Mişkâtü'l-Mesâbîh — Hadis #39742
Hadis #39742
قال: دخلنا دار أبي سيف العامل مع رسول الله صلى الله عليه وسلم. وهو زوج قابلة إبراهيم بن رسول الله صلى الله عليه وسلم. فأخذ رسول الله (صلى الله عليه وسلم) إبراهيم بين ذراعيه فقبله واستنشقه. وفي أحد الأيام ذهبنا إلى منزل أبو سيف. في هذا الوقت كان نبيتاناي على فراش الموت. (لرؤية حاله) دخل الماء في عيني رسول الله (صلى الله عليه وسلم). فبدأ يقرأ فلما رأى هذا الموقف قال عبد الرحمن بن عوف يا رسول الله! أنت تبكي! فقال (عليه السلام): يا ابن عوف! إنها رحمة الله. ومع ذلك، بدأت عيناه تدمعان. وقال (عليه السلام): إن العين لتدمع، والقلب ليحزن. ولكن لا تزال أفواهنا تنطق بكلمات يرضي بها ربنا عنا. يا إبراهيم! نشعر بحزن عميق لرحيلك. (البخاري، مسلم) [1]
Şöyle dedi: Rasûlullah (s.a.v.) ile birlikte işçi Ebu Seyf'in evine girdik. O, Rasûlullah (s.a.v.)'in oğlu İbrahim'in ebesinin kocasıydı. Rasulullah (Sallallahu aleyhi vesellem) (Alaihi sellem) İbrahim'i kollarına aldı, öptü ve kokladı. Sonra bir gün Ebu Sayf'ın evine gittik. Şu anda Nabeetanay ölüm döşeğindedir. (Durumunu görünce) Resûlullah (s.a.v.)'in gözlerinden sular aktı. Okumaya başladı Bu durumu gören Abdur Rahman İbnu Avf şöyle dedi: Ey Allah'ın Resulü! Ağlıyorsun! Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: Ey İbnu Avf! Allah'ın rahmetidir. Yine de gözleri sulanmaya başladı. O (a.s.) (Aleyhi ve Sellem) buyurdu ki: Gözler yaşarır, kalpler hüzünlenir. Ama yine de ağzımızdan Rabbimizin razı olduğu sözler çıkıyor. Ey İbrahim! Vefatınızdan derin üzüntü duyduk. (Buhari, Müslim)[1]
Rivayet eden
Enes b. Mâlik (r.a.)
Kaynak
Mişkâtü'l-Mesâbîh # 1723
Derece
Sahih
Kategori
Bölüm : Bölüm 5