Sunen ed-Darimi — Hadis #54699
Hadis #54699
أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيل بْنُ أَبَانَ ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيل بْنُ أَبَانَ ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللهِ عَنْهُمَا، قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ : دَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، فَسَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ، فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى زِرِّيَ الْأَعْلَى وَزِرِّيَ الْأَسْفَلِ، ثُمَّ وَضَعَ فَمَهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ، وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ، فَقَالَ : مَرْحَبًا بِكَ يَا ابْنَ أَخِي، سَلْ عَمَّا شِئْتَ.
فَسَأَلْتُهُ، وَهُوَ أَعْمَى، وَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ، فَقَامَ فِي سَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا، كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبَيْهِ، رَجَعَ طَرَفُهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا، وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ، فَصَلَّى، فَقُلْتُ : أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا، فَقَالَ :مَكَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ، ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ فِي الْعَاشِرَةِ : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ، فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَيَعْمَلَ مِثْلَ عَمَلِهِ، فَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ ، فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهِ عَنْهُمْ، فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : كَيْفَ أَصْنَعُ؟ فَقَالَ : " اغْتَسِلِي وَاسْتَثْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي ".
فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ، ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ، فَنَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ، وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ، وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِكَ، وَخَلْفَهُ مِثْلُ ذَلِكَ، وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا، وَعَلَيْهِ يُنْزَلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْرِفُ تَأْوِيلَهُ، فَأَهَلَّ بِالتَّوْحِيدِ : " لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ، لَا شَرِيكَ لَكَ ".
فَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ، فَلَمْ يَرُدَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ شَيْئًا، وَلَبَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ.
قَالَ جَابِرٌ : لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ، لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ، حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ، اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا، وَمَشَى أَرْبَعًا، ثُمَّ تَقَدَّمَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَصَلَّى، فَقَرَأَ # وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى سورة البقرة آية 125 #، فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ ، وَكَانَ أَبِي يَقُولُ : وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ عَنْ جَابِرٍ، عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : كَانَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ : قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الرُّكْنِ فَاسْتَلَمَهُ، ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَاب إِلَى الصَّفَا ، فَلَمَّا أَتَى الصَّفَا ، قَرَأَ : # إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ سورة البقرة آية 158 #، " أَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ ".
فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ ، فَوَحَّدَ اللَّهَ وَكَبَّرَهُ، وَقَالَ : " لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ، لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ، أَنْجَزَ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ".
ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ، فَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ ، حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ فِي بَطْنِ الْوَادِي، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ : يَعْنِي : فَرَمَلَ ، حَتَّى إِذَا صَعِدْنَا مَشَى، حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْمَرْوَةَ ، فَفَعَلَ عَلَى الْمَرْوَةِ كَمَا فَعَلَ عَلَى الصَّفَا ، حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرَ طَوَافٍ عَلَى الْمَرْوَةِ ، قَالَ : " إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ، لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ، فَلْيُحِلَّ وَيَجْعَلْهَا عُمْرَةً ".
فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِأَبَدِ؟ فَشَبَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى، فَقَالَ : " دَخَلَتِ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ "، هَكَذَا مَرَّتَيْنِ " لَا، بَلْ لِأَبَدِ أَبَدًا، لَا بَلْ لَأَبَدِ أَبَدٍ ".
وَقَدِمَ عَلِيٌّ بِبُدْنٍ مِنْ الْيَمَنِ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهَا مِمَّنْ حَلَّ، وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا، وَاكْتَحَلَتْ، فَأَنْكَرَ عَلِيٌّ ذَلِكَ عَلَيْهَا، فَقَالَتْ : إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي، فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ : ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُحَرِّشُهُ عَلَى فَاطِمَةَ فِي الَّذِي صَنَعَتْ، مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيمَا ذَكَرَتْ، فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا، فَقَالَ : " صَدَقَتْ، مَا فَعَلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ؟ ".
قَالَ : قُلْتُ : اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُكَ.
قَالَ : " فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحِلَّ ".
