Sunan An-Nasa'i — Hadis #20996
Hadis #20996
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا الْعَطَّافُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ أَقْبَلْنَا مَعَ ابْنِ عُمَرَ مِنْ مَكَّةَ فَلَمَّا كَانَ تِلْكَ اللَّيْلَةُ سَارَ بِنَا حَتَّى أَمْسَيْنَا فَظَنَنَّا أَنَّهُ نَسِيَ الصَّلاَةَ فَقُلْنَا لَهُ الصَّلاَةَ . فَسَكَتَ وَسَارَ حَتَّى كَادَ الشَّفَقُ أَنْ يَغِيبَ ثُمَّ نَزَلَ فَصَلَّى وَغَابَ الشَّفَقُ فَصَلَّى الْعِشَاءَ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ هَكَذَا كُنَّا نَصْنَعُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَدَّ بِهِ السَّيْرُ .
Diriwayatkan bahawa Nafi' berkata: "Kami pulang bersama Ibn 'Umar dari Makkah. Pada suatu malam dia terus bermusafir sehingga petang tiba, dan kami menyangka dia lupa solat!' Tetapi dia diam dan terus berjalan sehingga senja hampir hilang, kemudian dia berhenti dan solat, dan apabila senja hilang dia solat 'Isya'. Kemudian dia berpaling kepada kami dan berkata: Inilah yang biasa kami lakukan terhadap Rasulullah (ﷺ) jika dia tergesa-gesa dalam perjalanan.
Diriwayatkan oleh
It Was
Sumber
Sunan An-Nasa'i # 6/596
Gred
Sahih
Kategori
Bab 6: Waktu-Waktu Solat