Mişkâtü'l-Mesâbîh — Hadis #39905
Hadis #39905
قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: يقول الله تعالى: أعلن الحرب على من عادى أحداً من أوليائي. ما أمرت به عبدي؛ فيكون القرب مني أحب إلي من القرب بغيره (العمل). و عبدي يتقرب إلي دائما بنافل العبادة. وأخيرا أحبه وعندما أحبه أكون أذنيه التي يسمع من خلالها. أصبحت عينيه التي يرى من خلالها. أصبحت يده التي يمسك بها (يعمل). أصبحت قدميه التي يمشي من خلالها. وإذا سألني أعطيه. فإن استعاذ بي فإني آويه. وأن أفعل ما أريد أن أفعله فأنا نفس عبد مؤمن لا أتردد في ذلك. فإن المؤمن يكره الموت، وأنا أكره سخطه. لكن الموت ضروري بالنسبة له. (البخاري)[1]
Dedi ki, Rasulullah Sallallahu Aleyhi Vesellem şöyle dedi: Allah Teala buyuruyor ki: Dostlarımdan herhangi birini düşman sayan kimseye savaş ilan ederim. Kuluma (amel) ne emrettiysem; Benim yakınlığıma kavuşmak, benim için başka bir şeyle (amel) yakınlığa ulaşmaktan daha kıymetlidir. Kulum da her zaman nafile ibadetlerle Bana yakınlaşır. Sonunda onu seviyorum ve onu sevdiğimde onun işittiği kulakları oluyorum. Ben onun gördüğü Gözleri oluyorum. Ben onun tuttuğu (çalıştığı) eli olurum. Ben onun içinden yürüdüğü ayakları oluyorum. Eğer bana sorarsa, ona veririm. Bana sığınırsa onu barındırırım. Ve yapmak istediğimi yapmak için, mümin bir kulun nefsiyim, bunu yapmaktan çekinmem. Çünkü mü'min (doğal olarak) ölümden nefret eder, ben de onu üzmekten nefret ederim. Ancak onun için ölüm şarttır. (Buhari)[1]
Rivayet eden
Ebû Hüreyre (r.a.)
Kaynak
Mişkâtü'l-Mesâbîh # 2267
Derece
Sahih
Kategori
Bölüm : Bölüm 9