Sunan An-Nasa'i — Hadis #22192
Hadis #22192
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَنْ فَاتَهُ حِزْبُهُ مِنَ اللَّيْلِ فَقَرَأَهُ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ إِلَى صَلاَةِ الظُّهْرِ فَإِنَّهُ لَمْ يَفُتْهُ أَوْ كَأَنَّهُ أَدْرَكَهُ . رَوَاهُ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ مَوْقُوفًا .
Diriwayatkan daripada Abdurrahman bin Abdul Qari bahawa Umar bin Al-Khattab berkata: "Sesiapa yang melewatkan bahagian malamnya dan membacanya dari saat matahari terbit dari puncaknya hingga solat Zuhur, maka dia tidak melewatkannya, atau seolah-olah dia mengejarnya.
Diriwayatkan oleh
Abd al-Rahman bin Abd al-Qari (RA)
Sumber
Sunan An-Nasa'i # 20/1792
Gred
Sahih
Kategori
Bab 20: Qiyamul Lail