Sünen Nesâî — Hadis #24470
Hadis #24470
أَخْبَرَنَا عُثْمَانُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي إِسْرَائِيلُ، عَنْ عُثْمَانَ الشَّحَّامِ، قَالَ كُنْتُ أَقُودُ رَجُلاً أَعْمَى فَانْتَهَيْتُ إِلَى عِكْرِمَةَ فَأَنْشَأَ يُحَدِّثُنَا قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ أَعْمَى كَانَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَتْ لَهُ أُمُّ وَلَدٍ وَكَانَ لَهُ مِنْهَا ابْنَانِ وَكَانَتْ تُكْثِرُ الْوَقِيعَةَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَسُبُّهُ فَيَزْجُرُهَا فَلاَ تَنْزَجِرُ وَيَنْهَاهَا فَلاَ تَنْتَهِي فَلَمَّا كَانَ ذَاتَ لَيْلَةٍ ذَكَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَوَقَعَتْ فِيهِ فَلَمْ أَصْبِرْ أَنْ قُمْتُ إِلَى الْمِغْوَلِ فَوَضَعْتُهُ فِي بَطْنِهَا فَاتَّكَأْتُ عَلَيْهِ فَقَتَلْتُهَا فَأَصْبَحَتْ قَتِيلاً فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجَمَعَ النَّاسَ وَقَالَ " أَنْشُدُ اللَّهَ رَجُلاً لِي عَلَيْهِ حَقٌّ فَعَلَ مَا فَعَلَ إِلاَّ قَامَ " . فَأَقْبَلَ الأَعْمَى يَتَدَلْدَلُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا كَانَتْ أُمَّ وَلَدِي وَكَانَتْ بِي لَطِيفَةً رَفِيقَةً وَلِي مِنْهَا ابْنَانِ مِثْلُ اللُّؤْلُؤَتَيْنِ وَلَكِنَّهَا كَانَتْ تُكْثِرُ الْوَقِيعَةَ فِيكَ وَتَشْتُمُكَ فَأَنْهَاهَا فَلاَ تَنْتَهِي وَأَزْجُرُهَا فَلاَ تَنْزَجِرُ فَلَمَّا كَانَتِ الْبَارِحَةَ ذَكَرْتُكَ فَوَقَعَتْ فِيكَ فَقُمْتُ إِلَى الْمِغْوَلِ فَوَضَعْتُهُ فِي بَطْنِهَا فَاتَّكَأْتُ عَلَيْهَا حَتَّى قَتَلْتُهَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ اشْهَدُوا أَنَّ دَمَهَا هَدَرٌ " .
İbni Abbas anlatıyor: "Resûlullah (s.a.v.) zamanında kör bir adamın Ümmü Veled'i vardı ve ondan iki oğlu vardı. Resûlullah'a (s.a.v.) çok iftira ve iftira atardı, o da onu azarlardı ama o aldırış etmezdi, bunu yasaklardı, fakat o onu görmezden gelirdi. (Kör adam şöyle dedi: Bir gece Peygamber Efendimiz'den (SAV) bahsettim, o da ona iftira attı. Dayanamadım ve gidip bir hançer alıp karnına sapladım ve üzerine yaslandım ve onu öldürdüm. Sabah öldürülmüş halde bulundu. Bu durum Peygamber'e (s.a.v.) anlatıldı ve o, insanları toplayıp şöyle dedi: "Allah adına yemin ederim ki, üzerinde hakkım olan bir adam bana itaat etsin ve o da yaptığını yaptı ve ayağa kalksın." Kör adam titremeye başladı ve şöyle dedi: "Ya Resulallah, onu öldüren benim. O benim Ümmü Veled'imdi ve bana karşı nazik ve yumuşak davrandı ve ondan inci gibi iki oğlum var ama o sana çok iftira ve iftira atardı. Onu yasakladım ama o durmadı ve onu azarladım ama o dinlemedi. Sonunda senin adını andım ve o sana iftira attı, ben de gittim. Bir hançer alıp karnına sapladım ve onu öldürünceye kadar ona yaslandım. Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Şehadet ederim ki onun kanı caizdir.
Rivayet eden
Ibn Abbas (RA)
Kaynak
Sünen Nesâî # 37/4070
Derece
Sahih Isnaad
Kategori
Bölüm 37: Kan Dökmenin Haramlığı
Konular:
#Mother