Sahih Al-Bukhari — Hadis #1355
Hadis #1355
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لاِبْنِ صَيَّادٍ " تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ". فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ. فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ وَقَالَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ. فَقَالَ لَهُ " مَاذَا تَرَى ". قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ". فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ. فَقَالَ " اخْسَأْ، فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ". فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ". وَقَالَ سَالِمٌ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ، يَعْنِي فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ أَوْ زَمْرَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ ـ هَذَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم. فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ". وَقَالَ شُعَيْبٌ فِي حَدِيثِهِ فَرَفَصَهُ رَمْرَمَةٌ، أَوْ زَمْزَمَةٌ. وَقَالَ إِسْحَاقُ الْكَلْبِيُّ وَعُقَيْلٌ رَمْرَمَةٌ. وَقَالَ مَعْمَرٌ رَمْزَةٌ.
`Umar berangkat bersama Nabi (saw) bersama sekumpulan orang pergi ke Ibn Saiyad sehingga mereka melihatnya bermain dengan budak-budak lelaki berhampiran bukit Bani Mughala. Ibn Saiyad pada masa itu hampir baligh dan tidak menyedarinya sehingga Nabi (saw) mengusapnya dengan tangannya dan berkata kepadanya, "Adakah kamu bersaksi bahawa aku adalah Pesuruh Allah (saw)?" Ibn Saiyad memandangnya dan berkata, "Aku bersaksi bahawa kamu adalah Pesuruh Allah yang buta huruf." Kemudian Ibn Saiyad bertanya kepada Nabi (saw), "Adakah kamu bersaksi bahawa aku adalah Pesuruh Allah (saw)?" Nabi (saw) membantahnya dan berkata, "Aku beriman kepada Allah dan Rasul-Nya." Kemudian dia berkata (kepada Ibn Saiyad), "Apa pendapatmu?" Ibn Saiyad menjawab, "Orang yang benar dan pembohong datang melawatku." Nabi (ﷺ) berkata, "Engkau keliru tentang perkara ini." Kemudian Nabi (ﷺ) berkata kepadanya, "Aku telah menyimpan sesuatu (dalam fikiranku) untukmu, (bolehkah engkau memberitahuku itu?)" Ibn Saiyad berkata, "Ia adalah Al-Dukh (asap)." (2) Nabi (ﷺ) berkata, "Biarlah engkau hina. Engkau tidak boleh melampaui batasmu." `Umar berkata, "Ya Rasulullah (ﷺ)! Izinkan aku memenggal kepalanya." Nabi (ﷺ) berkata, "Jika dia adalah dia (iaitu Dajjal), maka kamu tidak boleh mengalahkannya, dan jika dia bukan, maka tidak ada gunanya membunuhnya." (Ibn `Umar menambah): Kemudian, Rasulullah (ﷺ) (ﷺ) sekali lagi pergi bersama Ubai bin
Ka`b ke taman pokok kurma tempat Ibn Saiyad tinggal. Nabi (ﷺ) ingin mendengar sesuatu daripada Ibn Saiyad sebelum Ibn Saiyad sempat melihatnya, dan Nabi (ﷺ) melihatnya
terbaring berselimut kain dan dari situlah bisikan-bisikannya kedengaran. Ibu Ibn Saiyad melihat Rasul Allah ketika baginda sedang bersembunyi di sebalik batang pokok kurma. Dia berkata kepada Ibn
Saiyad, "Wahai Saf! (dan ini adalah nama Ibn Saiyad) Inilah Muhammad." Dan dengan itu Ibn Saiyad
bangun. Nabi (ﷺ) berkata, "Sekiranya wanita ini meninggalkannya (Sekiranya dia tidak mengganggunya), maka Ibn Saiyad
pasti akan mendedahkan hakikat kesnya."
Diriwayatkan oleh
Abdullah ibn Umar (RA)
Sumber
Sahih Al-Bukhari # 23/1355
Gred
Sahih
Kategori
Bab 23: Jenazah