaşırım; o bana yürüyerek gelirse ben de ona koşarak gelirim." Ebu İsa şöyle dedi: Bu, güzel ve sahih bir hadistir. Bu, A'meş'ten rivayet edilen bir tefsirdir. (Kim bana bir karış yaklaşırsa, ben de ona bir karış yaklaşırım) şeklindeki hadis, mağfiret ve rahmet anlamına gelir ve bazı ilim sahipleri bunu bu şekilde yorumlamışlardır. Hadis. Bunun manası, "Eğer kul bana itaat ederek bana yaklaşırsa ve ben ona emretmezsem, ben de mağfiretim ve rahmetimle ona koşarım" dediler. Anlatıldı. Said bin Cübeyr'den rivayet edildiğine göre o şu ayette şöyle buyurmuştur: (Öyleyse beni anın, ben de sizi anayım.) O, "Beni itaatle anın, ben de sizi mağfiretimle anayım" buyurdu. Abd bin Humaid bize anlattı, o şöyle dedi: Hasan bin Musa ve Amr bin Haşim Er-Ramli, İbn Lahi'ah'tan, Ata' bin Yesar'dan, Sa'id bin'den rivayetle bize anlattılar. Bu konuda sıkışıp kaldım...