قَالَ : فَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ ، وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِئَةَ بَدَنَةٍ، فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ، وَجَّهَ إِلَى مِنًى ، فَأَهْلَلْنَا بِالْحَجِّ، وَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ، وَالْعَصْرَ، وَالْمَغْرِبَ، وَالْعِشَاءَ، وَالصُّبْحَ، ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى إِذَا طَلَعَتْ الشَّمْسُ، أَمَرَ بِقُبَّةٍ مِنْ الشَّعْرِ فَضُربَتْ لَهُ بِنَمِرَةَ، ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَارَ لَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ إِلَّا أَنَّهُ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ، كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فِي الْمُزْدَلِفَةِ ، فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ ، فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ بِنَمِرَةَ، فَنَزَلَهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتِ يَعْنِي الشَّمْسَ، أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِّلَتْ لَهُ، فَأَتَى بَطْنَ الْوَادِي، فَخَطَبَ النَّاسَ وَقَالَ : " إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا، فِي شَهْرِكُمْ هَذَا، فِي بَلَدِكُمْ هَذَا، أَلَا إِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ، وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُ دِمَاءَنَا : دَمُ ابْنِ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ، كَانَ مُسْتَرْضَعًا فِي بَنِي سَعْدٍ، فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ.
وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ، وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ، فَاتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ، فَإِنَّمَا أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ، وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ، وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ، فَإِنْ فَعَلْنَ ذَلِكَ، فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ، وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ.
وَأَنْتُمْ مَسْئولونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ؟ " قَالُوا : نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ.
فَقَالَ بِأُصْبُعِهِ السَّبَّابَةِ فَرَفَعَهَا إِلَى السَّمَاءِ، وَيَنْكُتُهَا إِلَى النَّاسِ : " اللَّهُمَّ اشْهَدْ، اللَّهُمَّ اشْهَدْ، اللَّهُمَّ اشْهَدْ ".
ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ بِنِدَاءٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَةٍ، فَصَلَّى الظُّهْرَ، ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ، لَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا، ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى وَقَفَ، فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصُّخَيْرَاتِ، وَقَالَ إِسْمَاعِيل : إِلَى الشُّجَيْرَاتِ ، وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ، ثُمَّ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ، فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ، حَتَّى غَابَ الْقُرْصُ، فَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ، ثُمَّ دَفَعَ، وَقَدْ شَنَقَ لِلْقَصْوَاءِ الزِّمَامَ، حَتَّى إِنَّهُ لَيُصِيبُ رَأْسُهَا مَوْرِكَ رَحْلِهِ، وَيَقُولُ بِيَدِهِ الْيُمْنَى : " السَّكِينَةَ السَّكِينَةَ ".
كُلَّمَا أَتَى حَبْلًا مِنْ الْحِبَالِ، أَرْخَى لَهَا قَلِيلًا حَتَّى تَصْعَدَ، حَتَّى أَتَى الْمُزْدَلِفَةَ ، فَصَلَّى بِهَا الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ بِأَذَانٍ وَإِقَامَتَيْنِ، ثُمَّ اضْطَجَعَ حَتَّى إِذَا طَلَعَ يَعْنِي الْفَجْرُ، صَلَّى الْفَجْرَ، بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ، ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ، وَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ، فَدَعَا اللَّهَ وَكَبَّرَهُ وَهَلَّلَهُ وَوَحَّدَهُ حَتَّى أَسْفَرَ جِدًا، ثُمَّ دَفَعَ قَبْلَ أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ، وَأَرْدَفَ الْفَضْلَ بْنَ عَبَّاسِ، وَكَانَ رَجُلًا حَسَنَ الشَّعْرِ، أَبْيَضَ، وَسِيمًا، فَلَمَّا دَفَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، مَرَّ بِالظُّعُنِ يَجْرِينَ، فَطَفِقَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهِنَّ، فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَهُ فَوَضَعَهَا عَلَى وَجْهِ الْفَضْلِ، فَحَوَّلَ الْفَضْلُ رَأْسَهُ مِنْ الشِّقِّ الْآخَرِ، فَوَضَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَهُ مِنْ الشِّقِّ الْآخَرِ حَتَّى إِذَا أَتَى مُحَسِّرَ، حَرَّكَ قَلِيلًا، ثُمَّ سَلَكَ الطَّرِيقَ الْوُسْطَى الَّتِي تُخْرِجُكَ إِلَى الْجَمْرَةِ الْكُبْرَى، حَتَّى إِذَا أَتَى الْجَمْرَةَ الَّتِي عِنْدَهَا الشَّجَرَةُ، فَرَمَى بِسَبْعِ حَصَيَاتٍ يُكَبِّرُ عَلَى كُلِّ حَصَاةٍ مِنْ حَصَى الْخَذْفِ، ثُمَّ رَمَى مِنْ بَطْنِ الْوَادِي، ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى الْمَنْحَرِ، فَنَحَرَ ثَلَاثًا وَسِتِّينَ بَدَنَةً بِيَدِهِ، ثُمَّ أَعْطَى عَلِيًّا فَنَحَرَ مَا غَبَرَ، وَأَشْرَكَهُ فِي بُدْنِهِ، ثُمَّ أَمَرَ مِنْ كُلِّ بَدَنَةٍ بِبَضْعَةٍ، فَجُعِلَتْ فِي قِدْرٍ، فَطُبِخَتْ فَأَكَلَا مِنْ لُحُومِهَا، وَشَرِبَا مِنْ مَرَقِهَا، ثُمَّ رَكِبَ فَأَفَاضَ إِلَى الْبَيْتِ ، فَأَتَى الْبَيْتَ فَصَلَّى الظُّهْرَ بِمَكَّةَ ، وَأَتَى بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُمْ يَسْتَقُونَ مِنْ زَمْزَمَ ، فَقَالَ : " انْزِعُوا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، فَلَوْلَا يَغْلِبَنَّكُمُ النَّاسُ عَلَى سِقَايَتِكُمْ، لَنَزَعْتُ مَعَكُمْ ".
