Muvatta — Hadis #36044

Bana Yahya, Malik'ten, İbn Şihab'tan, Said ibn el-Müseyyeb'den ve Ebu Seleme ibn Abdurrahman'dan da Ebu Hureyre'den rivayet etti ki, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Hayvan yarasının hiçbir hesabı yoktur ve ona tazminat gerekmez. Kuyunun hesabı yoktur ve ona tazminat gerekmez. Madenin hesabı yoktur ve ona tazminat gerekmez ve gömülü hazinelerin beşte biri gerekir." (El-kanz: bkz. Kitap 17). Malik şöyle dedi: "Hayvanı yularından tutan, onu süren ve ona binen herkes, hayvanın tekmelemesi için hiçbir şey yapılmadan tekmelemediği sürece, hayvanın çarptığı şeyden sorumludur. Ömer ibn el-Hattab, atını çalıştıran kişiye kan parasını farz kıldı." Malik şöyle dedi: "Hayvanı yularından tutarak çeken, süren veya ona binen kimsenin zarara uğraması, atını çalıştıran kimseden daha uygundur." (Bu kitabın 4. hadisine bakınız). Malik şöyle dedi: "Müslümanların kullandığı bir yolda kuyu kazaran veya bir hayvanı bağlayan veya buna benzer bir şey yapan kimse hakkında bizim ümmetimizde yapılan, yaptığı şey, böyle bir yerde yapmasına izin verilmeyen işler kapsamına girdiği için, bu fiilden doğacak her türlü zarar veya başka şeyden sorumlu olmasıdır. Kan bedelinin üçte birinden az olanın kan borcu, kendi şahsi malındandır. Üçte birine veya daha fazlasına ulaşanlar, Müslümanların yolunda yapmasına izin verilen bu tür şeylerin bir kısmı, kişinin yağmur toplamak için kazdığı bir çukur ve adamın bir ihtiyaç için indiği ve yolda ayakta bıraktığı hayvandır. Malik, kuyuya inen bir adamdan söz etti, arkasından başka bir adam geldi, alttaki üsttekini çekti, ikisi de kuyuya düştüler ve ikisi de öldü. Buyurdu ki: "Onu içeri çekenin kabilesi kan parasından sorumludur." Malik, bir adamın kuyuya inmesini veya hurma ağacına çıkmasını emrettiği ve bunun sonucunda ölen bir çocuktan söz etti. Şöyle dedi: "Ona emir veren, başına ne gelirse gelsin, ölümden veya başka bir şeyden sorumludur." Malik, şöyle konuştu: "Ümmetimizde üzerinde ihtilaf olmayan işlerin yapılma şekli, kabilenin ödemek zorunda olduğu kan parasında, kadın ve çocukların kabileyle birlikte kan bedeli ödeme zorunluluğunun olmamasıdır. Malik, kabilenin isterlerse kendilerini mevali kan parasına bağlayabileceklerini söyledi. Reddettikleri takdirde divan ehli oldular veya kavimlerinden kesildiler. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem zamanında da, divan çıkmadan önce de Ebû Bekir es-Sıddık zamanında insanlar kan parasını birbirlerine öderlerdi. Divan, Ömer ibn el-Hattab zamanında idi. Vela'nın devredilemez olması ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in "Vela' serbest bırakana aittir" buyurması nedeniyle, kavmi ve vela' sahibi olanlar dışında hiç kimse kan parası ödemezdi. Malik, "Vela', yerleşik bir ilişkidir" dedi. kıymetleri azalmıştır." Malik, idama mahkûm bir adam ile diğer bir adam hakkında şunları söyledi: Hadid ona geldi: "Ona ceza verilmez. Çünkü öldürme, iftira hariç tüm bunlara üstün gelir. İftira söylenen kişinin üzerinde asılı kalır çünkü ona, 'Sana iftira atanı neden kırbaçlamıyorsun?' denilecektir. Sanıyorum ki, mahkum olan adam öldürülmeden önce haddle dövülüyor, sonra da öldürülüyor. Öldürme dışında herhangi bir yaralanma nedeniyle kendisine herhangi bir misilleme yapıldığını düşünmüyorum çünkü öldürmek bunların hepsini geçersiz kılıyor." Malik, "Bizim toplumumuzda yapılan, bir köyde veya başka bir yerde, halkın çoğunluğu arasında öldürülen bir kimse bulunduğunda, ona en yakın olanların evi veya bulunduğu yer sorumlu değildir. Çünkü öldürülen kişi öldürülebilir ve daha sonra onu utandırmak için bazı kişilerin kapısına atılabilir. Böyle bir şeyden kimse sorumlu değildir." Malik, bir grup insanın birbiriyle kavga ettiğini, kavga sona erdiğinde bir kişinin ölü veya yaralı olarak bulunduğunu ve bunu kimin yaptığının bilinmediğini belirterek, "Bu konuda duyulan en iyi şey, onun için kan parası olması ve kan parasının da kendisiyle tartışanlara karşı olmasıdır. Yaralanan veya öldürülen kişi her iki taraftan da değilse, onun kan parası her iki tarafın da aleyhinedir.