Sahih Al-Bukhari — Hadis #3389

Aku bertanya kepada `Aisyah, isteri Nabi (ﷺ) tentang maksud Ayat berikut: -- "(Ketenangan akan diberikan) 'Sehingga apabila para rasul berputus asa (terhadap umat mereka) dan menyangka bahawa mereka telah dinafikan (oleh umat mereka)..............."(12.110) `Aisyah menjawab, "Sungguh, umat mereka tidak mempercayai mereka." Aku berkata, "Demi Allah! Mereka pasti bahawa umat mereka mendustakan mereka dan itu bukanlah perkara yang perlu disyaki." `Aisyah berkata, "Wahai 'Uraiya (iaitu `Urwa)! Tidak syak lagi, mereka sangat yakin mengenainya." Aku berkata, "Bolehkah Ayat itu dibaca sedemikian rupa sehingga bermaksud bahawa para rasul menyangka bahawa Allah tidak membantu mereka?" Aisyah berkata, "Allah melarang! (Mustahil) Para Rasul tidak mengesyaki Tuhan mereka tentang perkara seperti itu. Tetapi ayat ini berkaitan dengan pengikut Rasul yang beriman kepada Tuhan mereka dan percaya kepada rasul mereka dan tempoh ujian mereka panjang dan Pertolongan Allah ditangguhkan sehingga para rasul berputus asa untuk pertobatan orang-orang kafir di antara bangsa mereka dan mengesyaki bahawa pengikut mereka pun goyah dalam kepercayaan mereka, Pertolongan Allah kemudian datang kepada mereka."