فَنَاوَلُوهُ دَلْوًا فَشَرِبَ.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَصْبَهَانِيُّ ، أَخْبَرَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيل ، عَنْ جَعْفَرٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ جَابِرٍ ، بِهَذَا
İsmail bin Aban bize anlattı, Hatim bin İsmail bin Aban, Cafer bin Muhammed'den, babasından, Cabir bin Abd'den rivayetle, Allah her ikisinden de razı olsun dedi. Ebu Cafer dedi ki: Cabir ibn Abdullah'ın yanına girdik, o bana gelinceye kadar insanları sordu, ben de "Ben Muhammed ibn'im" dedim. Ali bin El-Hüseyin bin Ali, elini üst düğmeme ve alt düğmeme getirdi, sonra ağzını göğüslerimin arasına koydu, o gün ben de genç bir çocuk şöyle dedi: Hoş geldin yeğenim. Ne istersen sor. Ben de ona sordum; o kördü ve namaz vakti gelmişti, bu yüzden bir örtüyle ayağa kalktı ve üzerini örttü. Onu ne zaman omuzlarına koysa, küçük olduğundan bir ucu kendisine geri dönüyordu ve elbisesi de yanında olduğundan, o da dua ediyordu; ben de: Bana Resûlullah'ın delilini söyle, Allah ona salât ve selâm versin, dedim. Elini kaldırıp dokuzunu bağladı ve şöyle dedi: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem kaldı. Dokuz yıl boyunca hac yapmadı, sonra onuncu günde haccı halka duyurdu: Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- hac yapıyordu, o kadar çok insan Medine'ye geldi ki. Hepsi Allah Resulü'nün (s.a.v.) peşinden gitmek ve onun gibi yapmak istiyorlardı, biz de onunla birlikte yola çıktık. Zilhuleyfe'ye geldik, Esma bint Umeys, Muhammed bin Ebî Bekir'i (Allah onlardan razı olsun) doğurdu ve o, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'e gönderildi. Şunu sordu: Nasıl yapmalıyım? "Yıkan, bir elbise giy ve ihrama gir" buyurdu. Daha sonra Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle dua etti: Mescide, sonra devesi Beyda'nın sonuna gelinceye kadar Kasva'ya bindi ve görebildiğim kadarıyla önünde at bindiğini ve yürüdüğünü gördüm, sağı şöyle, solu böyle, arkası da şöyle ve Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem de yanımızdadır. Ve onun üzerine Kur'an nazil oldu ve onun tefsirini biliyordu, dolayısıyla tevhîde lâyıktı: "Ey Allah, senin emrindedir, senin emrindedir, senin ortağın yoktur, senin ortağın yoktur, şüphesiz senin emrindedir, hamd, bereket ve mülk senindir, senin ortağın yoktur." Böylece halk, kendilerinin de memnuniyetle karşıladığı bu durumu memnuniyetle karşıladı, ancak Allah'ın Elçisi, Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, cevap vermedi. Onları bir şeyle selamladı ve biz onunla birlikte Beyt'e geldiğimizde Resûlullah (s.a.v.) de buna karşılık verdi. Cabir şöyle dedi: Biz sadece hac yapmak niyetindeyiz, onunla birlikte Beyt'e geldiğimizde bile umrenin nasıl yapılacağını bilmiyoruz. Köşeyi döndü, üç kez fren yaptı, dört kez yürüdü, sonra İbrahim'in makamına gidip namaz kıldı ve okudu #Ve onlar, İbrahim'in namaz yerini Bakara Suresi 125# ayetinin namaz yerini aldılar, böylece kendisi ile Beyt'in arasını yaptı ve babam şöyle dedi: Bunu Cabir'den, Peygamber (s.a.v.)'den rivayet ederek söylediğini bilmiyorum: Allah onu kutsasın ve ona huzur versin: İki rekatta Kul huwu okurdu. Allah birdir ve “Ey kâfirler” deyin. Sonra köşeye dönüp dokundu, sonra kapıdan Safa'ya çıktı. Safa'ya vardığında şöyle okudu: #Şüphesiz, Safa-ı Merve, Allah'ın işaretlerinden biridir, Bakara Suresi, 158 # ayeti, "Ben, Allah'ın