Mişkat el-Masabih — Hadis #37618

İnsanların geçtiği suyun kenarında yaşıyorduk. Yanımızdan atlılar geçiyordu ve onlara "İnsanlara ne oldu? İnsanlara ne oldu? Bu adam nasıl biri?" diye sorardık. Onlar da şöyle cevap verirlerdi: "Kendisini Allah'ın gönderdiğini, kendisine vahiy gönderdiğini, bu yönde vahiy yaptığını iddia ediyor." Bu sözleri, sanki göğsüme yapıştırılmış gibi hatırlıyordum. Araplar İslam'ı kabul ederek zafer bekliyorlardı çünkü 'Onu ve kavmini rahat bırakın, çünkü eğer onlara galip gelirse o gerçek bir peygamberdir' derlerdi. Sonra Mekke'nin fethi savaşı gerçekleştiğinde her kabile İslam'ı kabul etmek için acele etti ve babam benim kabilemden bunu kabul eden ilk kişiydi. Geri döndüğünde şöyle dedi: Allah'a yemin ederim ki, ben size gerçek bir Peygamber olan birinden geldim. "Falanca falan namazı falan vakitte kıl, filanca namazı falan vakitte kıl. Namaz vakti gelince biriniz ezan okusun ve Kur'an'ı en çok bileniniz imamlık etsin" buyurdu. Onlar da düşündüler ki, binicilerden aldığım bilgilerden dolayı Kur'an'ı benden daha iyi bilen kimse yoktu. Bu yüzden beni önlerine çıkardılar ve henüz altı ya da yedi yaşındaydım. Üzerimde bir pelerin vardı, secdeye kapandığımda üzerime çıkıyordu ve kabileden bir kadın şöyle dedi: "Neden okuyucunun arkasını bizden kapatmıyorsun?" Böylece bana bir gömlek alıp kestiler ve hiçbir şeyden o gömlekten duyduğum kadar memnun kalmamıştım. Buhari bunu nakletmiştir.