Sünen Nesâî — Hadis #25420
Hadis #25420
أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَرْبَعَةٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ مُنَافِقًا أَوْ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْ الْأَرْبَعِ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْ النِّفَاقِ حَتَّى يَدَعَهَا إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ وَإِذَا عَاهَدَ غَدَرَ وَإِذَا خَاصَمَ فَجَرَ
Abdullah bin Amr'dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Dört haslet vardır ki, bunlar kimde bulunursa o münafıktır ve kimde bunlardan biri varsa o da vazgeçinceye kadar münafıklık sıfatlarından birine sahip olur: Konuştuğu zaman yalan söyler, söz verdiği zaman bozar, ahit yaptığı zaman ihanet eder ve tartıştığı zaman kötü söze başvurur.
Rivayet eden
It Was
Kaynak
Sünen Nesâî # 47/5020
Derece
Sahih
Kategori
Bölüm 47: İman ve Alametleri