başlattığıyla başlarım." Böylece Safa ile başladı ve onu görene kadar devam etti. Ev, böylece Allah'ı birleştirdi ve O'nu yüceltti ve şöyle dedi: "Allah'tan başka ilah yoktur, O'nun ortağı yoktur. Mülk O'nundur, hamd O'nadır. O, diriltir ve öldürür; O, her şeyden üstündür, tek olan Allah'tan başka ilah yoktur. O, vaadini yerine getirdi, kulunu destekledi ve tek başına partileri mağlup etti." Sonra bunun arasında aradı ve dedi ki Abdullah bin Abdul Rahman, bunu üç kez yaptığını, ardından ayakları vadinin derinliklerine basıncaya kadar Merve'ye indiğini söyledi. Darimi: Anlamı: Biz yukarıya çıkana kadar fren yaptı, Merve'ye gelinceye kadar yürüdü, sonra Safa'da yaptığının aynısını Merve'de de yaptı, ta ki o noktaya gelinceye kadar. Bu, Merve'nin son tavafiydi. Dedi ki: "Eğer işimden yapabildiğimi alsaydım, kurbanlık bir hayvan getirip onu umre yapmazdım. O halde kim, "Sizden kimin yanında kurban yoksa, onu mübah kılsın ve onu umre etsin." Sonra Suraka bin Malik bin Jasham ayağa kalktı ve şöyle dedi: Ey Allah'ın Resulü, bu bizim sorunumuz mu, değil mi? Sonsuza kadar? Sonra Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- parmaklarını diğerinin üzerine kenetledi ve iki defa böyle: "Umre hacca girdi" dedi. "Hayır ama sonsuza kadar." Asla, hayır, sonsuza kadar ve sonsuza kadar.” Ali, Yemen'den Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in yanına bir cesetle geldi ve Fatıma Rıdvan'ı buldu. Allah onu mubah olanlardan korusun, boyalı elbise giyiyor ve sürme kullanıyordu, ama Ali bunu ona ihbar etti ve şöyle dedi: Babam bana emretti ve Ali şöyle derdi: Ben, Fatıma'nın yaptıklarını sormak için Resûlullah'ın (s.a.v.) yanına gittim, Resûlullah'tan (s.a.v.) fetva almak için gittim. Allah ondan razı olsun ve onun bu söylediğiyle ilgili huzur versin, ben de bunu ona yalanladım ve o şöyle dedi: "Haklısın. Haccı farz kıldığın zaman ne yaptın?" Dedi ki: Dedim ki: Allah'ım, Resûlünün hak ettiğini ben de hak ettim. Şöyle buyurdu: "Kurbanlık hayvanım varsa bu caiz değildir." Dedi ki: Ali'nin Yemen'den getirdiği hidayet grubudur. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in getirdiği yüz deve vardı, bunun üzerine Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- ve beraberindekiler dışında herkes saçlarını çözüp kısalttı. Terviye günü kurban olarak Mina'ya yöneldi, biz de Hac yaptık ve Resûlullah (s.a.v.) ata bindi. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Mina'da öğle, ikindi, gün batımı, akşam ve sabah namazlarını kıldı, sonra güneş doğuncaya kadar bir kubbenin yanından geçti. saçından bir tutam yaptı ve onun için bir iğne yaptı. Sonra Reslullah, Allah onu korusun ve huzur versin, ata bindi ve yürüdü. Kureyş'in onun ayakta olduğundan şüphesi yoktu. Kutsal Meş'ar'da, Kureyş'in İslam öncesi dönemde Müzdelife'de yaptığı gibi, Resûlullah da, Allah onu kutsasın ve ona huzur versin, Arafat'a varıncaya kadar yürüdü. Daha sonra kubbenin bir kurşunla vurulduğunu gördü ve kubbeyi, yani güneş doğuncaya kadar indirdi, misilleme emrini verdi ve kendisi için kaldırıldı. Bunun üzerine vadinin dibine geldi ve halka hitaben şöyle dedi: "Ülkenizde, bu gününüz, bu ayınız gibi, kanınız da, malınız da kutsaldır." Bu, ancak İslam öncesi döneme ait her şeyin ayaklarımın altına serilmesi ve İslam öncesi dönemin kanının ayaklarımın altına serilmesi dışında, dökeceğim ilk kan bizim kanımızdır: kan İbn Rabi'ah bin