Sünen Nesâî — Hadis #21533

Huzeyfe'nin şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Bir gece Resûlullah (s.a.v.) ile birlikte namaz kıldım. O, Bakara Suresi'ni okumaya başladı, yüz ayet okudu, sonra rükû etmedi, devam etti. Ben: 'İki rekatta tamamlayacak ama devam etti' diye düşündüm.' 'Onu tamamlayacak, sonra rükû edecek' diye düşündüm ama o, Nisa Suresi'ni, ardından Al İmran Suresi'ni okuyana kadar devam etti. Sonra neredeyse ayakta durduğu kadar rükû etti ve rükû ederken şöyle dedi: 'Sübhan Rabbial-azim, Subhan Rabbial-azim, Subhan Rabbial-azim (Yüce Rabbim'i tesbih ederim, Yüce Rabbim'i tesbih ederim, Yüce Rabbim'i tesbih ederim).' Sonra başını kaldırdı ve şöyle dedi: 'Semi Allahu limen hamideh (Allah kendisine hamd edeni işitir). Sonra secdeye vardı ve secdesini uzunlaştırarak şöyle dedi: "Sübhan Rabbial-A'la, Sübhan Rabbial-A'la, Sübhan Rabbial-A'la (Yüce Rabbimi tesbih ederim, Yüce Rabbimi tesbih ederim, Yüce Rabbimi tesbih ederim). Ve o, korkudan söz eden veya Aziz ve Celil olan Allah'ı tesbih eden herhangi bir ayete gelmedi, fakat buna uygun bir şey söyledi.