Riyazus Salihin — Hadis #46663

Auf ibn Malik ibn el-Tufeyl'den, Aişe'nin Allah ondan razı olsun, Abdullah ibn el-Zübeyr'in Allah her ikisinden de razı olsun, bir satış veya ihalede Aişe'nin (Allah ondan razı olsun) şöyle dediğini rivayet etti: Allah'a yemin ederim ki, Aişe'yi durdurursun, yoksa onu karantinaya alırım. Dedi ki: Bunu o mu söyledi? Dediler ki: Evet, dedi ki: Bu Allah içindir. İbnü'z-Zübeyr'le asla konuşmayacağıma yemin ettim, bu yüzden İbnü'z-Zübeyr, hicretin uzun sürmesi üzerine ona şefaat istedi ve o şöyle dedi: Hayır, Vallahi hayır. Onun için asla şefaat etmeyeceğim ve kendime yalan yere yemin etmeyeceğim Benim yeminim ve bu süre İbnü'z-Zübeyr için uzatıldığında, el-Miswar ibni Makhrame ve Abdurrahman ibn el-Esved ibn Abd Yaghuth ile konuştu ve onlara şöyle dedi: Beni Aişe'ye getirdiğinizde Allah adına size yalvarıyorum, Allah ondan razı olsun, çünkü onun benden ayrılmak için adak yapması caiz değildir. Bunun üzerine el-Miswar ve Abdurrahman, Aişe'nin yanına gelmek için izin isteyinceye kadar ona yaklaştılar ve şöyle dediler: Allah'ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. Girelim mi? Aişe: Girin dedi. Dediler ki: Hepimiz mi? Dedi ki: Evet Hepiniz girin; İbnü'z-Zübeyr'in onlarla birlikte olduğunu bilmiyorsunuz. İçeri girdiklerinde İbnü'z-Zübeyr perdeye girdi ve Aişe'ye (Allah ondan razı olsun) sarıldı ve ona yalvarmaya ve ağlamaya başladı. El-Mesver ve Abdurrahman ona yalvarmaya başladılar, ancak kendisi onunla konuştu ve o da ondan kabul etti ve şöyle dediler: Peygamber (s.a.v.), onun hicret hakkında öğrendiklerini yasakladı ve bir Müslümanın kardeşini üç geceden fazla yalnız bırakması caiz değildir. Bilet ve orman, onları hatırlamaya başladım Ağlayarak şöyle derdi: Bir adak verdim ve yeminim şiddetliydi. İbnü'z-Zübeyr'le konuşana kadar durmadılar ve o, yemini sonucunda kırk köleyi azat etti. Bundan sonra yeminini hatırlayacak ve gözyaşları peçesini ıslatıncaya kadar ağlayacaktı. ((Buhari rivayet etmiştir)).