El-Hâris, Banu Sa'd arasında emziren bir kadındı ve Huzeyl onu öldürdü. İslamiyet öncesi faizlerden feragat edilmiştir ve ilk feragat edilen faiz, Abbas bin Abdulmuttalib'in faizidir, çünkü tamamı feragat edilmiştir; o halde kadınlar hakkında Allah'tan korkun. Sen onları ancak Allah'ın izniyle aldın ve bunu helal kıldın Öyleyse onlara Tanrı'nın sözüyle yol gösterin; nefret ettiğiniz hiç kimseyi yatağınıza yatırmamak sizin görevinizdir. Eğer bunu yaparlarsa, onları şiddetli bir şekilde dövün. Hoş ve sen onların geçimini sağlamaktan ve onlara nezaketle giydirmekten sorumlusun. Ve sen benden sorumlusun, peki ne diyorsun? Dediler ki: Şehadet ederiz ki sen Aktardınız, gerçekleştirdiniz ve tavsiyelerde bulundunuz. Bunun üzerine işaret parmağıyla buyurdu ve onu göğe kaldırdı ve onu insanlara kutsadı: "Allah'ım, şahit ol, ey Allah, şahit ol, ey Allah, şahit ol." Daha sonra Bilal, tek ezan ve kamet ile ezan okudu, öğle namazını kıldı, sonra kamet edip ikindi namazını, arada kılmadan kıldı. Bir şey, sonra duruncaya kadar sürdü, böylece devesinin karnını kayalara ulaştırdı ve İsmail: çalılara dedi ve yürüme ipini eline aldı. Sonra kıbleye yöneldi ve güneş batıp sarımsı renk kayboluncaya, disk kayboluncaya kadar ayakta kaldı ve devam etti. Usame onu takip etti, sonra itti ve Al-Qaswa'nın dizginlerini o kadar astı ki eyerinin kenarı onun başına çarptı ve sağ eliyle şöyle dedi: "Huzur, Sükunet." Halatlardan birine her geldiğinde, Müzdelife'ye gelinceye kadar onu biraz gevşetir ve onunla akşam namazını kılardı. Akşam yemeği, ezan ve iki kamet ile birlikte, sonra şafak sökünceye kadar uzandı, ezanla ve iki kametle sabah namazını kıldı, sonra Mescid-i Haram'da durup kıbleye dönünceye kadar kısvaya bindi ve Allah'a dua etti, O'nu tesbih etti, O'na hamd etti ve O'nun büyük bir yüceliğine ulaşıncaya kadar O'nu birleştirdi, sonra kıbleyi kıldı. Güneş doğduğunda Fadl ibn Abbas geldi. Beyaz saçlı, güzel, yakışıklı bir adamdı. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) oradan geçerken. Koşuyorlardı ve Fadl onlara bakmaya başladı, bunun üzerine Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- Allah onu korusun ve ona huzur versin, elini tuttu ve elinin üzerine koydu. El-Fadl başını diğer taraftan çevirince Peygamber Efendimiz (s.a.v.) diğer taraftan elini koydu ki, geldiğinde rahatlama işareti versin. Biraz hareket etti, sonra Cemerat-ı Kübra'ya varıncaya kadar orta yolu tuttu ve Cemerat-ı Kübra'ya geldi. Ağacın yanına, düşürdüğü her çakıl taşına "Allahu Ekber" diyerek yedi çakıl taşı attı, ardından vadinin dibinden fırlattı, ardından yokuşa çıktı. Böylece altmış üç deveyi kendi eliyle kesti, sonra büyük bir miktar boğazlayan Ali'ye verdi ve cesedini onunla paylaştı, sonra her devenin kesilmesini emretti. Az bir miktarla bir tencereye konup pişirildi, böylece etinin bir kısmını yediler ve suyundan bir kısmını içtiler. Daha sonra atını sürerek eve doğru ilerledi. Bunun üzerine Mekke'de öğle namazını kıldı ve Zemzem'den su çekerken Benî Abdülmuttalib'in yanına geldi ve şöyle dedi: "Beni Abdülmuttalib'i kaldırın, sizi yenerler." İnsanlar şöyle dedi: "Bana içecek bir şey verirsen seninle çıkarım." Bunun üzerine ona bir kova verdiler ve o da içti. Muhammed bin Saeed Al-Asbahani bize Hatim bin İsmail'den Cafer'den, babasından, Cabir'den rivayetle şunu anlattı:
Kaynak
Sunen ed-Darimi # 5/1798
Kategori
Bölüm 5: Bölüm 5